Διευθυντικο στελεχος

Κυκλοφορησε αυτη η πλακα στο διαδικτυο, με μια ψευτικη αγγελια για θεση διευθυντικη, πληρους απασχολησης, που ειχε ενα κατεβατο απο προυποθεσεις, οπως

- 24ωρη διαθεσιμοτητα
- συνολικη εποπτεια της αναπτυξης της ομαδας - τα μελη εξαρτωνται εντελως απο σενα
- δυνατοτητα να κανεις πολλα πραγματα ταυτοχρονα, να τρεχεις διαφορα προτζεκτ, να απαντας σε παραπονα, δυσκολιες, και ειδικες παραγγελιες και να επικοινωνεις σε διαφορα επιπεδα
- να δουλευεις πανω απο 135 ωρες την εβδομαδα, ακομα και τη νυχτα, να κοβεις απο τα διαλειμματα
- να δουλευεις ορθιος/ σκυφτος, να σηκωνεις βαρη
- να ξερεις απο ψυχολογια και να μπορεις να ανταποκρινεσαι σε καταστασεις κρισης, να δουλευεις μεσα σε χαμο
- να μπορεις να αποφασιζεις για αλλους
- να εχεις τρελλη υπομονη και λιγο εγωισμο, να εχεις παντα θετικη σταση
- να εχεις οικονομικες και ιατρικες γνωσεις

Η θεση ειναι απληρωτη και η μονη ανταμοιβη ειναι συναισθηματικη και προσωπικη ολοκληρωση.

Στους χαλεπους καιρους του 2014 υπηρξαν 24 ατομα που εκαναν αιτηση για αυτη τη θεση ξεροντας οτι ειναι απληρωτη και οι συνθηκες δυσκολες. Μπορειτε να δειτε εδω τη φατσα τους οταν ακουγαν τις συνθηκες και τις προυποθεσεις. Μια ρωτησε μαλιστα αν ειναι νομιμο. Κανεις τους δε το ειχε μαντεψει.

Καταλαβατε ηδη περι τινος προκειται μπλογκομαμαδες (αν δε καταλαβατε, θελετε ξεκουραση, να κανει ρεσταρτ το μηχανημα)

• 
  

Το Μανιφεστο της Νεας Ελληνιδας Μανας

Το σημερινο ποστ γραφεται κατοπιν λαικου αιτηματος απο τις φιλες εδω στο Χωριο, διοτι η κουβεντα εχει αναψει και το ζητημα που μας καιει ειναι τι μαναδες και πεθερες θα ειμαστε εμεις με τη σειρα μας στο εγγυς μελλον. Για να καταλαβετε, το ερωτημα ειναι αν θα ειμαστε και εμεις η καρικατουρα της ασπρομαυρης ταινιας του 60 η οχι, η μανα-τζερ, οπως τη λεει το κοριτσι του διπλανου πορταλ και της προσκυνω την ευφυια, και η κακια πεθερα (βλ. Μπαμπινιωτη, πεθερα = κακια).

Ανοιγει η παρενθεση, για να μην εχω οικογενειακα δραματα, καθοτι με διαβαζει και η φαμιλια, αυτα που θα πω δεν κρυβουν προσωπικες ιστοριες, η μανα και η πεθερα μου ειναι και οι δυο Κυριες με το καπα κεφαλαιο και τους βγαζω το καπελο, δεν αναφερομαι σε αυτες, βασιζομαι σε γενικοτερη πολιτισμικη βιωματικη γνωση, κλεινει η παρενθεσις.

Αγαπητες μου, βρισκομαστε μπροστα σε ενα σημειο καμπης, σε μια κρισιμη στιγμη και δε πρεπει να τη χασουμε. Ειμαστε στο twilight, αναμεσα στο πριν της μικρης κοπελας, και το μετα της λιγοτερο μικρης κυριουλας. Αναμεσα στο εμεις/αυτοι, νεοι/γονεις τους. Τα παιδια μας ειναι μικρα, θυμομαστε ακομα πως ειναι να εισαι εφηβος, πως ειναι να εισαι 20αρης, πως βλεπεις τους γονεις σου. Τα παιδια μας μεγαλωνουν γρηγορα και βλεπουμε ηδη μπροστα μας οτι θα εχουν βυζια και μουσια (αντιστοιχα παρακαλω, μη μπερδευτειτε). Το λοιπον, ανασυνταχθειτε, καντε μια ψυχαναλυσουλα και βρειτε τα εσωτερικα, γιατι τωρα μπορει να γινει το μεγαλο αλμα προς την εξελιξη του ειδους. Φαντασου οτι εχεις ενα παιδι 30 ετων. Τι κανεις? Οραματισου και αποστηθισε τα παρακατω

1. Εισαι διακριτικη, δε χωνεις τη μυτη σου εκει που δε σε ρωτησαν. Αυτα που δε σε αφορουν ειναι πολλα, κι αν δε σου ερχονται στο μυαλο, γραψε τα σε ενα χαρτι και κολλα τα στη πορτα του ψυγειου
2. Δεν επιτρεπεται να κανεις τα παντα για αυτον/αυτη πριν απο αυτον/αυτη, γενικα δεν επιτρεπεται να κανεις πραματα που αφορουν τη ζωη του/ το σπιτι του πριν να ρωτησεις
3. Δε χρειαζεται καν να το πουμε, προφανως θα εχει το δικο του σπιτι σε αυτη την ηλικια, αλλιως τα υπολοιπα ειναι ανεκδοτα.
4. Εφοσον δε προκειται για θεμα υγειας η νομιμοφροσυνης, ολα τα αλλα δε χρειαζεται να ειναι του γουστου σου, και αν δε σου αρεσουν παρε το αποφαση, διοτι δε θα σε ρωτησει κιολας
5. Ο/η συντροφος του ειναι επιλογη του παιδιου σου, και μαλλον καποιο λογο θα εχει και θα περναει καλα, οποτε ουδεν σχολιον.
6. Το οτι γεννησες τον αντρα αυτο/ τη γυναικα αυτη σε μια πολη και μια χωρα, δε σημαινει οτι εκει κλεινει και ο οριζοντας του. Ο πλανητης περιμενει για να τον ανακαλυψει, η ζωη ειναι μια.
7. Δε θα ξεροσταλιαζεις στο τηλεφωνο η στο σκαιπ, δε θα γκρινιαζεις γιατι δε σε πηρε. Get a life
8. Το ποσο συχνα βλεπεστε δεν αντιστοιχει με το ποσο σε αγαπαει. Το παιδι σου θα σε λατρευει για παντα γιατι εισαι η μανα του
9. Το παιδι σου θα χαιρεται πιο πολυ να σε βλεπει, και θα περναει ωραια μαζι σου αν δε καθεσαι να του τρως τη ψυχη με το αν εφαγε/ηπιε, παχυνε/αδυνατισε, τι γινεται με τη δουλεια του και την εφορια. Κανενα πιο ενδιαφερον θεμα συζητησης? Αν οχι, φτιαξε δευτερο χαρτι και κολλα το στο ψυγειο διπλα στο αποπανω
10. Δεν εκανες παιδι για σενα. Αυτος ο αντρας/ αυτη η γυναικα δε θα σου χρωσταει και λογαριασμους.

Γιατι δε θελω νταντα

Δουλευεις φουλ ταιμ. Δεν εχετε καμια γιαγια κοντα σας. Μα δεν εχεις καμια βοηθεια με τα παιδια? με ρωτανε συχνα.

