Σήμερα θα γράψω κάτι

Μετά από τρια συναπτά έτη θεαματικής απουσίας, σήμερα θα γράψω κάτι. Χτες εκεί που καθόμασταν και χαζεύαμε κάτι φωτογραφίες στο ιντερνετ, έγινε το αναπάντεχο. Ο ένας με ρώτησε αν είμαι 'γιουτιούμπερ' και του είπα όχι, μετά με ρώτησε αν ξέρω τι είναι και πήγα να του πω σιγά ρε σπόρε μη δεν ξέρω, μεγάλωσες και μιλάς, αλλά συγκρατήθηκα και δεν το είπα,και είπα έτσι for my credibility στα μάτια του δεκάχρονου, οτι είχα όμως ένα μπλογκ. Μπα, τί είναι μπλογκ, ρώτησαν, γιατί μάλλον τους άρεσε η λέξη, και με κοίταζαν εξεταστικά με άλλο μάτι, ανέβηκε το credibility που λέγαμε. Και γιατί γράφει κανείς ένα μπλογκ, και γιατί τέλος πάντων το είχα και δεν το γράφω άλλο. 'Ελα μου ντε, λέω.

Μετά το ανοίξαμε και το είδανε. Οι αντιδράσεις ήταν μικτές, από τη μια δεν τους άρεσε που ήταν ο εαυτός τους έτσι εκτεθειμένος στο ιντερνετ - τουλάχιστον δεν έχει το όνομα μας και τη φάτσα μας, είπανε. Εχουν ένα δίκιο, δε μπορείς να πεις. Από την άλλη τους άρεσαν τα αστεία της ένδοξης εποχής που ήταν μωρά. Και μετά απαίτησαν να γράψω κάτι, άυριο, και άλλη φορά να γράψουμε κάτι και παρέα, το οποίο θα είναι ενδιαφέρον πείραμα και θέλω να το δω.

Οπότε δεσμεύτηκα, και πρέπει σήμερα να γράψω. Κάτι. Το μόνο που γυρίζει στο μυαλό μου από χτες το βράδυ είναι κάτι που διάβασα για την παιδική υπευθυνότητα και με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Διάβασα λοιπόν σε ένα από αυτά τα σάϊτ κάποιας αμερικανίδας εξπέρ/ ψυχολόγου/ life coach/μάνας που δεν τη ξέρει ούτε η μάνα της αλλά σίγουρα βγάζει χρυσά λεφτά ξερνώντας σοφίες για το πώς να κάνεις τη ζωή σου σωστά, λες και έτσι είναι η δική σου ζωή μαρή, τεσπα, σε ένα τέτοιο λοιπον διάβασα οτι τα παιδιά μας σήμερα τα μεγαλώνουμε μαθαίνοντας τους όχι υπευθυνότητα αλλά προνόμια, entitlements όπως λέει. Και το σκεφτόμουν. Τους παρέχουμε χίλια πράγματα, και κάνουμε εμείς για αυτούς άλλα τόσα.

Δε ξερω τι φταίει, μάλλον πολλά. Είναι η απαξίωση του χειρωνακτικού και της οικιακής εργασίας, που την κάνεις είτε βαρυγκομώντας και τρέχοντας να τελειώνουμε, είτε τη στέλνεις προς τα έξω να την κάνει άλλος άν έχεις να πληρώσεις, συνήθως λόγω έλλειψης χρόνου αλλά αυτομάτως απαξιώνοντας την. Φταίει αυτή η έλλειψη χρόνου που λέγαμε, επειδή στο μοντέλο εργαζόμενος γονιός το κάθε δευτερόλεπτο μετράει και κάπου προτιμάς να τα κάνεις τρέχοντας εσύ για να τελειώνουμε, παρά να μείνουν τα άπλυτα σώβρακα στο πάτωμα. Που σε κουράζει να κυνηγάς τους άλλους, και πάλι προτιμάς να τα κάνεις εσύ να τελειώνουμε, γιατί έχει μαλλιάσει η γλώσσα σου. Γιατί στο μοντέλο εργαζόμενος γονιός υπομονή δεν υπάρχει, τα έχουμε πει αυτά. Συνεπώς τι κάνεις? Τους τα κάνεις όλα. Μασημένα όλα. Και μετά θα απορείς στο γυμνάσιο που θα βλέπεις μπροστά σου ένα παιδί που κάνει τα μαθήματα στην ξεπέτα, χωρίς φιλότιμο, και που θα σε κοιτάει απεγνωσμένα αν δεν έχει καθαρά σώβρακα στο συρτάρι (μ'αρέσει το παράδειγμα σώβρακα, είναι σαφές) λες και ένα πλυντήριο δε μπορούσε να το βάλει. Μη σε πάω πιο πέρα, ένα 25χρονο που θα συμπεριφέρεται σα 16χρονο, με λαμπρές σπουδές μεν αλλά κάπου σε παρατεταμένη εφηβεία, αντί να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να σου πει αντε γεια. Είναι πολύ εύκολο να συμβεί αυτό, και το πιο ειρωνικό είναι οτι όσο πιο πολλά παρέχεις και φροντίζεις εσύ, τόσο πιο πιθανό είναι να συμβεί. Γιατί όσο πιο πολλά κάνεις εσύ, τόσο λιγότερα κάνει το παιδί που είναι απλός παραλήπτης, καταναλωτής, πελάτης, και μαθαίνει να είναι πάντα έτσι. Και μετά θα είναι αργά για να αλλάξει.

Η γενιά των γονιών μας δε μας μεγάλωνε έτσι, δε ξέρω αν ήταν λόγω έλλειψης πόρων στη δεκαετία του 80, ή λιγότερης ευαισθησίας προς την 'ιερότητα' των παιδιών που σήμερα τους έχουμε κάνει θεούς, αλλά κάπου οι γονείς έβαζαν τα παιδιά να κάνουν δουλειές, και χοντρές δουλειές μάλιστα, γιατί κάποιος έπρεπε να βοηθήσει και δεν έσκαγαν και πολύ, και τα παιδιά κάπου τις έκαναν διότι ήταν φυσικό και δεν παραπονιούνταν. Και κάπου όλο αυτό βγήκε σε καλό, λέω, ε?

