Tuesday, April 22, 2014

Παιδια ελευθερα?


Ειδα και διαβασα για μια καινουρια παιδικη χαρα στην Ουαλια, The Land.
Λιγο διαφορετικη απο τις αλλες, δεν ειναι ομορφη, δεν ειναι προστατευμενη γυρω γυρω, δεν ειναι καθαρη με εδικο υλικο να μη χτυπανε τα παιδια. Ειναι αδομητη, ακαθαριστη και ακαθοριστη, με σκορπια αχρηστα αντικειμενα - σκουπιδια βασικα - σκασμενα λαστιχα, σανιδια, πλαστικα, βαρελια, αγριοχορτα. Τα βλεπεις και σε πιανει αηδια. Τα πιτσιρικα τρεχουν γυρω μες στο χωμα, κανουν κρυψωνες, υψωνουν καστρα, αναβουν φωτιες, πιανουν σπαθια, ριχνουν πραματα στο νερο, κοβουν σπανε τσακιζουν και ξαναχτιζουν. Ζουν το παραμυθι. Οι γονεις δε τρεχουν απο πισω να φωναζουν προσεχε. Οσοι τα πανε εκει να παιξουν μαλλον κατι θελουν να ξεπερασουν, κατι να τεσταρουν. Το τελευταιο που θα τους απασχολησει ειναι αν γυρισουν βρωμικα. Ο ιδιοκτητης αυτης της ιδιωτικης παιδικης χαρας βασικα πουλαει ελευθερια.

Δε ξερω αν ενας τετοιος χωρος ειναι αυτο που χρειαζεται για να καταλαβουμε τι κανουμε λαθος. Γιατι και αυτο ειναι οργανωμενο, οριοθετημενο, ενας προσεκτικα σχεδιασμενος χαμος, ενας οριοθετημενος παραδεισος του ανεξελεγκτου. Παντως οτι κανουμε κατι λαθος, το εχω σκεφτει πολλες φορες. Μας βλεπω ολους στις παιδικες χαρες, να τρεχουμε απο πισω αλαλαζοντας, να σκαναρουμε το τοπιο ανα δευτερολεπτο, να προστατευσουμε, ουσιαστικα να τους καθομαστε στο σβερκο μη κανουν ρουπι πανω απο αυτο που εχουμε προβλεψει. Ξοδευουμε σκανδαλωδως περιουσιες για να στρωσουμε μια παιδικη ηλικια γεματη παροχες, ανεσεις, υπεμετρα πολλα παιχνιδια-αντικειμενα, αλλα περιπετεια δε μπορουμε να τους προσφερουμε. Βλεπω τους κλειστους παιδοτοπους, εκει που παω και εγω τα δικα μου, τα κλουβια με τα μαξιλαρια που παμε τα παιδια να ξεδωσουν - τι? - τη φυσικη τους ενεργεια σε ενα παιδικου τυπου ρειβ παρτυ χοροπηδηματος σε χωρο τεχνητο χωρις ουσια, χωρις ιστορια, αντι να σκαρφαλωνουν σε δεντρα και να χτιζουν καστρα με ξυλα. Δε μ'αρεσει να κλαψουριζω οτι παλια ηταν καλυτερα, γιατι πολλα δεν ηταν καλυτερα. Ομως ειναι αληθεια οτι εγω επαιξα στο δρομο, και σκαρφαλωσα σε δεντρα, και η μανα μου δε με κοιταζε απο το παραθυρο οταν γυρνοβολουσα στη γειτονια και βασικα εκανα ο,τι μου ερχοταν στο κεφαλι. Σωα και αβλαβης βγηκα. Εμεις τι καταλαβαινουμε που καθομαστε πανω απο το κεφαλι τους σα το Μεγαλο Αδελφο? Μονο τις αναπνοες τους δε μετραμε. Και μη μου πεις οτι τοτε δεν ειχε κινδυνους γιατι δε θα το πιστεψω. Καθε γενια βλεπει την επομενη και φρικαρει, καθε γενια πιστευει οτι παλιοτερα οι κινδυνοι ηταν λιγοτεροι.