Πως δεν εχω, λεω, τον παντρευτηκα και τον λενε Κ. Μαζι τα καναμε [τα παιδια], σα να λεμε 'μαζι τα φαγαμε' που ειναι και της μοδας. Οποτε μαζι και τα φροντιζουμε.

Δε θελω μια σταθερη παρουσια νταντας, babysitter, au pair και οπως θες να το ονομασεις. Προτιμω να λιωσω στη κουραση, να γινω Βεγγος για να τα προλαβω ολα. Και θα σου πω γιατι

- Γιατι οι ωρες που θα περασουμε μαζι με τα μικρακια καθε απογεμα ειναι μακραν το καλυτερο, ομορφοτερο και σημαντικοτερο κομματι της ημερας. Για αυτο το απογεμα ζουμε. Δε θα κοψουμε ουτε λεπτο απο αυτο. Σιγα μη χαρισουμε το ομορφοτερο κομματι της ημερας σε μια ασχετη μανταμ.

- Γιατι κανενα μα κανενα μητινγκ, καμια μα καμια δουλεια δεν αξιζει να ανταλλαχθει με αυτο το κομματι της ημερας

- Γιατι δε θελω καμια ασχετη μανταμ να αποκτησει προνομιακη σχεση με τα δικα μας παιδια. Εγωιστικο? Εντελως. Ας κανει δικα της που θα τα αγαπαει και θα την αγαπανε.

- Γιατι οποιαδηποτε μανταμ καθεται παρεα τους συστηματικα, δε θα τους σερβιρει μονο ενα πιατο φαι, εχει και ιδεες, αποψεις, εμπειριες και συνηθειες, που ο,τι και να ειναι, δεν ειναι οι δικες μας. Και δεν ειναι το σχολειο, που στο κατω κατω ειναι ενας φορεας και μια ολοκληρη κοινοτητα. Το αν ειναι γλυκια και ζεστη με τα παιδια δε σημαινει πολλα. Σημασια εχει τι βγαινει απο το στομα της, και αυτο δε μπορεις να το ξερεις. Μπορεις να κανεις μονο damage control. Αξιζει το κοπο?

- Αν ειναι να πληρωσω καποιον να με βοηθησει, προτιμω καποιος να καθαρισει το σπιτι αντι για μενα, παρα να παιξει με τα παιδια μου αντι για μενα.

- Γιατι, πες μου εσυ ποιο πραγματικα σοβαρο επιχειρημα εχεις να πεις στο παιδι σου αν σε ρωτησει γιατι δεν μπορεις να εισαι νωρις στο σπιτι μαζι του, και βαζεις αντικαταστατη. Δεν υπαρχει αληθινο επιχειρημα

- Γιατι αμα σε πιασουν οι ενοχες αργοτερα, ειναι αργα. Δε γυριζει πισω. Η ζωη ειναι τωρα

Ραψιμο

Στην ΙΚΕΑ, περναμε μπροστα απο τα υφασματα που πωλουνται με το μετρο.

- Μαμα θελω να γινεις κομοδιστρια
-Τι θες να γινω αγαπη μου?
-Να γινεις κομοδιστρια, να μου ραβεις πραγματα
-Γιατι θελεις να γινω μοδιστρα?

-Για να μου ραβεις πραγματα που θελω, θα ειναι πολυ ωραιο. Ελα να παρουμε ενα υφασμα απο εδω να μου ραψεις
-Μα δε ξερω να ραβω εγω, καρδια μου, ενα κουμπι μπορω να ραψω αμα ξηλωθει, αλλα δε ξερω να ραβω με τη μηχανη.
-Θελω να μαθεις σημερα!
-Δεν γινεται τοσο γρηγορα, σε μια μερα. Θελει λιγο χρονο. Εγω δε ξερω, η γιαγια ομως ξερει, μπορει να σου φτιαξει οτι θελεις.
-Οχι εγω θελω εσυυυυυ να μου ραψεις
- Και τι να σου φτιαξω?
- Μια πανοπλια. Και ενα καπελο του εργατη, ξερεις αυτα που φορανε οταν κανουν εργα, μια κασκα, και ... και... και... Θελω να γινεις κομοδιστρινα
- Γιατι αγαπη μου, τι σε επιασε με το ραψιμο?
- Για να σε δω που θα παρεις και θα κοψεις το υφασμα τωρα εδω. Να κοιτα, αυτο παρε. Ελα σε παρακαλω

Το απογεμα το λεω στη μητερα μου στο τηλεφωνο. Η οποια με ανεθρεψε στο φεμινιστικο 80 και το 90, τοτε που το ραψιμο και το πλεξιμο ειχαν ξεπεσει σε εκτιμηση ως πολυ χειρωνακτικες και καθολου ιντελλεκτουελ ασχολιες. Οπως και ολα τα χειρωνακτικα ηταν passee (μη κοιτας τωρα που σφιξαν οι κωλοι με τη Kριση και ολοι πλακωθηκαν στο 'φτιαχτο μονος σου' κι εγινε trendy). Ηταν που λετε καθετη στο να χανω το χρονο μου με τετοια, αντι να διαβαζω και να μαζευω γνωση για να στρωσω καριερα. Της το λεω στο τηλεφωνο λοιπον και χλωμιασε. Γιατι καλε το παιδι να θελει να ραψεις. Καταντια μεγαλη. Ειδες κυρια μαμα, που διαβαζεις αυτο το μπλογκ - σου ερχεται απο εκει που δε το περιμενεις

(Υποσημειωση)

Επειδη καποια στιγμη τα παιδια μου θα διαβασουν αυτα που γραφονται σε αυτο το μπλογκ, και αυτη η μερα δεν ειναι καθολου μακρια, διευκρινιστικη υποσημειωση προς αυτους:

Αυτο το μπλογκ ειναι ενα ημερολογιο, τιποτε παραπανω τιποτε παρακατω. Δε ξερω πως και γιατι ακριβως το αρχισα. Ειχες μολις γεννηθει εσυ, ο μεγαλος, και ηθελα να καταγραφω καπου αυτα που σκεφτομαι και ζω, απο φοβο μη τα ξεχασω και τα χασω. Για να τα διαβαζω και να θυμαμαι. Για τις μικρες λεπτομερειες που κανουν τη διαφορα.Και να τα μοιραστω για να δω αν αλλες μαμαδες και μπαμπαδες σκεφτονται και ζουν τα ιδια πραγματα.

Eπισης ηθελα να καταγραφω τα μαγικα πραγματα που λετε και σκεφτεστε εσεις, οπως πλαθετε τις λεξεις και τις σκεψεις σας και τις βαζετε σε σειρα. Ηθελα να θυμαμαι τον κοσμο σας, τον κοσμο μας.

Το μπλογκ ειναι προσωπικο και αναφερεται σε εσας τους δυο, εμενα και το μπαμπα. Θα με ρωτησετε, 'γιατι πρεπει να μαθει ο πλανητης ολος ποτε και πως εκανα εγω πιπι, με ρωτησες αν θελω εγω να εκτεθω ετσι'? Ειναι οντως προσωπικες στιγμες, εχετε δικιο. Προσπαθησα ομως να κρατησω την ανωνυμια σας, και να μοιραστω την εμπειρια και τη στιγμη, χωρις να εχει σημασια το προσωπο και το μερος.  Εαν εσεις οταν μεγαλωσετε θελετε να εχετε μπλογκς με τη φατσα σας και το ονοματεπωνυμο σας, ειναι δικη σας επιλογη και αποφαση. Δε θα παρω αυτη την αποφαση πριν απο σας.