Welcome to the magic

Ειναι απο αυτα τα μερη στο κοσμο που αμα δεν εχεις παει, ακους οτι πανε ολοι, γινεται χαμος, τα παιδια τρελλαινονται, και αρχιζεις και υποψιαζεσαι οτι μαλλον ειναι ενα μεγαλο λουνα παρκ παιχνιδιων που σου παιρνει τα λεφτα, και τελος παντων καποια στιγμη θα παμε δε θα την γλιτωσουμε, τα αγαπαμε τα παιδια μας. Το αφηναμε, να μεγαλωσουν για να εχει και νοημα.

Τελευταια στιγμη ειπαμε τη Πεμπτη, παμε αυτο το Σαββατοκυριακο, ο καιρος προβλεπεται χαλια (βροχη και τις δυο μερες), αλλα στα μερη αυτα που ζουμε αν περιμενεις τον ηλιο να βγει, μπορει να παρει και εφτα μηνες. Και πηγαμε

Ξεχασα οτι ηξερα για θεματικα παρκα και λουνα παρκ. Ναι, ειναι μια τεραστια επιχειρηση με χιλιαδες υπαλληλους, εκατονταδες μαγαζια, εστιατορια, αναμνηστικα και ξενοδοχεια. Τοσο μεγαλη που οι ουρες εχουν υπολογισμενο χρονο αναμονης, ζιγκ ζαγκ παντου, και θελουν υπομονη. Αλλα αμα αφησεις στην ακρη τον κυνικο, κουρασμενο, ενηλικο εαυτο σου, η εμπειρια αυτη απλα δεν παιζεται. Βουτια σε ενα κοσμο απιστευτο, μαγικο, γλυκια νοσταλγια της παιδικης ηλικιας, σα καραμελα που την πιπιλας δυο μερες και δε θες να τελειωσει, δε τα βλεπεις απλα να περνανε μπροστα σου σαν εικονες, μπαινεις και εσυ μεσα. Τα μικρα ετρεχαν σα μανιασμενα, πηγαμε στο Φαρ Ουεστ, γιναμε πειρατες, μπηκαμε σε πυργους και βγηκαμε στην Αμερικη του 1920, πυροβολησαμε με λειζερ στο διαστημα, και ειδαμε να περνανε αυτοκινητα - αληθινα - μεσα απο φωτιες αληθινες - και να πετανε στον αερα. Ο,τι εβλεπες ηταν δεκα φορες πιο απιστευτο απο ο,τι περιμενες να ειναι. Η βροχη απλα δεν υπηρχε, η πλαστικη κουκουλα απο πανω μεχρι κατω ηταν πανοπλια. Χιλιαδες κοσμος γυρω με την ιδια πλαστικη πανοπλια, να χαμογελαει χαζεμενος.

Και μετα μπηκαμε σε ενα τουνελ βροχης που κρατησε τρεισιμισι ωρες στον αυτοκινητοδρομο, ζιγκ ζιγκ ζιγκ ζιγκ υαλοκαθαριστηρες, Morcheeba και υπνος βαθυς στο πισω καθισμα, και βγηκαμε στην πραγματικοτητα.

Σκεφτομουν στο δρομο μια φιλη που ελεγε οτι αρνειται να παει τα παιδια της σε αυτο το εμπορικο πανηγυρι που λεγεται Ντισνευλαντ, γιατι δεν θα κερδισουν τιποτα. Δυο μερες μαγειας, δυο μερες time travel για τους ενηλικες ειναι ανασα. Μια τεραστια τουρτα που τη κρατας με τα χερια και βουτας και τη τρως χωρις πηρουνι, και πασαλειβεσαι και αισθανεσαι υπεροχα. Μια πορτα στο ονειρο, αυτο κερδιζεις.

Οχι αλλο δραμα

Σωνει πια, ελεος.

Φτανει το δραμα 24/7. Παλια οι ειδησεις βρισκονταν στην τηλεοραση, στις εφημεριδες και στο ραδιοφωνο τις συγκεκριμενες ωρες, που σημαινει οτι ηξερες τι θα συμβει μολις πατησεις το κουμπι, μαθαινες τα καλα και ασχημα, τα τραγικα, τα αηδιαστικα, τα τρομακτικα, και μετα εκλεινε το μαραφετι, και ειχες το χρονο σου σαν ανθρωπος να κατανοησεις και να συζητησεις. Και να ηρεμησεις για να το διαχειριστεις. Αυτη τη στιγμη, το δραμα ειναι παντου. Με το που ανοιγεις τα ματια σου μαθαινεις για 17 διαφορετικα δραματα σε συνεχη ροη στο ραδιοφωνο, στη τηλεοραση, στον υπολογιστη σου (το επομενο βημα ειναι τσιπακι μεσα στο κεφαλι σου, να σου ενεργοποιει τις ειδησεις με το που ανοιγεις τα ματια σου - βλεπω πολλες ταινιες). Με ροη ενημερωσης λεπτο προς λεπτο, για να μη χαθει η ανατριχιαστικη λεπτομερεια, δωσε αιμα στο λαο που ψοφαει να ακουει κι αλλο κι αλλο κι αλλο. Κι αμα βγεις απο τη σπιτι σε ακολουθει στο τηλεφωνο, στο ραδιο του αυτοκινητου, και ολοι μαζι στελνουν ο ενας στον αλλο και μοιραζονται τα δραματα στο ιντερνετ, μην τυχον και χασουμε το τελευταιο σχολιο που εγραψε καποιος. Και συνεχιζει το δραμα, την ωρα που τρως ενα σαντουιτς, την ωρα που εισαι στο μετρο και βαριεσαι, την ωρα που θες να χαλαρωσεις. Θα ειναι εκει, συντροφια σου, δηλητηριο. Και προφανως ειναι γνησιο το ενδιαφερον, δε νομιζω οτι προσποιειται ο κοσμος οταν δειχνει οτι στενοχωριεται, αληθεια στενοχωριεται και αγχωνεται.