Τι ειναι κινδυνος? Μου φαινεται οτι στο τελος θα μεινουμε εμεις οι γονεις να τον ξερουμε, οπως τον αντιλαμβανεται ο καθενας, και τα παιδια μας θα το ξερουν μονο απο τη βιβλιογραφια - διοτι ποτε δε τους αφησαμε να αναμετρηθουν με τις δυναμεις, το μυαλο τους και το σωμα τους. Και αν βρεθουν σε κινδυνο, ετσι αμαθητα κλεισμενα στο κοτετσι, θα ψαχνονται. Αλλα και να μη βρεθουν σε κινδυνο, δε θα εχουν ποτε τολμησει, μονοι τους, χωρις πλανο και οριοθετημενο χωρο και χρονο. Ειναι παντα υπο ελεγχο. Πολυ δυστοπικο και φοβικο μου ακουγεται

Thursday, April 17, 2014

Διευθυντικο στελεχος

Κυκλοφορησε αυτη η πλακα στο διαδικτυο, με μια ψευτικη αγγελια για θεση διευθυντικη, πληρους απασχολησης, που ειχε ενα κατεβατο απο προυποθεσεις, οπως

- 24ωρη διαθεσιμοτητα
- συνολικη εποπτεια της αναπτυξης της ομαδας - τα μελη εξαρτωνται εντελως απο σενα
- δυνατοτητα να κανεις πολλα πραγματα ταυτοχρονα, να τρεχεις διαφορα προτζεκτ, να απαντας σε παραπονα, δυσκολιες, και ειδικες παραγγελιες και να επικοινωνεις σε διαφορα επιπεδα
- να δουλευεις πανω απο 135 ωρες την εβδομαδα, ακομα και τη νυχτα, να κοβεις απο τα διαλειμματα
- να δουλευεις ορθιος/ σκυφτος, να σηκωνεις βαρη
- να ξερεις απο ψυχολογια και να μπορεις να ανταποκρινεσαι σε καταστασεις κρισης, να δουλευεις μεσα σε χαμο
- να μπορεις να αποφασιζεις για αλλους
- να εχεις τρελλη υπομονη και λιγο εγωισμο, να εχεις παντα θετικη σταση
- να εχεις οικονομικες και ιατρικες γνωσεις

Η θεση ειναι απληρωτη και η μονη ανταμοιβη ειναι συναισθηματικη και προσωπικη ολοκληρωση.

Στους χαλεπους καιρους του 2014 υπηρξαν 24 ατομα που εκαναν αιτηση για αυτη τη θεση ξεροντας οτι ειναι απληρωτη και οι συνθηκες δυσκολες. Μπορειτε να δειτε εδω τη φατσα τους οταν ακουγαν τις συνθηκες και τις προυποθεσεις. Μια ρωτησε μαλιστα αν ειναι νομιμο. Κανεις τους δε το ειχε μαντεψει.

Καταλαβατε ηδη περι τινος προκειται μπλογκομαμαδες (αν δε καταλαβατε, θελετε ξεκουραση, να κανει ρεσταρτ το μηχανημα)






Thursday, March 27, 2014

21

Ο μικρος γυρισε απο το σχολειο με δυο διαφορετικες πολυχρωμες ριγε καλτσες

Τι ειναι αυτο, του λεω. Ειναι για τη τρισωμια 21, μου λεει. Η Κ., στη ταξη μου σημερα μας μιλησε για τη τρισωμια 21, επειδη η αδερφη της η Λ. εχει 21. Και ξερεις τι ειναι? Ολοι εμεις εχουμε 20 χρωμομωματα.
Χρωμοσωματα, του λεω.
Ναι, ακριβως. Ε, αυτη λοιπον εχει 21, το πιστευεις? 21! Αλλα δε σημαινει τιποτα αυτο, καλο η κακο, ειναι απλα διαφορετικο.
Ναι, του λεω.
Και η Κ. μας εφερε ολους ζευγαρια με διαφορετικες καλτσες να φορεσουμε, και εχουν ολα τα χρωματα. Ειναι διαφoρετικες. Και μετα μιλησαμε για τη διαφορετικοτητα
Δηλαδη, τι ειπατε?
Να ειπαμε οτι ολοι ολοι ολοι ολοι ειμαστε διαφορετικοι, δεν υπαρχει ενας ιδιος με τον αλλο σε ολο το κοσμο. Ας πουμε ο Α. ειναι κοντος γιατι ετσι ειναι φτιαγμενος, ο Γ. εχει σχιστα ματια γιατι ειναι Κινεζος, εγω εχω ενα δοντι που ειναι πιο ασπρο απο ολα τα αλλα, η Λ. εχει μπλε ματια. Ολοι ολοι ολοι ειμαστε διαφορετικοι. Και εσυ εχεις κατι διαφορετικο απο τις αλλες μαμαδες.

Σημειωνω ο μικρος πηγαινει ακομα στο νηπιαγωγειο. Το οποιο κτιριο εχει γεμισει με παιδικες ζωγραφιες στους τοιχους που λενε 21/ τρισωμια 21/αγαπαμε τις διαφορες.