Δεν καταγραφω απο ναρκισισμο η επιδειξιομανια, δε προσπαθω να προβαλλω μια περσονα που δεν ειμαι, ουτε να δειξω ενα ψευτικο τελειο κοσμο. Ουτε να διδαξω, να σοκαρω, να προκαλεσω, η να βγαλω λεφτα. Καταγραφω με μονο κριτηριο οσα νομιζω οτι διασκεδαζουν, συγκινουν η αγγιζουν αλλες μαμαδες και μπαμπαδες και εχουν νοημα περαν του προσωπικου χωρου.

Δε γραφω ποτε τιποτα που δε θα αισθανομουν ανετα αν διαβαστει απο εσας η τους φιλους σας, μικρα παιδια, εφηβους η μεγαλους.

Παρακαλω να ειστε επιεικεις μαζι μου. Μπορει σε δεκα χρονια αυτα τα κειμενα να φαινονται πολυ ντεμοντε. Αναφερονται σε αυτη την εποχη που γραφονται. Επισης, ειμαι ανθρωπος με αδυναμιες. Ισως κατι να μη σας αρεσε. Να ξερετε οτι ειχα παντα τις καλυτερες προθεσεις.

Αντι-Σουφραζετα

Το διλημμα Εργαζομενη Μαμα vs Μαμα στο Σπιτι σε χτυπαει με το που μπεις στο δευτερο τριμηνο εγκυμοσυνης και σε εγκαταλειπει οταν τα παιδια σου πανε γυμνασιο και αρχιζεις αλλου ειδους φρικες (βλ κλιμακτηριος). Ειναι ιδιαιτερα δημοφιλες θεμα συζητησης, ας πουμε δες εδω και εδω. Ολες οι μαμαδομπλογκινες κονταροχτυπιουνται και ξεδιπλωνουν επιχειρηματα, με κυριαρχη (= politically correct) αυτη της εργαζομενης. Δηλαδη αυτη που μενει στο σπιτι σχεδον πρεπει να απολογηθει, διοτι δε νοειται στη κοινωνια του 2012 που οι γυναικες γινονται πρωθυπουργοι και πανε στο φεγγαρι εσυ να γουσταρεις η να χρειαζεται να κατσεις σπιτι σου. Οοοοχι

Δε θα διαλεξω στρατοπεδο, ο καθενας οπως τη βρισκει, θα σου πω ομως δυο πραγματα που πιστευω οτι ειναι ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ, γιατι νομιζω οτι ολοι βασικα λεμε ψεματα στους εαυτους μας

ΜΥΘΟΣ # 1: Η εργαζομενη, ευτυχισμενη και ισορροπημενη μαμα υπαρχει. Και καταφερνει, λεει, μεσα σε ενα 24 ωρο να α) φερνει βολτα ενα σπιτι β) να φροντισει, ταισει, ποτισει, ξεσκατισει τα παιδια, γ) να περναει ουσιαστικο χρονο ενασχολησης μαζι τους δ) να δουλεψει και να ειναι πετυχημενη ε) να ειναι ωραια - κορμαρα, μαλλι, fashion handbag, και οχι ρουχα δεκαετιας, ζ) να εχει υπερ-αντοχες η) να εχουν χρονο να βλεπονται με τον αντρα της οι δυο τους, θ) να εχει κοινωνικη ζωη φοιτητριας ι) να τα κανει ολα ευκολα, και ολοι να της λενε μπραβο γιατι τα καταφερε και ειναι απιστευτη

Πλακα μου κανετε?

Ε ψιτ, κοινωνια εκει εξω, αυτη η γυναικα δεν υπαρχει, ειναι καρτουν

ΜΥΘΟΣ # 2:  Η γυναικα που εφαγε τα νιατα της να σπουδαζει, πτυχια, μαστερ, διδακτορικα και να κανει σουπερ λαμπρα βηματα καριερας, βλ. συνεδρια, ταξιδια, αναγνωρισεις, προαγωγες και ξερω γω τι, προφανως θα θελει να συνεχισει να το κανει διοτι παντα αυτο ηθελε και παντα αυτο θα θελει. Δε πετας καριερα στα σκουπιδια, γιατι η καριερα αυτη ειναι ταυτοτητα. Το οτι αυτη η τυπισα κανει παιδια μπορει να ειναι απλα και μονο δευτερευον. Θα ειναι κριμα, θα ειναι αδιανοητο, και θα ειναι υπαρξιακο προβλημα να μην θελει να συνεχισει λαμπρη καριερα. Ειναι υποτιμητικο να πεταξεις τις business cards και να βαλεις παντοφλες, μια απλη ταπεινη, μαμα που καθαριζει κακακια και παιζει με Lego. Fail

 Σοβαρα?

Ευχαριστω τις Σουφραζετες, ευχαριστω τους φεμινιστικους αγωνες δεκαετιων που κερδισαν τοσα και τοσα σημερα αυτονοητα, ευχαριστω που μπορουμε να ψηφιζουμε, να σπουδαζουμε, να δουλευουμε, να εχουμε ιση μεταχειριση, να γινουμε πρωθυπουργοι, πυρηνικοι επιστημονες και αστροναυτες. Αυτα τα κεκτημενα αρχιζουν να με σφιγγουν λιγακι ομως γιατι εγιναν υποχρεωσεις - αφου τα κερδισαμε, πρεπει και να τα κανουμε. Ολα.

Το 1930 ηταν ζητημα ταυτοτητας και κοινωνικης απελευθερωσης να πας να δουλεψεις. Οπως ηταν και εικονα απελευθερωσης μια γυναικα που φοραει παντελονια και καπνιζει. Σημερα, με ολα αυτα κεκτημενα, αληθινη απελευθερωση θα επρεπε να ειναι να κανεις αυτο που γουσταρεις και σε ευχαριστει. Να μη νιωθεις οτι γκρεμιζεσαι χωρις business cards. Να μη νιωθεις μειονεκτικα επειδη εσυ θηλαζεις ενω οι φιλες σου κοπανανε τις βοτκες.
Γιατι ετσι. Γιατι μπορεις να κανεις ειτε το ενα ειτε το αλλο αμα θες. Εχεις επιλογη, δεν εχεις 'υποχρεωση'

Ακους κοινωνια? Ναι, εσυ που οριζεις τις ταμπελες που φοραμε.

Αυτη ειναι η Σουφραζετα του μελλοντος

Ομφαλοσκοπηση

Θα με μισησει οποιος με διαβαζει ηδη, και οποιος προσγειωθηκε εδω για πρωτη φορα θα με μισησει επισης.