Δε βλεπω πως γινεται με τετοιο overdose δραματος να εχουν οι ανθρωποι φυσιολογικη συμπεριφορα και να μη γινουμε ολοι ψυχακηδες. Οταν με το καλημερα το καθε δραμα ειναι ακομα χειροτερο απο το προηγουμενο, και οταν ολη μερα διαβαζεις για δραματα, συμβαινουν δυο πραγματα.
Το ενα ειναι να αναπτυξεις αγχη και νευρωσεις για ολα, να βλεπεις παντου κινδυνους, να εισαι καχυποπτος, επιφυλακτικος, και τα παιδια σου να τα παραμονευεις για να τσιμπησεις τον κινδυνο που δε μπορει, υπαρχει παντου. Ο κινδυνος εχει ονοματα, ολα ειναι παθησεις, φαινομενα, ολα εχουν αναγκη απο ειδικους και φαρμακα, και πολιτικες αντιμετωπισης.Το βλεπουμε καθε μερα. Και ο λαος φωναζει στο ιντερνετ για την αδικια, για το αιμα, γιατι καπου πρεπει να τα πει. Και οσο πιο χαμος γινεται τοσο πιο μεγαλος ο πανικος, ειναι σα ναρκωτικο. Χωρις να σημαινει οτι θα γινει και κατι εν τελει.
Το αλλο ειναι να παθεις αναισθησια, οπως ενας γιατρος που αμα ανοιξει μερικα πτωματα μετα δεν ιδρωνει το αυτι του. Αλλο ενα δραμα, μαλιστα. Τι αλλα? Και παμε παρακατω. Και αυτο το βλεπουμε καθε μερα. Οσο πιο πολυ το αιμα και τα δακρυα στις ειδησεις, οσο πιο πολυ σοκ και δεος, τοσο πιο χοντρη φτιαχνεται η πετσα. Αποδειξη η Συρια. Απο το δευτερο παγκοσμιο πολεμο δεν εχει ξαναγινει αυτο που γινεται εκει περα. Το συνηθισαν ολοι, εγινε απομακρο. Ειδησεις ειναι πλεον το επομενο δραμα νεας εσοδειας. Αν αυτο βοηθαει να αντιμετωπιστουν προβληματα, αμφιβαλλω.

Γιατι εν τελει, μπορει να χτυπιομαστε ολο ευσυνειδησια και αγχος και να χανουμε τον υπνο μας (για μια μερα, μεχρι το επομενο νεο δραμα), αλλα ο μαλακας, ο εγκληματιας, ο ρατσιστης, ο καφρος, ο λαμογιας, παντα θα υπαρχει, και θα υπαρχει και ενας αλλος που θα τον καλυπτει. Οχι δε προτεινω αγνοια, ουτε κλεινω τα ματια. Πρεπει και οφειλουμε ολοι να ξερουμε. Αλλα δεν εχει νοημα να κανουμε το δικαστη στο ιντερνετ για να κοιμηθουμε ησυχα το βραδυ, ουτε να αρρωστησουμε απο το φοβο μην τυχον και παθουν τιποτε τα παιδια μας.
Αυτο που εχει νοημα ειναι να υπαρχουν οι σωστοι, αρτιοι θεσμοι που να αντιμετωπιζουν κοινωνικα προβληματα, αδιακριτα.
Και να εχουμε σωας τας φρενας. Κι αμα εχουμε παιδι, τουλαχιστον, να κανουμε το μινιμουμ να μιλαμε και να το ακουμε, και να βοηθησουμε να μην γινει αυτος ο μαλακας, ο καφρος, ο λαμογιας. Δε γεννιεται κανεις ετσι, γινεται.

#CharlieHebdo, η το τελος της αθωοτητας

Πως να κρυφτεις απ' τα παιδια
ετσι κι αλλιως τα ξερουν ολα
και μας κοιταζουν με ματια σαν κι αυτα
οταν ξυπνουν στις δυο η ωρα

Ζουμε μεσα σε ενα ονειρο που τριζει
σα το ξυλινο ποδαρι της γιαγιας μας
μα ο χρονος ο αληθινος
σαν μικρo παιδι ειναι εξοριστος
μα ο χρονος ο αληθινος
ειναι ο γιος μας ο μεγαλος και ο μικρος

Ο Charlie τη προηγουμενη εβδομαδα, η στιγμη που το μπανγκ μπανγκ στις ιστοριες με κακους και με καλους δεν ηταν ταινια, ηταν η αληθεια. Φανταζομαι το 2001 ηταν το ιδιο, οι γονεις επρεπε να εξηγησουν στα παιδια δημοτικου τι εγινε με τους δυο πυργους. Το ιδιο και στη Μαδριτη και στο Λονδινο. Οσο κι αν θες να μη το πεις καπως, δεν αποφευγεται η πικρη αληθεια, διοτι τα παιδια εχουν αυτια και ακουν και εχουν ματια και βλεπουν. Και τους ειπαμε. Ο μεγαλος το ηξερε απο το σχολειο ηδη, ηρθε σπιτι με ερωτησεις. Ο μικρος ακουγε και μαθαινε. Ο μπαμπας και εγω κοιταζομασταν, ψαρευαμε τις λεξεις μια μια.

Δε φοβαμαι να τους πω τις πικρες αληθειες, δε πιστευω στα ψεματα για να μη πληγωθουν, οι φοβοι ειναι υπαρκτα και υγιη συναισθηματα και τα παιδια θα τα βρουν μεσα τους, θα τα νιωσουν και θα χτισουν τις αμυνες τους, με ενα κουκουλι αγαπης και πληροφοριας γυρω. Δε γινεται να μη τους λες για να μη τρομαξουν, δε γινεται να τους δειχνεις μονο τα θετικα, αμα τα εχεις συνεχεια στη γυαλα και αποφευγεις, οταν γινουν ενηλικες δε θα ξερουν να χειριστουν το φοβο, την αναταραχη, την ανατροπη, και θα μπλοκαρουν. Ψεματα τωρα, χαπια μετα. Ενταξει θα τα πεις με τη σωστη γλωσσα, αλλα θα τα πεις.

Αυτο που με ενοχλησε πιο πολυ ηταν οτι, ερημην μας, η μερα εκεινη ηταν το τελος της αθωοτητας τους. Η ζωη χανεται ετσι ευκολα. Υπαρχουν κακοι, παλαβοι ανθρωποι, και ολοι ειμαστε ευαλωτοι. Το να λες αυτο που σκεφτεσαι ειναι σωστο, αλλα μπορει να σου κοστισει και τη ζωη σου. Αυτο το τελευταιο ειναι το πιο σκληρο για ενα μικρο παιδι.

Κατι μεσα μου λεει οτι αυτο ισως ειναι και ο σπορος της ελπιδας. Τα παιδια τωρα ακουσαν και εμαθαν οτι ναι, ειναι σημαντικο να μπορεις να λες αυτο που πιστευεις και οι ελευθεριες αυτες πρεπει να προστατευονται. Ελπιζω οτι αντι για φοβο, αυτο θα ειναι πυξιδα
We are not afraid  #CharlieHebdo 

Παιδια ελευθερα?