Αυτα ειναι. Respect

Friday, March 21, 2014

Love is

Μαμα, σε αγαπαω παρα πολυ

Και εγω καρδουλα μου σε αγαπαω παρα πολυ

Μαμα, τι ειναι αγαπαω?

Αγαπαω ειναι... χμ, αγαπαω ειναι οταν νιωθω καποιον ανθρωπο δικο μου, νιωθω πολυ ομορφα μαζι, θελω να το φροντιζω και να ειμαι μαζι του, οπως ας πουμε ειμαστε ολοι μαζι η οικογενεια μας

Μαμα, αγαπαω ακομα και σενα, ακομα και το μπαμπα, ακομα και το Δ.

Μαμα αγαπαω και τον εαυτο μου, αγαπαω εμενα

(το βρηκε το νοημα της ζωης, ουτε 4 )




Wednesday, February 12, 2014

Το Μανιφεστο της Νεας Ελληνιδας Μανας



Το σημερινο ποστ γραφεται κατοπιν λαικου αιτηματος απο τις φιλες εδω στο Χωριο, διοτι η κουβεντα εχει αναψει και το ζητημα που μας καιει ειναι τι μαναδες και πεθερες θα ειμαστε εμεις με τη σειρα μας στο εγγυς μελλον. Για να καταλαβετε, το ερωτημα ειναι αν θα ειμαστε και εμεις η καρικατουρα της ασπρομαυρης ταινιας του 60 η οχι, η μανα-τζερ, οπως τη λεει το κοριτσι του διπλανου πορταλ και της προσκυνω την ευφυια, και η κακια πεθερα (βλ. Μπαμπινιωτη, πεθερα = κακια).

Ανοιγει η παρενθεση, για να μην εχω οικογενειακα δραματα, καθοτι με διαβαζει και η φαμιλια, αυτα που θα πω δεν κρυβουν προσωπικες ιστοριες, η μανα και η πεθερα μου ειναι και οι δυο Κυριες με το καπα κεφαλαιο και τους βγαζω το καπελο, δεν αναφερομαι σε αυτες, βασιζομαι σε γενικοτερη πολιτισμικη βιωματικη γνωση, κλεινει η παρενθεσις.

Αγαπητες μου, βρισκομαστε μπροστα σε ενα σημειο καμπης, σε μια κρισιμη στιγμη και δε πρεπει να τη χασουμε. Ειμαστε στο twilight, αναμεσα στο πριν της μικρης κοπελας, και το μετα της λιγοτερο μικρης κυριουλας. Αναμεσα στο εμεις/αυτοι, νεοι/γονεις τους. Τα παιδια μας ειναι μικρα, θυμομαστε ακομα πως ειναι να εισαι εφηβος, πως ειναι να εισαι 20αρης, πως βλεπεις τους γονεις σου. Τα παιδια μας μεγαλωνουν γρηγορα και βλεπουμε ηδη μπροστα μας οτι θα εχουν βυζια και μουσια (αντιστοιχα παρακαλω, μη μπερδευτειτε). Το λοιπον, ανασυνταχθειτε, καντε μια ψυχαναλυσουλα και βρειτε τα εσωτερικα, γιατι τωρα μπορει να γινει το μεγαλο αλμα προς την εξελιξη του ειδους. Φαντασου οτι εχεις ενα παιδι 30 ετων. Τι κανεις? Οραματισου και αποστηθισε τα παρακατω