Τα μαμαδομπλογκ φυτρωνουν σα τα μανιταρια, τα μαμαδοforum εξαπλωνονται σαν επιδημια. Τη σημερον ημερα εννια στις δεκα μαμαδες με στοιχειωδη αντιληψη του ιντερνετ εξπλορερ νιωθουν οτι οφειλουν να εχουν ενα πανο που να το διαβαζει ο πλανητης ολος και να γραφουν για το πως ακριβως γεννησαν,λεπτο προς λεπτο,τις αλλαξιες,τα φαγια,τις αρρωστιες,τα κλαματα και τα κατορθωματα (ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθον βαλλετω, μη παρεξηγουμεθα). Ειναι οπως το σλινγκ. Οπως τα βιολογικα φαγητα. Ειναι must, αν θες να θεωρησαι κουλ και συγχρονη μαμα. Επισης ειναι Η ΠΗΓΗ πληροφορησης. Τυφλα να εχουν οι γιατροι, οτι θες να μαθεις θα το ρωτησεις στα forum. Ολες οι μπλογκινες αναρτουν ιατρικα γιατροσοφια και αρθρα με περισση επιμελεια. Μια τεραστια γειτονια, οπου οι σημερινες μαμαδες απλωνουν μαζι τη μπουγαδα (βλεπε βγαζω τα απλυτα μου στη φορα) και λενε ολα αυτα τα οποια ο λοιπος πληθυσμος κοροιδευει ως κλισε (ναι, ακομα και εσυ πριν γινεις μαμα τα κοροιδευες). Αντι να καθονται στη πεζουλα διπλα στο βασιλικο και να πλεκουν, καθονται στο καναπε η στο γραφειο (εγω, τωρα) και ποσταρουν. Και με IPhone αμα λαχει.Μερικες πιο συγκρατημενα, αλλες με φορα, ολα τα προσωπικα χυμα στη μουρη σου.

Η θεματικη κυριαρχειται απο α) τη ΓΛΥΚΟΥΛΙΑΣΗ και β)την ΩΔΗ ΣΤΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ. Απο τις πιο ταλαντουχες συγγραφικα μεχρι τις πιο πεζες, ολες μα ολες οι μαμαδες το φερνουν γυρω τριγυρω απο αυτες τις δυο τασεις, εναλλαξ, συγχρονως η μονοθεματικα.
Ας πουμε οτι τη γλυκουλιαση την κατανοεις και τη χωνευεις πιο ευκολα, καθοτι προκειται για a priori γλυκα και τρυφερα ανθρωπακια που γεννουν αντιστοιχα συναισθηματα και γραφουν ωραια στη καμερα. Και εν τελει ειναι ευχαριστo.

Αλλα την ωδη στη ταλαιπωρια πια? Ποσα και ποσα ποστ που μιλανε για λερωμενες μπλουζες και σεντονια με πιπι, για κλαματα στο θηλασμο, για μαυρους κυκλους στα ματια, για μεταμορφωση της πρωην γυριστρας λαμπερης γυναικας η καταξιωμενης career woman σε σερνομενο υποκειμενο, για υπαρξιακα 'ποια ειμαι' να τα σκισω τα πτυχια μου, οτι τα βρισκω σκουρα, ειναι δυκολο,το αγαπαω τοσο το μωρακι μου αλλα ειμαι ενα ρακος, και θα το βροντοφωναξω για να λαμψει η αληθεια, γιατι προφανως ολες οι μαμαδες αυτο νιωθουν αλλα δε τολμουν να το πουν?

Οχι, δεν ειναι ετσι, σορρυ. Και θυμωνω καθε φορα που βλεπω (αλλο) ενα τετοιο ποστ.
Μηπως να χωνεψουμε οτι το επαγγελμα μαμα ανηκει στα βαρεα και ανθυγιεινα, και να παμε λιγο παρακατω? Oτι ζεις σε πιο αντιξοες συνθηκες, με λιγοτερο εγωκεντρικη θεωρηση. Αλλα βγαινεις επιτελους απο το τουνελ και προχωρας μπροστα. Get your act together, που λενε ευστοχα και οι Αγγλοι και δε μπορω ακριβως να το μεταφρασω. Ενηλικιωση.
Ψυχραιμια.
Μπας και οι γιαγιαδες ηταν ελαφρως πιο ψυχραιμες? Στο κατω κατω εκαναν παιδια μεσα σε πολεμους και πεινες, και το τελευταιο τους προβλημα, πιστεψε με, ηταν αν ειχαν καιρο για τον λαμπερο εαυτο τους.

ΥΓ. Επισης μια τριτη ταση των μαμαδων μπλογκερς ειναι η υπεροψια (ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθον βαλλετω)

Τωρα

Βαφεσαι - μεικ απ, κονσιλερ, μασκαρα, σκιες, ρουζ - σε 90 δευτερα
Διπλωνεις τα πλυμενα ρουχα ενω παραλληλα παιζεις παζλ στο πατωμα
Απαντας σε εμαιλ δουλειας ενω μαγειρευεις
Κανεις μπανιο και στεγνωνεις τα μαλλια σου στις 23:50
Κανεις επαγγελματικο τηλεφωνημα ενω ο μικρος κλαιει και φωναζει στο εναμισι μετρο διπλα σου
Ετοιμαζεις βαλιτσες για οικογενειακο ταξιδι μετα τις 22:00, ολο το βιος να χωρεσει σε δυο βαλιτσες. Παιρνεις τρεις μπλουζες για σενα, και πολλες ειναι.
Δε φτανεις παντα στο meeting στην ωρα σου, αλλα εν τελει η δουλεια γινεται
Πιο πολλη δουλεια, πιο πολλα deadlines, παντα ο ιδιος χρονος για να τα τελειωσεις. τρεξιμο
Δεν υπαρχει ποτε το ενα εξτρα δευτερολεπτο για να φτασεις στο σημειο να ολοκληρωσεις αυτο που θες να σκεφτεις, η να πεις.
Δε γινεται να βαρεθεις ποτε, γιατι δε προλαβαινεις.

Ναι,τσακιζεσαι στη κουραση. Ναι, δεν ειναι οπως παλια. Αλλα το ξερουμε αυτο.
Και ξερεις γιατι δεν ειναι οπως παλια? Οχι γιατι δεν εχεις 15 ολοκληρα λεπτα για να βαφτεις. Αλλα γιατι στο μπανιο, διπλα στα ποδια σου, μπουσουλαει ενας ανθρωπακος με τεραστια φουσκωτα μαγουλα και μεγαλα ματια που απλωνει τα στρουμπουλα χερακια του και λεει 'αγκαλια'. Γιατι για αυτη την αγκαλια ζει, και εκεινη τη στιγμη εισαι τα παντα για αυτον. Γιατι υπαρχει ενας αλλος ανθρωπακος που σφιγγει το μπαμπα στην αγκαλια του και φοβαται μη ερθουν οι κακοι τη νυχτα και θελει να του πει ομορφα πραγματα ο μπαμπακας του για να ισορροπησει ο μικρος του κοσμος.

Και αυτο ειναι το πανεμορφο Τωρα σου.

Τη φετινη χρονια, τερμα η γκρινια. Τερμα τα κουραστηκα, κουραζομαι, τρεχω και δε φτανω. Θα τα βγαλουμε απο το λεξιλογιο μας. Τη φετινη χρονια θα φχαριστηθουμε τη παιδικη μας ζωη μεχρι τελικης πτωσεως. Γιατι το αξιζει

Θελω να κανω μπανιο

Ποσο δυσκολο ειναι να κανεις ενα ντους?

Λες παω να κανω μπανιο, και πας.

Γρηγορο ντους πριν βγεις βολτα, ντους για να ανοιξει το ματι το πρωι πριν το καφε και τα ρουχα του γραφειου, μπανιο με μπουρμπουληθρες και αλατα στη μπανιερα για να χαλαρωσεις... Μαλακτικες κρεμες, τζιβες και scrub. Ο,τι και να κανεις, αυθορμητως αποφασιζεις και οδευεις προς το μπανιο. Δε θελει και στρατηγικο σχεδιασμο.