Ειδα και διαβασα για μια καινουρια παιδικη χαρα στην Ουαλια, The Land.
Λιγο διαφορετικη απο τις αλλες, δεν ειναι ομορφη, δεν ειναι προστατευμενη γυρω γυρω, δεν ειναι καθαρη με εδικο υλικο να μη χτυπανε τα παιδια. Ειναι αδομητη, ακαθαριστη και ακαθοριστη, με σκορπια αχρηστα αντικειμενα - σκουπιδια βασικα - σκασμενα λαστιχα, σανιδια, πλαστικα, βαρελια, αγριοχορτα. Τα βλεπεις και σε πιανει αηδια. Τα πιτσιρικα τρεχουν γυρω μες στο χωμα, κανουν κρυψωνες, υψωνουν καστρα, αναβουν φωτιες, πιανουν σπαθια, ριχνουν πραματα στο νερο, κοβουν σπανε τσακιζουν και ξαναχτιζουν. Ζουν το παραμυθι. Οι γονεις δε τρεχουν απο πισω να φωναζουν προσεχε. Οσοι τα πανε εκει να παιξουν μαλλον κατι θελουν να ξεπερασουν, κατι να τεσταρουν. Το τελευταιο που θα τους απασχολησει ειναι αν γυρισουν βρωμικα. Ο ιδιοκτητης αυτης της ιδιωτικης παιδικης χαρας βασικα πουλαει ελευθερια.

Δε ξερω αν ενας τετοιος χωρος ειναι αυτο που χρειαζεται για να καταλαβουμε τι κανουμε λαθος. Γιατι και αυτο ειναι οργανωμενο, οριοθετημενο, ενας προσεκτικα σχεδιασμενος χαμος, ενας οριοθετημενος παραδεισος του ανεξελεγκτου. Παντως οτι κανουμε κατι λαθος, το εχω σκεφτει πολλες φορες. Μας βλεπω ολους στις παιδικες χαρες, να τρεχουμε απο πισω αλαλαζοντας, να σκαναρουμε το τοπιο ανα δευτερολεπτο, να προστατευσουμε, ουσιαστικα να τους καθομαστε στο σβερκο μη κανουν ρουπι πανω απο αυτο που εχουμε προβλεψει. Ξοδευουμε σκανδαλωδως περιουσιες για να στρωσουμε μια παιδικη ηλικια γεματη παροχες, ανεσεις, υπεμετρα πολλα παιχνιδια-αντικειμενα, αλλα περιπετεια δε μπορουμε να τους προσφερουμε. Βλεπω τους κλειστους παιδοτοπους, εκει που παω και εγω τα δικα μου, τα κλουβια με τα μαξιλαρια που παμε τα παιδια να ξεδωσουν - τι? - τη φυσικη τους ενεργεια σε ενα παιδικου τυπου ρειβ παρτυ χοροπηδηματος σε χωρο τεχνητο χωρις ουσια, χωρις ιστορια, αντι να σκαρφαλωνουν σε δεντρα και να χτιζουν καστρα με ξυλα. Δε μ'αρεσει να κλαψουριζω οτι παλια ηταν καλυτερα, γιατι πολλα δεν ηταν καλυτερα. Ομως ειναι αληθεια οτι εγω επαιξα στο δρομο, και σκαρφαλωσα σε δεντρα, και η μανα μου δε με κοιταζε απο το παραθυρο οταν γυρνοβολουσα στη γειτονια και βασικα εκανα ο,τι μου ερχοταν στο κεφαλι. Σωα και αβλαβης βγηκα. Εμεις τι καταλαβαινουμε που καθομαστε πανω απο το κεφαλι τους σα το Μεγαλο Αδελφο? Μονο τις αναπνοες τους δε μετραμε. Και μη μου πεις οτι τοτε δεν ειχε κινδυνους γιατι δε θα το πιστεψω. Καθε γενια βλεπει την επομενη και φρικαρει, καθε γενια πιστευει οτι παλιοτερα οι κινδυνοι ηταν λιγοτεροι.

Τι ειναι κινδυνος? Μου φαινεται οτι στο τελος θα μεινουμε εμεις οι γονεις να τον ξερουμε, οπως τον αντιλαμβανεται ο καθενας, και τα παιδια μας θα το ξερουν μονο απο τη βιβλιογραφια - διοτι ποτε δε τους αφησαμε να αναμετρηθουν με τις δυναμεις, το μυαλο τους και το σωμα τους. Και αν βρεθουν σε κινδυνο, ετσι αμαθητα κλεισμενα στο κοτετσι, θα ψαχνονται. Αλλα και να μη βρεθουν σε κινδυνο, δε θα εχουν ποτε τολμησει, μονοι τους, χωρις πλανο και οριοθετημενο χωρο και χρονο. Ειναι παντα υπο ελεγχο. Πολυ δυστοπικο και φοβικο μου ακουγεται

Διευθυντικο στελεχος

Κυκλοφορησε αυτη η πλακα στο διαδικτυο, με μια ψευτικη αγγελια για θεση διευθυντικη, πληρους απασχολησης, που ειχε ενα κατεβατο απο προυποθεσεις, οπως

- 24ωρη διαθεσιμοτητα
- συνολικη εποπτεια της αναπτυξης της ομαδας - τα μελη εξαρτωνται εντελως απο σενα
- δυνατοτητα να κανεις πολλα πραγματα ταυτοχρονα, να τρεχεις διαφορα προτζεκτ, να απαντας σε παραπονα, δυσκολιες, και ειδικες παραγγελιες και να επικοινωνεις σε διαφορα επιπεδα
- να δουλευεις πανω απο 135 ωρες την εβδομαδα, ακομα και τη νυχτα, να κοβεις απο τα διαλειμματα
- να δουλευεις ορθιος/ σκυφτος, να σηκωνεις βαρη
- να ξερεις απο ψυχολογια και να μπορεις να ανταποκρινεσαι σε καταστασεις κρισης, να δουλευεις μεσα σε χαμο
- να μπορεις να αποφασιζεις για αλλους
- να εχεις τρελλη υπομονη και λιγο εγωισμο, να εχεις παντα θετικη σταση
- να εχεις οικονομικες και ιατρικες γνωσεις

Η θεση ειναι απληρωτη και η μονη ανταμοιβη ειναι συναισθηματικη και προσωπικη ολοκληρωση.