1. Εισαι διακριτικη, δε χωνεις τη μυτη σου εκει που δε σε ρωτησαν. Αυτα που δε σε αφορουν ειναι πολλα, κι αν δε σου ερχονται στο μυαλο, γραψε τα σε ενα χαρτι και κολλα τα στη πορτα του ψυγειου
2. Δεν επιτρεπεται να κανεις τα παντα για αυτον/αυτη πριν απο αυτον/αυτη, γενικα δεν επιτρεπεται να κανεις πραματα που αφορουν τη ζωη του/ το σπιτι του πριν να ρωτησεις
3. Δε χρειαζεται καν να το πουμε, προφανως θα εχει το δικο του σπιτι σε αυτη την ηλικια, αλλιως τα υπολοιπα ειναι ανεκδοτα.
4. Εφοσον δε προκειται για θεμα υγειας η νομιμοφροσυνης, ολα τα αλλα δε χρειαζεται να ειναι του γουστου σου, και αν δε σου αρεσουν παρε το αποφαση, διοτι δε θα σε ρωτησει κιολας
5. Ο/η συντροφος του ειναι επιλογη του παιδιου σου, και μαλλον καποιο λογο θα εχει και θα περναει καλα, οποτε ουδεν σχολιον.
6. Το οτι γεννησες τον αντρα αυτο/ τη γυναικα αυτη σε μια πολη και μια χωρα, δε σημαινει οτι εκει κλεινει και ο οριζοντας του. Ο πλανητης περιμενει για να τον ανακαλυψει, η ζωη ειναι μια.
7. Δε θα ξεροσταλιαζεις στο τηλεφωνο η στο σκαιπ, δε θα γκρινιαζεις γιατι δε σε πηρε. Get a life
8. Το ποσο συχνα βλεπεστε δεν αντιστοιχει με το ποσο σε αγαπαει. Το παιδι σου θα σε λατρευει για παντα γιατι εισαι η μανα του
9. Το παιδι σου θα χαιρεται πιο πολυ να σε βλεπει, και θα περναει ωραια μαζι σου αν δε καθεσαι να του τρως τη ψυχη με το αν εφαγε/ηπιε, παχυνε/αδυνατισε, τι γινεται με τη δουλεια του και την εφορια. Κανενα πιο ενδιαφερον θεμα συζητησης? Αν οχι, φτιαξε δευτερο χαρτι και κολλα το στο ψυγειο διπλα στο αποπανω
10. Δεν εκανες παιδι για σενα. Αυτος ο αντρας/ αυτη η γυναικα δε θα σου χρωσταει και λογαριασμους.



Thursday, February 6, 2014

Αυτος ο Μικυ κατι παιρνει


Nομιζω οτι ειμαστε, και μας αρεσει πολυ να ειμαστε, mainstream ανθρωποι. Μια χαρα ειναι τα μπλοκμπαστερ και το ποπκορν, και ασε για αλλη ωρα την εβδομη τεχνη. Οχι δεν εχασα το βραδυ μου με βλακεια ταινια, εχω μια χαρα επιγνωση της καλλιτεχνικης αξιας των εργων, αλλα εχω και εγω η αμοιρη ενα βραδακι να χαλαρωσω και σιγα μη δω τον Λαρς (τον Φον Τριερ εννοω), οχου.

Στα παιχνιδια, τα καρτουν, τις ταινιες των παιδιων το ιδιο. Μια χαρα ειναι τα μπιου μπιου με κουμπια, τα τερατακια που μεταμορφωνονται απο ζωα σε αυτοκινητα, φρικτο-κωμικα και ανυπαρκτα, που λες τωρα τι παιχνιδι ειναι αυτο και τι νοημα εχει - εχει και παραεχει, το γουσταρει και του αρεσει και ειναι το παραμυθι μεσα στο κεφαλι του, τι θες. Και οπλα και πιστολια αγορασαμε και δε θα φρικαρω μη γινουν εγκληματιες. Και οι κλειστοι παιδοτοποι με τα στρωματα μια χαρα ειναι, μπορει να μη συμπληρωνουν ολα τα κουτακια σε ερωτηματολογιο δημιουργικοτητας, αλλα οταν τα ματακια τους φωτιζονται ετσι και τα κεφαλακια τους ειναι καταιδρωμενα και τρεχουν με 40 χιλιομετρα την ωρα λες, μαλλον εγω δε το καταλαβα το ποιημα, και αυτοι τα εχουν καταλαβει ολα, διοτι περνανε σουπερ. Δε τρωγομαστε καλα και σωνει για το ποιοτικο-οφειλειναειναιεναλλακτικο. Δε τρωγομαι να βρω 'ψαγμενα' και καλα, δε πινω νερο στο ονομα του βιντατζ.

Εχω ομως ενα θεμα με το Κλαμπχαουζ Μικυ μαους. Για οσους δε ξερουν τι εστι αυτο, ειναι η σημερινη βερσιον του Μικυ που ξερουμε εμεις. Συγκεκριμενα τη συζητηση αυτη τη ξεκινησε ο μπαμπας και απο τοτε δε μπορω να το βγαλω απο το μυαλο μου. Οι γνωριζοντες θα εχετε δει οτι ο Μικυ σημερα ζει σε ενα σπιτι που δε γινεται να υπαρχει γιατι ειναι λιγο κουλο, δε βγαζει νοημα, δεν ειναι καστρο δεν ειναι διαστημοπλοιο, ειναι ενα περιεργο τιποτα. Επισης καθε επεισοδιο ειναι αλλα δεν ειναι και μια ιστορια, ας πουμε το ειδες και ειναι σαν να μην ειδες τιποτα, διοτι δεν ειχε αρχη μεση και τελος εκτος απο κατι ερωτησεις στη μεση για τα παιδια, οπου πρεπει να απαντουν στην οθονη (αλλο παλι και τουτο). Επισης οι χαρακτηρες δεν ειναι χαρακτηρες, ας πουμε ο εξυπνος, ο πονηρος, ο τσιγκουνης, ο αφελης, ο καλος/κακος. Δεν εχουν συναισθηματα, δεν εχουν ιδεες. Ειναι σαν υπνωτισμενα ρομποτακια. Τα παιδια κοιτανε σα χανοι, δε γελανε, απλα νευουν με το κεφαλι σαν υπνωτισμενα και αυτα. Δε ξερω τι παιρνουν αυτοι που το εφτιαξαν, αλλα κατι παιρνουν σιγουρα διοτι δε βγαινει νοημα.