Απο τοτε που εχω δυο παιδια το ντους ειναι πολυτιμη και μαγικη ενασχοληση. Ειναι αδυνατον να πεις παω και να πας. Θα περασει ενα τριωρο μεχρι να βρεθει ο χρονος. Πρεπει να βρεθει και να τοποθετηθει στο προγραμμα το 15λεπτο αυτο σε σχεση με τα μπανια, φαγια, κακα, πιπι, παιχνιδια, κλαματα, γελια, κακα, πιπι, ρουχα, αγκαλιες, κακα, πιπι, και παραμυθια των παιδιων. Και οταν ερθει η ωρα θα με παρει ο υπνος πριν καταφερω καν να γδυθω.

Εχω κανει εμφανιση στο γραφειο με μαλλι λιπαρο να γυαλιζει σα ταψι, που παλιοτερα θα ντρεπομουν να βγω απο τη πορτα. Σε κατι τετοιες περιπτωσεις ελπιζω στην γονεικη αλληλεγγυη των συναδελφων, διοτι οι συναδελφοι χωρις παιδια θα νομιζουν οτι ειμαι απλα βρωμιαρα και αξεστη - εγω ειλικρινα πριν απο πεντε εξι χρονια δε θα σκεφτομουν οτι, αυτη που κυκλοφορει ετσι ειναι επειδη δεν προλαβαινει να κανει μπανιο η καψερη.

Και οποτε τελικα τα καταφερνω να φτασω και να πατησω μεσα στη μπανιερα, αναπνεω αερα ελευθεριας. Απολαμβανω καθε δευτερολεπτο της συντομης τελετουργιας. Κλεινω τα ματια και το χαιρομαι. Νερο. Ησυχια. Σα να πατας ενα αορατο κουμπι mute. Οι πιο ωραιες ιδεες μου ερχονται εκεινη την ωρα

Και τωρα ΤΡΕΧΩ στο μπανιο

Multi

Μια φορα και εναν καιρο, πολυ παλια,εκανα τα πραγματα ενα ενα.

Δηλαδη τι εχω να κανω σημερα το απογεμα ? Εχω να παω σουπερ μαρκετ, να μαγειρεψω, να βαλω πλυντηριο (αστο για αυριο), να απαντησω κατι εμαιλ, να κλεισω ενα εισιτηριο στο ιντερνετ, να παρω ενα τηλεφωνο, και μετα ειμαστε ελευθεροι κατα βουλησιν να παμε σινεμα, η να κατσουμε σπιτι. Οποτε εκανα το α, μετα το β, μετα το γ και ουτω καθεξης. Και μετα επεφτα να κοιμηθω κουρασμενη. Χα χα χα, ας γελασω με συγκαταβαση.

Με την αφιξη του μικρακη αλλαξαν καποια πραγματα, γιατι επρεπε να γινουν ολα πιο γρηγορα και παραλληλα με το ενα ματι ανοιχτο στο μικρακη, η εναλλακτικα με το μικρακη στο ενα χερι παραμασχαλα. Επισης βγηκε απο τη λιστα το σινεμα και εγινε πλεον το εβεντ της χρονιας, αμα τυχει και υπαρχει baby sitting. Τωρα που εχουμε στο σπιτι μωρο +μικρακη, τουτεστιν ειμεθα τεσσερις , εφαρμοζεται η μεθοδος του multitasking σε ανωτατο βαθμο, δηλαδη αντι να κανω τα πραγματα ενα ενα, τα κανω τρια τρια παραλληλα, γιατι με περιμενουν αλλα δεκατρια.

Παραδειγμα

θηλαζω το μωρο καθισμενη μπροστα στο τραπεζι της κουζινας οπου εχω εγκαταστησει το λαπτοπ οπου κοιταω για εισιτηρια, ενω παραλληλα παιζω με τον μικρακη μιλωντας του που κανει ενα παζλ το πατωμα διπλα μου, ενω παραλληλα βραζει φαγητο στη κατσαρολα και εχω το νου μου να μην καει ενω παραλληλα εχω βαλει και το πλυντηριο (διοτι δεν γινεται να το αφησεις για αυριο).

αυτο ολη μερα, καθε μερα. και μετα παω για υπνο και τελικα οταν ελεγα πριν οτι ημουν κουρασμενη ελεγα ανεκδοτα.

Υποχρεωτικες διακοπες

Λοιπον πηγαμε για τη καθιερωμενη επισκεψη στο γιατρο προχτες, και οπως τα ειδε τα πραγματα ειπε κυρια μου, δε πας στο γραφειο αυριο, πας σπιτι σου γιατι αλλιως θα γεννησεις στο διαδρομο. Μμμ, δε λεει και πολυ. Οποτε τα μαζεψα αρον αρον, εκανα ο,τι επειγοντα meeting και τηλεφωνα ειχα, τους χαιρετησα ολους, μου ειπανε καλη τυχη συνοδευομενη απο την προσωπικη τους ιστορια για τη γεννηση του 1ου-2ου-3ου παιδιου τους , και αυτο ηταν. Ειμαι σε αδεια (εχω κατι ψιλα να κανω απο το λαπτοπ στο σπιτι, αλλα δε το μετραω).

Δε το περιμενα, ειχα σχεδιασει να δουλεψω μεχρι τη βδομαδα 37. Στη πρωτη εγκυμοσυνη δουλεψα μεχρι τη 38, τρεις μερες πριν γεννησω. Βεβαια ολοι αυτο κανουνε εδω που ζω, κανεις δε παιρνει αδεια 1-2 μηνες πριν. Και αφου αισθανομουν μια χαρα, δεν ειχα καμια ορεξη να κατσω σπιτι. Και τωρα το ιδιο, μια χαρα αισθανομαι. Κουραζομαι λιγο πιο ευκολα, αλλα μη τρελαθουμε κιολα. Ειμαι λιγο χοντροπετση με αυτα (η μπορει να ειμαι περιεργη). Δε μ'αρεσει να ειμαι σπιτι, θελω καθε πρωι να ντυνομαι να βαφομαι και να βγαινω, δε μπορω μεσα πανω απο λιγες ωρες, τρωγομαι με τα ρουχα μου.

Υποχρεωτικες διακοπες σου λεει. Ε, μη παραπονιεσαι κιολας. Θα χαζεψω στο ιντερνετ οοοοοοτι μεχρι τωρα δεν ειχα χρονο να κοιταξω, θα φτιαξω αλμπουμ με φωτογραφιες, που θελω εδω και μηνες να το κανω και δεν εχω χρονο, θα παω εξω για φαι με τις φιλες μου τα μεσημερια (καπου στη γειτονια, γιατι δε κανει να περπαταω και πολυ). Μαγαζια οχι πολυ (κλαψ κλαψ κλαψ). Τηλεοραση δε θα δω, βαριεμαι τις βλακειες. Ουτε θα διαβασω τιποτε αλλο για εγκυμοσυνες, τοκετους, επισκληριδιους, καισαρικες, εξετασεις, θηλασμους κλπ. Φτανει.

Και ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΩ ΠΟΛΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. Το υποσχομαι στον εαυτο μου και θα το γραψω και θα το κολλησω στο τοιχο να το βλεπω και να το θυμαμαι, γιατι με ξερω.
Τουτος εδω ειναι ο χρονος μου, ο ενας και μοναδικος, τελειος, προσωπικος χρονος για να ξεκουραστω πριν ερθει ο μικρακης 2 ( θα βρω καλυτερο ονομα απο αυτο για το μπλογκ εν καιρω), πριν εχουμε δυο παιδια στο σπιτι. Επι τη ευκαιρια, δε μπορω να συνειδητοποιησω οτι θα εχουμε δυο παιδια, αλλα αυτο ειναι θεμα αλλου ποστ.
Θα ειναι 5, 10, 20 μερες? Οσο ειναι.