Στους χαλεπους καιρους του 2014 υπηρξαν 24 ατομα που εκαναν αιτηση για αυτη τη θεση ξεροντας οτι ειναι απληρωτη και οι συνθηκες δυσκολες. Μπορειτε να δειτε εδω τη φατσα τους οταν ακουγαν τις συνθηκες και τις προυποθεσεις. Μια ρωτησε μαλιστα αν ειναι νομιμο. Κανεις τους δε το ειχε μαντεψει.

Καταλαβατε ηδη περι τινος προκειται μπλογκομαμαδες (αν δε καταλαβατε, θελετε ξεκουραση, να κανει ρεσταρτ το μηχανημα)

• 
  

21

Ο μικρος γυρισε απο το σχολειο με δυο διαφορετικες πολυχρωμες ριγε καλτσες

Τι ειναι αυτο, του λεω. Ειναι για τη τρισωμια 21, μου λεει. Η Κ., στη ταξη μου σημερα μας μιλησε για τη τρισωμια 21, επειδη η αδερφη της η Λ. εχει 21. Και ξερεις τι ειναι? Ολοι εμεις εχουμε 20 χρωμομωματα.
Χρωμοσωματα, του λεω.
Ναι, ακριβως. Ε, αυτη λοιπον εχει 21, το πιστευεις? 21! Αλλα δε σημαινει τιποτα αυτο, καλο η κακο, ειναι απλα διαφορετικο.
Ναι, του λεω.
Και η Κ. μας εφερε ολους ζευγαρια με διαφορετικες καλτσες να φορεσουμε, και εχουν ολα τα χρωματα. Ειναι διαφoρετικες. Και μετα μιλησαμε για τη διαφορετικοτητα
Δηλαδη, τι ειπατε?
Να ειπαμε οτι ολοι ολοι ολοι ολοι ειμαστε διαφορετικοι, δεν υπαρχει ενας ιδιος με τον αλλο σε ολο το κοσμο. Ας πουμε ο Α. ειναι κοντος γιατι ετσι ειναι φτιαγμενος, ο Γ. εχει σχιστα ματια γιατι ειναι Κινεζος, εγω εχω ενα δοντι που ειναι πιο ασπρο απο ολα τα αλλα, η Λ. εχει μπλε ματια. Ολοι ολοι ολοι ειμαστε διαφορετικοι. Και εσυ εχεις κατι διαφορετικο απο τις αλλες μαμαδες.

Σημειωνω ο μικρος πηγαινει ακομα στο νηπιαγωγειο. Το οποιο κτιριο εχει γεμισει με παιδικες ζωγραφιες στους τοιχους που λενε 21/ τρισωμια 21/αγαπαμε τις διαφορες.

Αυτα ειναι. Respect

Το Μανιφεστο της Νεας Ελληνιδας Μανας

Το σημερινο ποστ γραφεται κατοπιν λαικου αιτηματος απο τις φιλες εδω στο Χωριο, διοτι η κουβεντα εχει αναψει και το ζητημα που μας καιει ειναι τι μαναδες και πεθερες θα ειμαστε εμεις με τη σειρα μας στο εγγυς μελλον. Για να καταλαβετε, το ερωτημα ειναι αν θα ειμαστε και εμεις η καρικατουρα της ασπρομαυρης ταινιας του 60 η οχι, η μανα-τζερ, οπως τη λεει το κοριτσι του διπλανου πορταλ και της προσκυνω την ευφυια, και η κακια πεθερα (βλ. Μπαμπινιωτη, πεθερα = κακια).

Ανοιγει η παρενθεση, για να μην εχω οικογενειακα δραματα, καθοτι με διαβαζει και η φαμιλια, αυτα που θα πω δεν κρυβουν προσωπικες ιστοριες, η μανα και η πεθερα μου ειναι και οι δυο Κυριες με το καπα κεφαλαιο και τους βγαζω το καπελο, δεν αναφερομαι σε αυτες, βασιζομαι σε γενικοτερη πολιτισμικη βιωματικη γνωση, κλεινει η παρενθεσις.

Αγαπητες μου, βρισκομαστε μπροστα σε ενα σημειο καμπης, σε μια κρισιμη στιγμη και δε πρεπει να τη χασουμε. Ειμαστε στο twilight, αναμεσα στο πριν της μικρης κοπελας, και το μετα της λιγοτερο μικρης κυριουλας. Αναμεσα στο εμεις/αυτοι, νεοι/γονεις τους. Τα παιδια μας ειναι μικρα, θυμομαστε ακομα πως ειναι να εισαι εφηβος, πως ειναι να εισαι 20αρης, πως βλεπεις τους γονεις σου. Τα παιδια μας μεγαλωνουν γρηγορα και βλεπουμε ηδη μπροστα μας οτι θα εχουν βυζια και μουσια (αντιστοιχα παρακαλω, μη μπερδευτειτε). Το λοιπον, ανασυνταχθειτε, καντε μια ψυχαναλυσουλα και βρειτε τα εσωτερικα, γιατι τωρα μπορει να γινει το μεγαλο αλμα προς την εξελιξη του ειδους. Φαντασου οτι εχεις ενα παιδι 30 ετων. Τι κανεις? Οραματισου και αποστηθισε τα παρακατω