Τους βαλαμε να δουν παλια Μικυ Μαους στο Youtube και επαθαν τη πλακα τους, ειχαν πεσει κατω απο το καναπε και γελαγαν με τη καρδια τους.

Που σαι ρε Μικυ φιλαρακο μας ελειψες


Thursday, November 7, 2013

Its been a hard day's night and I've been working like a dog


Υπαρχει ενα μυστικο καλα κρυμενο, ειναι το Μυστικο των μεγαλων, των μαμαδων και μπαμπαδων.
Δε μου το ειπε κανεις οταν ημουν παιδι, το ξερω ομως τωρα γιατι ειμαι και εγω μεγαλη.

Οταν εισαι μικρος βλεπεις τους γονεις σου να δουλευουν, να ιδρωνουν, να φευγουν το πρωι και να γυριζουν το βραδυ. Γιατι ετσι πρεπει, γιατι αυτο κανουν οι μεγαλοι, εχουν ενα επαγγελμα. Φανταζεσαι οτι για να κανουν αυτη τη δουλεια τη διαλεξαν. Και οτι ολοι κανουν μια δουλεια που διαλεξαν καπως. Και εσυ λοιπον καλο παιδι, διαβαζεις τα μαθηματα σου, σου βγαινει ο πατος να περασεις στο πανεπιστημιο, να μαθεις ενα επαγγελμα, μη σου πω να γινεις και επιστημων για να χαρει η μανουλα και να βαλει το πτυχιο στο τοιχο. Γιατι ετσι κανουν οι μεγαλοι. Η ερωτηση 'τι θα γινεις οταν μεγαλωσεις?' σου τιθεται με λαχταρα απο τα 3-4. Προσεχε τι θα πεις. Καθολου ανωδυνη ερωτηση, διοτι αναλογα τι απαντας και αναλογα την ηλικια και το κοινο τα σχολια ποικιλουν (καλυτερα να εχεις διαφορετικες απαντησεις για διαφορετικα προσωπα). Ας πουμε αλλο ειναι να πεις στη θειτσα απο το χωριο οτι θες να γινεις νοσοκομος και αλλο οτι θα γινεις οικονομολογος. Και μετα μεγαλωνεις, και ολα αυτα τα χρονια στις σπουδες μπορει που και που να αναρωτιεσαι ρε τι κανω εγω εδω περα, αλλα ακους γυρω σου οτι ετσι κανουν οι μεγαλοι, ετσι ειναι η κοινωνια και η αγορα εργασιας και αν θες να εχεις μια καλη ζωη και να μην εισαι ρεμαλι που τρωει απο τα ετοιμα η που κοιμαται στο δρομο, thats the way to do it. Αρα συνεχιζεις. Και αμα εισαι και καλος, την πατησες πρεπει να κανεις και μεταπτυχιακο μη σου πω και πι ειτς ντι, γιατι ετσι κανουν οι καλοι φοιτητες. Και μετα βγαινεις και εσυ σε αυτη τη ρημαδα αγορα εργασιας και βουτας στα βαθια, θες και εσυ να γινεις ενας ενηλικας με επαγγελμα, να νιωσεις αυτη τη ποιοτητα ζως που σου υποσχεθηκαν. Και αμα δε σ'αρεσει λες ε, τι να κανουμε, στην επομενη δουλεια θα ειναι καλυτερα. Πολυ πιθανον να ξεσκιζεσαι στη δουλεια, γιατι ετσι κανουν οι μεγαλοι. Και αμα εισαι τυχερος και σου αρεσει η δουλεια σου, καθεσαι και ξεσκιζεσαι. Και ξεχωριζεις. Αλλα ως γνωστον οι αλλοι παντα φορτωνουν επιπλεον δουλεια σε αυτον που ξεχωριζει, καθως και μανατζμεντ ευθυνες (λογικο, αφου το κανει καλα). Οπερ σημαινει ακομα πιο πολλη δουλεια, δηλαδη μερα νυχτα δουλεια. Και μετα ψαχνεις να βρεις χρονο να δεις εναν ανθρωπο, να κανεις ενα σπορ, να πας ενα ταξιδι, αλλα που χρονος. Εκει αρχιζεις και ψιλιαζεσαι οτι μαλλον κατι δε παει καλα, αυτη η ιστορια με το χρονο που δεν υπαρχει αρχιζει να σε τσιμπαει λιγο.