Τριτο τριμηνο

Αργησα να γραψω. Λειπαμε ταξιδι δυο εβδομαδες το Πασχα, μετα επιστροφη και απιστευτο τρεξιμο να οργανωθουμε, τρεξιμο και στη δουλεια (να τελειωσω και καποια πραγματα πριν φυγω σε αδεια μητροτητας τον Ιουνιο) μετα αρρωστησε ο μικρακης με ιωση, τωρα αρρωστησα εγω κλπ κλπ κλπ Χωρις αναπνοη, που λεει και ο Χατζηγιαννης. Ουτε που καταλαβα οτι φτασαμε στο Μαιο.

Ξαφνικα συνειδητοποιησαμε πως περασε ο καιρος. Καμια σχεση με τη πρωτη εγκυμοσυνη οπου παρακολουθεις μερα νυχτα το ζητημα, παιζεις στα δαχτυλα ολες τις πληροφοριες περι εβδομαδων, ιατρικων εξετασεων, αγοραζεις το κρεβατι απο το πεμπτο μηνα και σιδερωνεις τα ρουχα του μωρου τεσσερις φορες. Εδω φτανεις στη βδομαδα 30 και λες, οπ, ποτε εγινε αυτο ρε παιδια? Με ρωτησε ο γιατρος αν θελω να κανω παλι τη προετοιμασια με τις αναπνοες και εκει μου ηρθε κεραμιδα. Πλησιαζουμε! Θα μου πεις, καλα πως γινεται?Ε γινεται, γιατι τρεχεις και δε φτανεις.
Τελoς παντων, τωρα αρχισαμε και κανουμε σιγα σιγα τις προετοιμασιες μας, αν και αυτη τη φορα τα βασικα ειναι ηδη αγορασμενα (κρεβατι, καροτσι, καρεκλακι αυτοκινητου, ρηλαξ, θηλαστρα κλπ). Επλυνα τα ρουχα του - αλλα αγοραζω και καινουρια για το μωρακι, δε κρατιεμαι. Ετοιμαζω τη τσαντα του νοσοκομειου, αυτη τη φορα θα βαλω και κανενα ωραιο βιβλιο μεσα γιατι ο μπαμπας μαλλον δε θα μπορει να κοιμηθει στο δωματιο μαζι μας, οπως την αλλη φορα.
Επιασα παλι τα βιβλια μου για την εγκυμοσυνη και τη γεννα, να φρεσκαρω τη μνημη μου για το θηλασμο, τις αναπνοες, και ολα τα σχετικα. Βρε πως ξεχναει ο ανθρωπος, δυο χρονια περασαν και ομως θυμαμαι τα μισα!

Μαμα

Ακουσα ενα τραγουδι στο ραδιοφωνο πριν λιγο, ηταν απο αυτα που σε κανουν να κλεινεις τα ματια και να βρισκεσαι σε αλλη ηλικια, σε αλλο χρονο και τοπο. Με πηγε σε ενα μερος παλιο, μακρινο και κρυμμενο, καπου εικοσι πεντε χρονια πριν.

Το δωματιο μου, τα παιχνιδια. Το παιδικο μου κρεβατι, το ξυλο απο το οποιο ειναι φτιαγμενο. Το χρωμα της κουβερτας. Κατι βιβλια. Τα μαθηματα του σχολειου, ολα ετοιμασμενα ομορφα, πανω στο γραφειο μου, η επιμελης μαθητρια. Τα πολυχρωμα τετραδια, μου αρεσε να γραφω ωραια γραμματα. Μου αρεσε η ζωγραφικη. Οι ασκησεις γερμανικων, τα μαθηματα στο φροντιστηριο. Τα ρουχα της γυμναστικης, εκεινο το φουξια φορμακι.

Και η μαμα. Στη κουζινα που μαγειρευει. Που φτιαχνει τηγανιτες. Που φτιαχνει φαγητα για το παιδικο παρτυ. Που μου ραβει πυτζαμες. Που μου ραβει μια στολη αποκριατικη, οπως τη φανταστηκα, μοναδικη στα ματια μου. Που καθεται στο πατωμα και παιζουμε με τη μπι-μπι μπο. Που τρεχει μαζι μου, απο την ενοργανη, στο μπασκετ και απο το ενα στο αλλο.

Που το βραδυ δε μπορω να κοιμηθω, που ξυπναω και φοβαμαι και κλαιω ειναι εκει, ειναι μια μεγαλη ζεστη αγκαλια και κρυβομαι μεσα, και καθεται διπλα μου και μου μιλαει σιγα σιγα και ομορφα μεχρι που ολα γυρω ηρεμουν, και αποκοιμιεμαι παλι. Το πιο γλυκο και ευχαριστο μερος του κοσμου, τοτε, τωρα και παντα.

Στο εχω πει μαμα?

H κοιλια

Ειναι με τις μερες.
Μερικες φορες μου φαινεται ηδη μεγαλη κοιλια, και αναρωτιεμαι μεχρι που θα φτασει, εχουμε ακομα ολο το τριτο τριμηνο! Αλλες φορες παλι μου φαινεται μαζεμενη και κομψη, μια κοιλιτσα-μπαλιτσα. Η αληθεια ειναι οτι τωρα στη δευτερη εγκυμοσυνη η κοιλια μου εμφανιστηκε πιο γρηγορα, ισως ενα μηνα νωριτερα απο τη πρωτη φορα.

Ειναι μερες που αισθανομαι χοντρη. Συνηθως ομως μου αρεσει πολυ το look. Ψαχνω να βρω cool ρουχα για εγκυους, και μου αρεσει πολυ που εξεχει αυτη η κοιλουμπα πανω απο τη φουστα.
Νομιζω οτι μου παει. Ετσι μου λενε και οι αλλοι (μπορει να το λενε απο ευγενεια οι ανθρωποι, εμεις ομως υποθετουμε οτι το εννοουν, γιατι μονο αυτο μπορουμε να πιστευουμε αυτη τη στιγμη :-)
Φοβαμαι λιγο σε τι κατασταση θα ειναι η κοιλια μου το καλοκαιρι, μετα απο δυο εκγυμοσυνες, ποσο καιρο θα μου παρει να στρωσω τους κοιλιακους, να μαζεψω και να λιμαρω την επιφανεια. Διοτι δεν παιζει να το αφησω ετσι το ζητημα. Α πα πα πα. Δε ξερω τι θα γινει, ασκησεις, διαιτες, το προσωπικο trainer της Μαντονα θα παρω, ο,τι χριεαστει προκειμενου να φορεσω ξανα αξιοπρεπως το μπικινι.

Φεμινιστριες

Να τις προσεχετε τις φεμινιστριες, και ειδικα αυτες που ειναι πολυ μαχητικες, ειναι αγρια πλασματα.
Για να ξεκαθαρισουμε. Εγω δεν ειμαι φεμινιστρια. Την ιση προσβαση σε δικαιωματα και αξιωματα και την ιση μεταχειριση των δυο φυλων τη θεωρω αυτονοητη, οπως θεωρω και αυτονοητη την ισοτητα μεταξυ οποιωνδηποτε δυο ανθρωπων. Δε κανω θεμα, διοτι θεωρω οτι εχει ληξει πλεον στον ανεπτυγμενο κοσμο. Επισης, θεωρω οτι η μητροτητα και πως θελει να τη ζησει η καθεμια εργαζομενη μαμα, ποσο καιρο θελει να κατσει στο σπιτι με το μωρο, ποσο κοντα θελει να ειναι στα παιδια της, ποσο χρονο να περνα μαζι τους κλπ δεν αποτελει δειγμα χειραφετησης. Ειναι εμπειρια ζωης και ας αποφασισει η καθεμια με τον αντρα της μαζι ποσο καιρο θα ειναι στο σπιτι και πως θα οργανωθουνε.