1. Εισαι διακριτικη, δε χωνεις τη μυτη σου εκει που δε σε ρωτησαν. Αυτα που δε σε αφορουν ειναι πολλα, κι αν δε σου ερχονται στο μυαλο, γραψε τα σε ενα χαρτι και κολλα τα στη πορτα του ψυγειου
2. Δεν επιτρεπεται να κανεις τα παντα για αυτον/αυτη πριν απο αυτον/αυτη, γενικα δεν επιτρεπεται να κανεις πραματα που αφορουν τη ζωη του/ το σπιτι του πριν να ρωτησεις
3. Δε χρειαζεται καν να το πουμε, προφανως θα εχει το δικο του σπιτι σε αυτη την ηλικια, αλλιως τα υπολοιπα ειναι ανεκδοτα.
4. Εφοσον δε προκειται για θεμα υγειας η νομιμοφροσυνης, ολα τα αλλα δε χρειαζεται να ειναι του γουστου σου, και αν δε σου αρεσουν παρε το αποφαση, διοτι δε θα σε ρωτησει κιολας
5. Ο/η συντροφος του ειναι επιλογη του παιδιου σου, και μαλλον καποιο λογο θα εχει και θα περναει καλα, οποτε ουδεν σχολιον.
6. Το οτι γεννησες τον αντρα αυτο/ τη γυναικα αυτη σε μια πολη και μια χωρα, δε σημαινει οτι εκει κλεινει και ο οριζοντας του. Ο πλανητης περιμενει για να τον ανακαλυψει, η ζωη ειναι μια.
7. Δε θα ξεροσταλιαζεις στο τηλεφωνο η στο σκαιπ, δε θα γκρινιαζεις γιατι δε σε πηρε. Get a life
8. Το ποσο συχνα βλεπεστε δεν αντιστοιχει με το ποσο σε αγαπαει. Το παιδι σου θα σε λατρευει για παντα γιατι εισαι η μανα του
9. Το παιδι σου θα χαιρεται πιο πολυ να σε βλεπει, και θα περναει ωραια μαζι σου αν δε καθεσαι να του τρως τη ψυχη με το αν εφαγε/ηπιε, παχυνε/αδυνατισε, τι γινεται με τη δουλεια του και την εφορια. Κανενα πιο ενδιαφερον θεμα συζητησης? Αν οχι, φτιαξε δευτερο χαρτι και κολλα το στο ψυγειο διπλα στο αποπανω
10. Δεν εκανες παιδι για σενα. Αυτος ο αντρας/ αυτη η γυναικα δε θα σου χρωσταει και λογαριασμους.

Αυτος ο Μικυ κατι παιρνει

Nομιζω οτι ειμαστε, και μας αρεσει πολυ να ειμαστε, mainstream ανθρωποι. Μια χαρα ειναι τα μπλοκμπαστερ και το ποπκορν, και ασε για αλλη ωρα την εβδομη τεχνη. Οχι δεν εχασα το βραδυ μου με βλακεια ταινια, εχω μια χαρα επιγνωση της καλλιτεχνικης αξιας των εργων, αλλα εχω και εγω η αμοιρη ενα βραδακι να χαλαρωσω και σιγα μη δω τον Λαρς (τον Φον Τριερ εννοω), οχου.

Στα παιχνιδια, τα καρτουν, τις ταινιες των παιδιων το ιδιο. Μια χαρα ειναι τα μπιου μπιου με κουμπια, τα τερατακια που μεταμορφωνονται απο ζωα σε αυτοκινητα, φρικτο-κωμικα και ανυπαρκτα, που λες τωρα τι παιχνιδι ειναι αυτο και τι νοημα εχει - εχει και παραεχει, το γουσταρει και του αρεσει και ειναι το παραμυθι μεσα στο κεφαλι του, τι θες. Και οπλα και πιστολια αγορασαμε και δε θα φρικαρω μη γινουν εγκληματιες. Και οι κλειστοι παιδοτοποι με τα στρωματα μια χαρα ειναι, μπορει να μη συμπληρωνουν ολα τα κουτακια σε ερωτηματολογιο δημιουργικοτητας, αλλα οταν τα ματακια τους φωτιζονται ετσι και τα κεφαλακια τους ειναι καταιδρωμενα και τρεχουν με 40 χιλιομετρα την ωρα λες, μαλλον εγω δε το καταλαβα το ποιημα, και αυτοι τα εχουν καταλαβει ολα, διοτι περνανε σουπερ. Δε τρωγομαστε καλα και σωνει για το ποιοτικο-οφειλειναειναιεναλλακτικο. Δε τρωγομαι να βρω 'ψαγμενα' και καλα, δε πινω νερο στο ονομα του βιντατζ.

Εχω ομως ενα θεμα με το Κλαμπχαουζ Μικυ μαους. Για οσους δε ξερουν τι εστι αυτο, ειναι η σημερινη βερσιον του Μικυ που ξερουμε εμεις. Συγκεκριμενα τη συζητηση αυτη τη ξεκινησε ο μπαμπας και απο τοτε δε μπορω να το βγαλω απο το μυαλο μου. Οι γνωριζοντες θα εχετε δει οτι ο Μικυ σημερα ζει σε ενα σπιτι που δε γινεται να υπαρχει γιατι ειναι λιγο κουλο, δε βγαζει νοημα, δεν ειναι καστρο δεν ειναι διαστημοπλοιο, ειναι ενα περιεργο τιποτα. Επισης καθε επεισοδιο ειναι αλλα δεν ειναι και μια ιστορια, ας πουμε το ειδες και ειναι σαν να μην ειδες τιποτα, διοτι δεν ειχε αρχη μεση και τελος εκτος απο κατι ερωτησεις στη μεση για τα παιδια, οπου πρεπει να απαντουν στην οθονη (αλλο παλι και τουτο). Επισης οι χαρακτηρες δεν ειναι χαρακτηρες, ας πουμε ο εξυπνος, ο πονηρος, ο τσιγκουνης, ο αφελης, ο καλος/κακος. Δεν εχουν συναισθηματα, δεν εχουν ιδεες. Ειναι σαν υπνωτισμενα ρομποτακια. Τα παιδια κοιτανε σα χανοι, δε γελανε, απλα νευουν με το κεφαλι σαν υπνωτισμενα και αυτα. Δε ξερω τι παιρνουν αυτοι που το εφτιαξαν, αλλα κατι παιρνουν σιγουρα διοτι δε βγαινει νοημα.

Τους βαλαμε να δουν παλια Μικυ Μαους στο Youtube και επαθαν τη πλακα τους, ειχαν πεσει κατω απο το καναπε και γελαγαν με τη καρδια τους.

Που σαι ρε Μικυ φιλαρακο μας ελειψες

Rich yo !