Fast forward δεκα χρονια, και εχεις σκυλοβαρεθει πια. Καθε μερα το ιδιο, day in day out. Εχεις ενα πιο βαρυ τιτλο, και (λιγο) πιο μεγαλο μισθο. Αν ζουσες μεχρι τωρα για τη δουλεια σου, τωρα αρχιζει και γινεται μια δουλεια σαν ολες τις αλλες. Αν δεν ηταν εκει το νοημα της ζωης για σενα, τρως μεγαλη ηττα. Ονειρευεσαι οτι αυριο το πρωι θα σηκωθεις, θα παραιτηθεις με θριαμβευτικο χαμογελο, και με τολμη και ελευθερια θα πεις, ρε δε πα να χεστειτε ολοι σας εγω θα γινω ζαχαροπλαστης/ταξιδιωτικος ανταποκριτης/ δασκαλος γιογκα/ξυλουργος. Θα παω αυριο να σπουδασω κατι αλλο, που πραγματικα με ενδιαφερει και μου παει σαν ανθρωπο. Γιατι τωρα αυτο ονειρευομαι. Τοσο απλα. Αλλα ελα που δε θα πας. Γιατι δε γινεται αυτο, δε το κανει ο κοσμος. Πως θα πας να αλλαξεις επαγγελμα, ταυτοτητα μετα απο τοσα χρονια? Γιατι ειναι αυτο που σου φερνει τον αρτο τον επιουσιο. Θα μου πεις αντι να πεις και ευχαριστω που εχεις δουλεια σε εποχες κρισης, μιλας και απο πανω. Ναι, καλοι μου, αλλα τα ονειρα θα τα βαλω στο τραπεζι να τα φαω? Και μονο μια φορα στη ζωη εχεις δικαιωμα στα ονειρα δηλαδη, οταν εισαι 18? Μετα εκλεισε το πακετο?
Και τοτε πιεζεσαι ακομα πιο πολυ με την ηττα σου. Δε σου λεω καν πως θα αισθανεσαι αν εχεις και παιδια. Που δεν ειναι χομπυ, του στυλ αμα δε βρεις χρονο σημερα πας την αλλη εβδομαδα – οχι, αμα δεν εχεις χρονο σημερα κακο του κεφαλιου σου, να πας να τον βρεις. Θες να εισαι με τα παιδια σου, δε προλαβαινεις να εισαι εκει οπως και οσο θες. Θες να εισαι σωστος εστω και τυπικα στη δουλεια σου, με το ζορι θα εισαι. Τα κανεις ολα κουτσουρεμενα, και τιποτα δε φχαριστιεσαι. Δε σου αρεσε που δε σου αρεσε η δουλεια σου, τωρα ειναι απλα ενα εμποδιο απο το να εισαι εκει που περνας ωραια, σπιτι σου. Ολο το χρονο περιμενεις τις διακοπες, ολη την εβδομαδα περιμενεις το σαβατοκυριακο. Εκει βλεπεις να ξεδιπλωνεται μπροστα σου η Μεγαλη Απατη. Τι εγινε ρε παιδια? Γιατι δε μου ειπε κανεις τιποτα?
Αυτο ειναι το Μεγαλο Μυστικο – οταν μεγαλωσεις δε θα κανεις αυτο που θες.

Κι εσυ μικρε που θα το διαβασεις αυτο το ποστ, θελω να σου πω, dont give up 
Τα ονειρα αλλαζουν
Θα με κοιταξεις καταματα και θα με ρωτησεις, μαμα εσυ γιατι ομως δε κανεις αυτο που θες, γιατι σηκωνεις τα χερια ψηλα? 
Δε ξερω τι θα απαντησω, μαλλον θα αποφυγω το βλεμμα σου, γιατι πως μπορω να σου κανω τη δασκαλα 


Tuesday, October 15, 2013

Rich yo !