Κατι κολλημενες φεμινιστριες ομως θεωρουν οτι ειναι θεμα 'χειραφετησης'. Και εχω τη χαρα να δουλευω με μια απο αυτες. Η οποια κυρια ψιλοτσαντιστηκε που ειμαι εγκυος, καθοτι δε τη βολευε το timing (η ιδια εχει τρια παιδια). Kαι ψιλοτσαντιζεται καθε φορα που μια απο τις μαμαδες η ενας απο τους μπαμπαδες παιρνει αδεια για να κατσει σπιτι με το αρρωστο μωρο (το οποιο τους χειμερινους μηνες συμβαινει συχνα, διοτι τα μωρα μας πανε στο σταθμο και κολλανε ιωσεις συνεχεια), λεγοντας 'μα δε μπορει να κατσει καποιος αλλος, παρτε μια baby-sitter'. Και διαφορα παρομοια που δειχνουν οτι λιγο πολυ μπουχτιζει οταν ακουει κατι για προσωπικες υποχρεωσεις σχετικα με τα παιδια μας, τα μωρα μας, τις εγκυμοσυνες μας.
Με τα πολλα καταλαβα οτι η αντιληψη της για τη σωστη και 'χειραφετημενη' μητροτητα μιας career woman ειναι να κανεις τα πραγματα οπως τα εκανε αυτη. Αν κανεις αλλες επιλογες σχετικα με τη μητροτητα, τοτε κατι στραβο εχει να πει. Ευχαριστουμε για τη κατανοηση και για τη στηριξη, συναδελφισα μαμα. Πολυ αλληλεγγυο απο μερους σου. Οι κυριοι του γραφειου παντως δειχνουν μεγαλυτερη κατανοηση και σεβασμο στις επιλογες μας. Οχι τιποτε αλλο, να ειμαστε και δικαιοι

Girls about town

Αποψε εχει βολτα γυναικων ! Yey!

Με δυο φιλες - μαμαδες μωρων ιδιας ηλικιας - εχουμε κανονισει το εξης λαμπρο προγραμμα:

Φαγητο σε μοδατο εστιατοριο, σε μοδατη περιοχη οπου γινεται χαμος (οπερ και σημαινει οτι δε μπορεις να εμφανιστεις με τη φορμα και τα αθλητικα σου, βαλε ενα συμπαθητικο ρουχαλακι και κανενα μασκαρα) και εν συνεχεια σινεμα για να δουμε το Julie&Julia
Οι μπαμπαδες θα κανουν babysitting και θα βαλουν τα καμαρια μας για υπνο.

Εχω κατενθουσιαστει ! Βεβαια, παω στοιχημα οτι θα μιλαμε ολη την ωρα για τα μωρα μας, αλλα δεν εχει καμια σημασια :-)

Working girl

Ειμαι εργαζομενη. Εχω μια ωραια δουλεια, σε ενα θεμα που με ενδιαφερει και που ειναι η ειδικοτητα μου, και χαιρομαι πολυ για αυτο.
Καθε πρωι, ντυνομαι φτιαχνομαι στολιζομαι, και παω στο γραφειο. Εκει, εχω καθημερινο μου στοχο να μη ξεπερασω το οχταωρο, δηλαδη, 5.30-5.45 μαξιμουμ τα μαζευω και φευγω ο κοσμος να χαλασει. Δε παει να ειναι επειγον, σουπερ επειγον, ας περιμενει μεχρι την επομενη το πρωι πια, δε θα παψει η γη να γυριζει. Για να γινει αυτο ομως και για να προλαβω να φυγω στην ωρα μου, τρεχω πολυ. Απο το ενα meeting στο αλλο, ενδιαμεσα απειρα θεματα, και επιπλεον αλλα της τελευταιας στιγμης, ολα αυτα να χωρεσουν σε μια εργασιμη μερα ειναι δυσκολο. Διαλειμμα για καφε κανω με το ζορι, και δε χαζευω καθολου.
Αλλα - το μεσημερι κανω μεγαλο διαλειμμα, μια - μιαμιση ωρα, και αυτη την πολυτιμη ωρα τη χρησιμοποιω για χιλιαδες πραγματα: γυμναστηριο, μαγαζια, μαθηματα, βολτες, κοινωνικη ζωη. Ειναι η ελευθερη ωρα μου. Η καλυτερη ωρα να ψωνισεις ρουχα, να χαζεψεις σε ενα βιβλιοπωλειο. Ο,τι πρεπει για να πας για φαι με μια φιλη σου.

Παντα μου αρεσε η δουλεια μου, και παθιαζομουν με αυτο που εκανα. Μπορουσα να κατσω μεχρι το βραδυ, και δε με πειραζε ουτε η κουραση ουτε τιποτα. Δουλευα παντα με ορεξη, και πραγματικο ενδιαφερον. Θεωρουσα οτι αξιζε το κοπο. Απο τοτε που γεννηθηκε ο μικρακης, σα να με βαρεσε κατι στο κεφαλι με μιας, κι δεν με ενδιαφερει. Χαιρομαι που εχω τη δουλεια μου και δε θα ηθελα να ειμαι στο σπιτι, δε το μετανιωνω. Αλλα θεωρω οτι δεν αξιζει το κοπο ουτε ενα λεπτο παραπανω απο τη προσωπικη μου ζωη. Το σημαντικο κομματι της ημερας αρχιζει μετα τις 6 το απογεμα. Ας περιμενουν ολοι. Εχουμε meeting στο σπιτι.

Η επελαση των βαρβαρων

Τα μωρα τραβανε τους ανθρωπους σα τους μαγνητες. Ειναι απο τα μυστηρια της φυσης.
Με το που θα βγεις απο το σπιτι, πεφτουν διαφοροι ασχετοι επανω στο μωρο σα τις μυγες, να το πιασουν, να του τσιμπησουν το μαγουλο με τα βρωμοχερα τους, να το γαργαλησουν, να του πουν γουτσου γουτσου τι γλυκουλι που εισαι. Το συνδρομο αυτο το εχουν ιδαιτερως κυριες μεγαλυτερης ηλικιας και το θεωρουν απολυτα φυσικο.

Τις προαλλες στο παρκο ηρθε μια με φουρια στο καροτσι, ειπε 'ααα ωραιο μωρο, εχεις πιπιλα ε?' και του αρπαξε τη πιπιλα απο το στομα. Ο μικρακης τη κοιταζε με απορια 'τι κανεις, τρελλαθηκες?' Πηραμε πισω τη πιπιλα και εφυγε. Δεν καταλαβαμε ποτε ποιο το νοημα αυτης της χαριτωμενης προσπαθειας.
Μιαν αλλη φορα ειμασταν σε ενα γαμο και καθομασταν στο τραπεζι με το μωρο αγκαλια - ηταν ακομα 3,4 μηνων και θηλαζε. Βλεπω μια κυρα, αφρατη, στολισμενη σα λατερνα, το μαλλι θαμνος, δεκα κιλα αρωμα και βραχιολια ντρουν ντρουν, να σηκωνεται απο το διπλανο τραπεζι, και να ερχεται με αποφασιστικοτητα προς το μερος μας με τα χερια προτεταμενα λεγοντας: 'ααααααααιιιιιιιιι τι ωραιο μωρακι, βρε τι γλυκουλι που εισαι εσυυυυυυυυυυυ'. Παυση. Γυριζει σε εμενα.' Δως μου το τωρα'. Αντι να πω 'τι λες καλε, σε ξερω?' ειπα με ενα φινετσατο χαμογελο κατιτις ευγενικο, και ως απαντηση η κυρια με ρωτησε 'Τι εφαγε?' (Ασχετο) . Κρεας με πατατες, της λεω, γεια σας.