- Μαμα, τι ειναι αυτο στο χερι σου?
- Αυτο ειναι η βερα μου, ετσι το λενε. Ειναι ενα δαχτυλιδι που το φορεσαμε εγω και ο μπαμπας τη μερα που παντρευτηκαμε. Και αμα δεις απο μεσα εχει κατι γραμματακια, τα βλεπεις?
- Ναι
- Το δικο μου λεει το ονομα του και μια ημερομηνια, το βλεπεις? Και το δικο του λεει το ονομα μου και την ιδια ημερομηνια. Ειναι η ημερα του γαμου μας. Αυτο το δαχτυλιδι δε το βγαζουμε ποτε.
- Ποτε?
- Ποτε
- Γιατι ειναι κιτρινο?
- Γιατι ειναι χρυσο.
- ΟΥΑΟΥ, αληθινο χρυσο? Ειμαστε πλουσιοι !
- Αγαπη μου, δεν γινεσαι πλουσιος με ενα δαχτυλιδι
- Οχι οχι ειμαστε πλουσιοι, αφου ειναι ΧΡΥΣΟ. Και εχεις επανω στο δωματιο ενα μπλε κουμπαρα και μεσα εχει τοσα κερματακια

(= σεντουκι με χρυσα νομισματα, και αυτος ο πειρατης)

Γιατι δε θελω νταντα

Δουλευεις φουλ ταιμ. Δεν εχετε καμια γιαγια κοντα σας. Μα δεν εχεις καμια βοηθεια με τα παιδια? με ρωτανε συχνα.

Πως δεν εχω, λεω, τον παντρευτηκα και τον λενε Κ. Μαζι τα καναμε [τα παιδια], σα να λεμε 'μαζι τα φαγαμε' που ειναι και της μοδας. Οποτε μαζι και τα φροντιζουμε.

Δε θελω μια σταθερη παρουσια νταντας, babysitter, au pair και οπως θες να το ονομασεις. Προτιμω να λιωσω στη κουραση, να γινω Βεγγος για να τα προλαβω ολα. Και θα σου πω γιατι

- Γιατι οι ωρες που θα περασουμε μαζι με τα μικρακια καθε απογεμα ειναι μακραν το καλυτερο, ομορφοτερο και σημαντικοτερο κομματι της ημερας. Για αυτο το απογεμα ζουμε. Δε θα κοψουμε ουτε λεπτο απο αυτο. Σιγα μη χαρισουμε το ομορφοτερο κομματι της ημερας σε μια ασχετη μανταμ.

- Γιατι κανενα μα κανενα μητινγκ, καμια μα καμια δουλεια δεν αξιζει να ανταλλαχθει με αυτο το κομματι της ημερας

- Γιατι δε θελω καμια ασχετη μανταμ να αποκτησει προνομιακη σχεση με τα δικα μας παιδια. Εγωιστικο? Εντελως. Ας κανει δικα της που θα τα αγαπαει και θα την αγαπανε.

- Γιατι οποιαδηποτε μανταμ καθεται παρεα τους συστηματικα, δε θα τους σερβιρει μονο ενα πιατο φαι, εχει και ιδεες, αποψεις, εμπειριες και συνηθειες, που ο,τι και να ειναι, δεν ειναι οι δικες μας. Και δεν ειναι το σχολειο, που στο κατω κατω ειναι ενας φορεας και μια ολοκληρη κοινοτητα. Το αν ειναι γλυκια και ζεστη με τα παιδια δε σημαινει πολλα. Σημασια εχει τι βγαινει απο το στομα της, και αυτο δε μπορεις να το ξερεις. Μπορεις να κανεις μονο damage control. Αξιζει το κοπο?

- Αν ειναι να πληρωσω καποιον να με βοηθησει, προτιμω καποιος να καθαρισει το σπιτι αντι για μενα, παρα να παιξει με τα παιδια μου αντι για μενα.

- Γιατι, πες μου εσυ ποιο πραγματικα σοβαρο επιχειρημα εχεις να πεις στο παιδι σου αν σε ρωτησει γιατι δεν μπορεις να εισαι νωρις στο σπιτι μαζι του, και βαζεις αντικαταστατη. Δεν υπαρχει αληθινο επιχειρημα

- Γιατι αμα σε πιασουν οι ενοχες αργοτερα, ειναι αργα. Δε γυριζει πισω. Η ζωη ειναι τωρα

Φροντιστηριο

Σε σενα που τρεχεις να του ριξεις ζακετα στη πλατη Αυγουστο μηνα, που τσακιζεσαι να βρεις το νεκταρ (βιολογικο) και μονον, αλλα ξερεις, τηγανητες στη ταβερνα γιατι δε τρωει το μπριαμ, που αγχωνεσαι προπαντος μη το ζορισεις, μη το πιεσουν, που ορκιζεσαι οτι το δικο σου το παιδι ειναι αλλιως, θελει 'να το πας με το μαλακο' (μεχρι τα 15), και που βεβαια παραλληλα ορκιζεσαι οτι το δικο σου το παιδι ειναι δυσκολο στον υπνο/φαι/ξερω γω τι αλλο.
Σε σενα και ολες τις μεσογειακες που μεγαλωνουν το παιδι (σχεδον) σα μωρο μεχρι τα 5 και με τη λεξη 'αυτονομηση' το μυαλο τους κανει σεναρια καταστροφης, σε μενα που σε αυτο το περιβαλλον μεγαλωσα και εγω - σε ολες μας ειναι αφιερωμενο αυτο το ποστ.

Ελατε για ενα τριμηνο φροντιστηριο σε μια χωρα της απο εδω γειτονιας, οπως το Βελγιο. Ο κοσμος αναποδα. Οχι οτι δεν εχει προβληματα η κολληματα κι εδω. Αλλα μαθαινεις
- να μη κυνηγας το παιδι σου να φαει
- να βρωμιστει στις λασπες, να παιζει εξω με βροχη, κρυο, χιονι
- να μαθει potty training οχι μονο σπιτι με τα πουπουλα, αλλα και στο σχολειο, και ας γυρισει πολλες φορες λερωμενο
- να μαθει και να δουλευει τα χερια του απο 5 ετων, ξυλουργικη, μαγειρικη, κηπουρικη, οχι μονο ακαδημαικα κατορθωματα αλλα να ξερει να φτιαξει κατι, επενδυση για ολη του τη ζωη - μας εφαγε η απαξιωση του χειρωνακτικου στην Ελλαδα, δυο γενιες τωρα
- να σεβεται οχι την αυταρχικη ιεραρχια, αλλα αυτον που του μιλαει και του εξηγει
- να λεει τη γνωμη του και η γνωμη του να μετραει
- να ζει μεσα στη διαφορετικοτητα, και το σχολειο απο μονο του να χτιζει γεφυρες ωστε το διαφορετικο να ειναι φυσιολογικο
- να πεταξει μακρια σου απο νωρις και μονο του, 3μερη εκδρομη με το σχολειο ηδη στο νηπιαγωγειο, θα τα καταφερει χωρις εσενα, κι ας μη κοιμηθεις εσυ για δυο βραδια

Η σχολικη του γιορτη και η ταυτοτητα μου

Δέκα παλληκάρια στήσαμε χορό
στου Καραϊσκάκη το κονάκι
πέφταν τα ντουβάρια από το χορό
κι από τις πενιές του Μιχαλάκη

Κι όλη νύχτα λέγαμε τραγούδι για τη λευτεριά
κι όλη νύχτα κλαίγαμε γοργόνα Παναγιά


Κανουμε προβες στο σαλονι τα βραδια για τη σχολικη γιορτη της 25ης Μαρτιου.