- Μαμα, τι ειναι αυτο στο χερι σου?
- Αυτο ειναι η βερα μου, ετσι το λενε. Ειναι ενα δαχτυλιδι που το φορεσαμε εγω και ο μπαμπας τη μερα που παντρευτηκαμε. Και αμα δεις απο μεσα εχει κατι γραμματακια, τα βλεπεις?
- Ναι
- Το δικο μου λεει το ονομα του και μια ημερομηνια, το βλεπεις? Και το δικο του λεει το ονομα μου και την ιδια ημερομηνια. Ειναι η ημερα του γαμου μας. Αυτο το δαχτυλιδι δε το βγαζουμε ποτε.
- Ποτε?
- Ποτε
- Γιατι ειναι κιτρινο?
- Γιατι ειναι χρυσο.
- ΟΥΑΟΥ, αληθινο χρυσο? Ειμαστε πλουσιοι !
- Αγαπη μου, δεν γινεσαι πλουσιος με ενα δαχτυλιδι
- Οχι οχι ειμαστε πλουσιοι, αφου ειναι ΧΡΥΣΟ. Και εχεις επανω στο δωματιο ενα μπλε κουμπαρα και μεσα εχει τοσα κερματακια

(= σεντουκι με χρυσα νομισματα, και αυτος ο πειρατης)

Friday, October 11, 2013

Γιατι δε θελω νταντα

Δουλευεις φουλ ταιμ. Δεν εχετε καμια γιαγια κοντα σας. Μα δεν εχεις καμια βοηθεια με τα παιδια? με ρωτανε συχνα.

Πως δεν εχω, λεω, τον παντρευτηκα και τον λενε Κ. Μαζι τα καναμε [τα παιδια], σα να λεμε 'μαζι τα φαγαμε' που ειναι και της μοδας. Οποτε μαζι και τα φροντιζουμε.

Δε θελω μια σταθερη παρουσια νταντας, babysitter, au pair και οπως θες να το ονομασεις. Προτιμω να λιωσω στη κουραση, να γινω Βεγγος για να τα προλαβω ολα. Και θα σου πω γιατι

- Γιατι οι ωρες που θα περασουμε μαζι με τα μικρακια καθε απογεμα ειναι μακραν το καλυτερο, ομορφοτερο και σημαντικοτερο κομματι της ημερας. Για αυτο το απογεμα ζουμε. Δε θα κοψουμε ουτε λεπτο απο αυτο. Σιγα μη χαρισουμε το ομορφοτερο κομματι της ημερας σε μια ασχετη μανταμ.

- Γιατι κανενα μα κανενα μητινγκ, καμια μα καμια δουλεια δεν αξιζει να ανταλλαχθει με αυτο το κομματι της ημερας

- Γιατι δε θελω καμια ασχετη μανταμ να αποκτησει προνομιακη σχεση με τα δικα μας παιδια. Εγωιστικο? Εντελως. Ας κανει δικα της που θα τα αγαπαει και θα την αγαπανε.

- Γιατι οποιαδηποτε μανταμ καθεται παρεα τους συστηματικα, δε θα τους σερβιρει μονο ενα πιατο φαι, εχει και ιδεες, αποψεις, εμπειριες και συνηθειες, που ο,τι και να ειναι, δεν ειναι οι δικες μας. Και δεν ειναι το σχολειο, που στο κατω κατω ειναι ενας φορεας και μια ολοκληρη κοινοτητα. Το αν ειναι γλυκια και ζεστη με τα παιδια δε σημαινει πολλα. Σημασια εχει τι βγαινει απο το στομα της, και αυτο δε μπορεις να το ξερεις. Μπορεις να κανεις μονο damage control. Αξιζει το κοπο?

- Αν ειναι να πληρωσω καποιον να με βοηθησει, προτιμω καποιος να καθαρισει το σπιτι αντι για μενα, παρα να παιξει με τα παιδια μου αντι για μενα.

- Γιατι, πες μου εσυ ποιο πραγματικα σοβαρο επιχειρημα εχεις να πεις στο παιδι σου αν σε ρωτησει γιατι δεν μπορεις να εισαι νωρις στο σπιτι μαζι του, και βαζεις αντικαταστατη. Δεν υπαρχει αληθινο επιχειρημα

- Γιατι αμα σε πιασουν οι ενοχες αργοτερα, ειναι αργα. Δε γυριζει πισω. Η ζωη ειναι τωρα