Εκτος απο το πιασιμο, οι αγνωστοι θα δωσουν σε εσενα το γονιο επι τοπου ενα συνολο απο 'συμβουλες'. Η θεματολογια ποικιλει, ας πουμε μπορει να ειναι για

• ΚΛΑΜΑ : τι εχει το μωρο και κλαιει, τι του εκανες, γιατι δεν εισαι καλος γονιος και δε το σταματας (γιατι ετσι εξηγειται), το ανιψακι μου εκλαιγε και αυτο τις προαλλες, και ειδικα το βραδυ... (πληροφοριες για το ανιψακι)
• ΦΑΓΗΤΟ : δωσε του να φαει (επιμονα), πειναει, δωσε του κι αλλο, μα γιατι δε τρωει το φαι του?, τι εφαγε?, αυτο το φαι δεν ειναι καλο για το εντερακι του, να του δινεις το εξης ματζουνι (περιγραφη αηδιας), το εγγονακι μου δε τρωει το μπροκολο, αλλα του αρεσει το ... (πληροφοριες για το εγγονακι)
• ΚΑΙΡΟΣ : εχει σκασει το μωρο απο τη ζεστη, γδυσε το - εχει ξεπαγιασει το μωρο, ντυσε το, που το πας καλε με τετοια ζεστη/ τετοιο κρυο (αντιστοιχα με το πως ειναι ντυμενη η ιδια η αγνωστη κυρια, η αντιστοιχως με το πως της φανηκαν τα συννεφα στον ουρανο)
• ΚΑΚΑ : μηπως εχει κανει κακακια? μηπως συγκαηκε? (σε ασχετη στιγμη), 'το βαφτιστηρι μου συγκαιοταν συνεχεια και η μανα του...' (πληροφοριες για το βαφτιστηρι ΚΑΙ τη μανα του)
• ΠΙΠΙΛΑ/ ΔΑΧΤΥΛΟ : αμα συνηθισει τη πιπιλα/ να τρωει το δαχτυλο του, μετα αντε να του το κοψεις, θα του πεταξει τα δοντια εξω
• ΑΓΚΑΛΙΕΣ/ ΦΙΛΙΑ : θα το κακομαθεις, μετα θα θελει ολο αγκαλια (θεωρια με μεγαλη απηχηση σε ατομα ανω των εξηντα),
• ΗΛΙΚΙΑ : ποσο ειναι? Απαραιτητη συνδεση με εγγονακι/ βαφτιστηρακι/ ανιψακι/ παιδακι της γειτονισας, ποσο χρονων ειναι εκεινο, και ποσο διαφορετικο ειναι
• ΦΥΛΟ: 'αγορακι ειναι ?' (για κοριτσακι), 'κοριτσακι ειναι?' (για αγορακι), και το καλυτερο παρακαλω - 'Τι ειναι?' Απαραιτητη συνδεση με εγγονακι/ βαφτιστηρακι/ ανιψακι και πληροφοριες περι αυτου
• ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ : θεωριες για την αναπτυξη των παιδιων, πως να του συμπεριφερεσαι, πως μεγαλωνουν τα παιδια, ποτε μιλανε, ποτε περπατανε, τι τρωνε, τι τους αρεσει (κανονες γενικοι και απαραβατοι για ολα τα παιδια, καθοτι ειναι ιδια ολα)

Αν δε σου αρεσει η ιδεα του πιασιματος και των 'συμβουλων', παρτο αποφαση γιατι ετσι θα ειναι. Αν ακομα δεν εχεις γεννησει, ετοιμασου ψυχολογικα διοτι με το που θα ξεμυτισεις με το νεογεννητο θα τα φας στα μουτρα.

Η μαμα λειπει σε ταξιδι για δουλειες

Τον περασμενο μηνα ελειψα για πεντε μερες απο το σπιτι, πηγα ταξιδι με το γραφειο αρκετα μακρια (στην Αφρικη). Απο αυτα τα της δουλειας που δεν μπορεις να πεις οχι. Πριν παω ελεγα στον εαυτο μου, ενταξει τι ειναι μωρε, πεντε μερες ειναι θα περασουν, ψυχραιμια. Και ο μπαμπας προσπαθουσε να με πεισει οτι δεν ειναι τιποτα, θα παω-θα ερθω και ουτε θα το καταλαβω, αφου θα ειμαι και απασχολημενη ολη μερα. Πλησιαζαν οι μερες και ξεραινοταν το σαλιο στο στομα μου.

Οσο που εφτασε το πρωινο εκεινο, που πηγα στις μυτες των ποδιων μεχρι το κρεβατακι του, το πηρα αγκαλιτσα, το φιλησα χιλιες φορες και του ειπα οτι η μαμα πρεπει να παει σε μια δουλεια και θα γυρισει γρηγορα. Κοιμοταν μακαρια, δε ξερω αν με ακουσε. Βουρκωσα, δαγκωσα τα χειλη, και βγηκα απο το σπιτι.

Οι μερες ηταν ατελειωτες. Εκλαιγα καθε βραδυ. Μου ελειπε το μικρακι μου. Δε με χωραγε ο τοπος. Ορκιστηκα να μη το ξανακανω, παρα αφου περασει καιρος. Επεστρεψα τρεχοντας μολις τελειωσα τη δουλεια. Με το που μπηκα στο σπιτι, ετρεξα να το αγκαλιασω και πατησα ξανα τα κλαματα, απο τη χαρα μου αυτη τη φορα, και απο την ενοχη που το αφησα για πεντε μερες (οχι οτι υπηρχε λογος, αλλα εγω αισθανομουν χαλια). Το κοιταζα, το αγκαλιαζα και δε το χορταινα. Αυτο με κοιταξε και φωτισε το προσωπο του (εκει δυναμωσε το κλαμα). Και μετα κατσαμε στο πατωμα να παιξουμε. Ηταν υπεροχο.

Τωρα προεκυψε παλι ενα συνεδριο στο εξωτερικο. Πολυ ενδιαφερον, απο αυτα που θα πηγαινα τρεχοντας. Δε γινεται, δε μπορω να ξαναπερασω αυτο το λουκι. Α πα πα, δε σφαξανε.

Ασε, να παει πρωτα φανταρος

(ενταξει,ισως λιγο νωριτερα :-)

Με ειπε ΜΑΜΑ!!!

Ο μικρουλης εχτες με κοιταξε στα ματια και ειπε καθαρα και ξαστερα

'Α ΜΑΜΑ'!!!!

Ηταν εκει μαρτυρας και ο μπαμπας που τον κρατουσε αγκαλια, οποτε δεν ειναι τα αυτια μου που ακουνε καμπανακια.

Γιουπι!!!!! Τι να σας λεω τωρα, αυτο δεν ειναι χαρα, ειναι πανηγυρια! Με ειπε μαμα, με ειπε μαμα, με ειπε μαμα το μικρακι μου !!! Ααααααχ θα τρελλαθω

Εχω λιωσει