Wednesday, October 2, 2013

Φροντιστηριο

Σε σενα που τρεχεις να του ριξεις ζακετα στη πλατη Αυγουστο μηνα, που τσακιζεσαι να βρεις το νεκταρ (βιολογικο) και μονον, αλλα ξερεις, τηγανητες στη ταβερνα γιατι δε τρωει το μπριαμ, που αγχωνεσαι προπαντος μη το ζορισεις, μη το πιεσουν, που ορκιζεσαι οτι το δικο σου το παιδι ειναι αλλιως, θελει 'να το πας με το μαλακο' (μεχρι τα 15), και που βεβαια παραλληλα ορκιζεσαι οτι το δικο σου το παιδι ειναι δυσκολο στον υπνο/φαι/ξερω γω τι αλλο.
Σε σενα και ολες τις μεσογειακες που μεγαλωνουν το παιδι (σχεδον) σα μωρο μεχρι τα 5 και με τη λεξη 'αυτονομηση' το μυαλο τους κανει σεναρια καταστροφης, σε μενα που σε αυτο το περιβαλλον μεγαλωσα και εγω - σε ολες μας ειναι αφιερωμενο αυτο το ποστ.

Ελατε για ενα τριμηνο φροντιστηριο σε μια χωρα της απο εδω γειτονιας, οπως το Βελγιο. Ο κοσμος αναποδα. Οχι οτι δεν εχει προβληματα η κολληματα κι εδω. Αλλα μαθαινεις
- να μη κυνηγας το παιδι σου να φαει
- να βρωμιστει στις λασπες, να παιζει εξω με βροχη, κρυο, χιονι
- να μαθει potty training οχι μονο σπιτι με τα πουπουλα, αλλα και στο σχολειο, και ας γυρισει πολλες φορες λερωμενο
- να μαθει και να δουλευει τα χερια του απο 5 ετων, ξυλουργικη, μαγειρικη, κηπουρικη, οχι μονο ακαδημαικα κατορθωματα αλλα να ξερει να φτιαξει κατι, επενδυση για ολη του τη ζωη - μας εφαγε η απαξιωση του χειρωνακτικου στην Ελλαδα, δυο γενιες τωρα
- να σεβεται οχι την αυταρχικη ιεραρχια, αλλα αυτον που του μιλαει και του εξηγει
- να λεει τη γνωμη του και η γνωμη του να μετραει
- να ζει μεσα στη διαφορετικοτητα, και το σχολειο απο μονο του να χτιζει γεφυρες ωστε το διαφορετικο να ειναι φυσιολογικο
- να πεταξει μακρια σου απο νωρις και μονο του, 3μερη εκδρομη με το σχολειο ηδη στο νηπιαγωγειο, θα τα καταφερει χωρις εσενα, κι ας μη κοιμηθεις εσυ για δυο βραδια


Monday, April 29, 2013

Game of Thrones

Θα πω πραματα που δεν ειναι και πολυ politically correct και γλυκουλια, αλλα θα το πω.

Τα εχω δει ολα.

Τα αγορια εχουν περασει το σταδιο γουτσου γουτσου τα μαγουλακια, και μπηκαν στο Game of Thrones. Κλωτσιες, μπουνιες, ξιφη, βελη, ασπιδες, ξυλα, βια, αγριοφωναρες ααααααγκρρρ, μαξιλαρια που εκτοξευονται, καρεκλες που σπρωχνονται στην ακρη, μελανιες, κοιλιουνται στο πατωμα, ιδρωτας, φωνες, μαμααα με πονεσε, γελια, κλαματα, μαμααα με κλωτσησε.
Αμην

Κι οταν δεν ειναι στο Game of Thrones, ειναι σα να τα ποτισες κατι και πανε σαν υπνωτισμενα, ετοιμασου παιδι μου, θα αργησουμε, σε κλανει, βαλε τα παπουτσια σου, σε κλανει, φαε το φαι σου και μη το πετας στο πατωμα για πλακα, σε κλανει.

Αντιμιλανε. Αμε, τι νομιζες? Ετσι απλα θα ειναι παντα, το λέω εγω και το κανει επειδη το λεω εγω? Το λεω εγω και μου λεει ΟΧΙ. Γιατι ετσι. Και αντιμιλαει κιολας.

Και εγω, γραφικη κυρατσα που κυνηγαει τα μικρα, μαλωνει, φωναζει, συγχυζεται, οοομ κανε υπομονη, οοομ μη φωναξεις, οοοομ παιδια ειναι, οοοομ δες το με χιουμορ, οοομ παλι θα καθαρισεις αυτο το ρημαδι το πατωμα πως το εκαναν ετσι. Ονειρο ζω.

Κι ολοι σου λενε μελισταλαχτα οτι μετα θα μεγαλωσουν, θα ειναι ολοκληροι αντρες και θα σε εχουνε γραμμενη και φχαριστησου το τωρα που ειναι μικρα. Am doing my best, people