Τελευταια φορα που τραγουδησα τετοια τραγουδια ηταν στο λυκειο. Μετα περασαν στη ληθη, τα εφαγε η μαρμαγκα της αποδομησης - μπηκαν στο ραφι ως παραδοσιακα-παρωχημενα, συμβολα μιας ρουτινιασμενης και στερεοτυπικης αναπαραγωγης της 'Ταυτοτητας' και της ΄Ιστοριας'. Στο δημοτικο οι εθνικες εορτες ηταν χαρωπες χωρις ερωτηματικα. Στο γυμνασιο και λυκειο ηταν χαρωπες - βαρετες (ρουτινα), αλλα ευκαιρια για τραλαλα και για να γλιτωσεις μαθηματα με δυο ωρες τραγουδι και χορο. Μετα την αθωα εποχη της απομνημονευσης μαθαμε κι αλλα ενδιαφεροντα, ας πουμε οτι δεν ειναι κακο να θεσεις καποια ερωτηματικα για την ιστορια, οτι δεν ειναι ολα στεγανα, οτι 'ταυτοτητα', 'εθνικοτητα', 'πατριδα' δεν ειναι κουτακια ουτε καπελακια, (ανα)προσδιοριζονται. Και ζουσα ευτυχισμενη με τον εαυτο μου που τα εχει λυσει τα θεματακια του, σνομπαρει τα γραφικα και το βλεπει το ζητημα λιγο πιο large.

Και προχτες επαθα κατι. Ειπε το τραγουδι ο μικρακης και επαθα συγκινηση. Παυση. Μισο, να καταλαβω τι μου γινεται. Αυτο που γινεται ειναι οτι αυτο που νομιζα οτι ελυσα γυριζει πισω και με κυνηγαει. Ο αναπροσδιορισμος που λεγαμε - μαλλον δε το ειχα καταλαβει καλα. Το επεισοδιο που εχασα ειναι οτι επειδη ζω στο εξωτερικο τοσα χρονια και εχω μπει σε ενα συγκεκριμενο τριπακι, δε σημαινει οτι δε κουβαλαω το πριν, και παντα θα το κουβαλαω μεσα μου. Με νεα δεδομενα μεν. Αλλα θα ειναι εκει, θα συγκινει, θα αναστατωνει, θα ποναει, θα ενωνει.

Δεν ειμαστε η ξενιτια του Καζαντζιδη, ειμαστε η ξενιτια του skype. Οι γονεις μας δεν ειναι μυθικα προσωπα που βλεπουμε μια στο τοσο, οταν γυριζουμε στη χωρα του Ηλιου - ειναι στις οθονες μας το απογευμα. Μπορουμε να παμε να τους δουμε για σαβατοκυριακο. Δεν παμε να φαμε σε εστιατορια με μαιανδρους, δε συγκινουμαστε οταν τρωμε φετα. Αυτη η 'πατριδα' - διαολε, φοβασαι να πεις τη λεξη 'πατριδα' και 'πατριωτης' σημερα γιατι καποιοι Εγκληματιες, Παλαβοι, Εμετικοι με βια το παιζουν οτι εχουν το κοπυραιτ, και εκαναν τις λεξεις σφουγγαροπανο. Ναι, αυτη η πατριδα ρε, που δεν την εννοω οπως αυτοι, αλλα ως βιωμα, μυρωδιες, εικονες, αξια, παιδεια, αυτη που χωραει ολο το κοσμο και δεν αποκλειει κανεναν, που μιλαει για ελευθερια και οχι για βια, αυτη η πατριδα ειναι μαζι μου. Μεσα. Δεν ειναι μαγνητακι απο τις Κυκλαδες κολλημενο στο ψυγειο. Δεν ειναι φωτογραφιες διακοπων. Ειναι το πριν, ειναι μεσα στο τωρα που ζουμε καθε μερα και μεσα στο μετα, οπου στο πλανητη και αν βρισκομαστε.

Και χαιρομαι που το ξερει και ο γιος μου

στο χιονι

Πανικοβλητες Ελληνιδες που τρεχουμε ολες Μη κρυωσει το παιδι!!!!!!, δειτε εδω πως τα μωρα κοιμουνται στα χιονια ολο χαρα και υγεια

Οπως λεει και μια καλη φιλη μου Σουηδεζα, μεχρι τους -15C  καλα ειναι, μετα εχει κρυο

Αρθο του BBC για τα μωρα που κοιμουνται εξω οταν εχει χιονια

Αντι-Σουφραζετα

Το διλημμα Εργαζομενη Μαμα vs Μαμα στο Σπιτι σε χτυπαει με το που μπεις στο δευτερο τριμηνο εγκυμοσυνης και σε εγκαταλειπει οταν τα παιδια σου πανε γυμνασιο και αρχιζεις αλλου ειδους φρικες (βλ κλιμακτηριος). Ειναι ιδιαιτερα δημοφιλες θεμα συζητησης, ας πουμε δες εδω και εδω. Ολες οι μαμαδομπλογκινες κονταροχτυπιουνται και ξεδιπλωνουν επιχειρηματα, με κυριαρχη (= politically correct) αυτη της εργαζομενης. Δηλαδη αυτη που μενει στο σπιτι σχεδον πρεπει να απολογηθει, διοτι δε νοειται στη κοινωνια του 2012 που οι γυναικες γινονται πρωθυπουργοι και πανε στο φεγγαρι εσυ να γουσταρεις η να χρειαζεται να κατσεις σπιτι σου. Οοοοχι

Δε θα διαλεξω στρατοπεδο, ο καθενας οπως τη βρισκει, θα σου πω ομως δυο πραγματα που πιστευω οτι ειναι ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ, γιατι νομιζω οτι ολοι βασικα λεμε ψεματα στους εαυτους μας

ΜΥΘΟΣ # 1: Η εργαζομενη, ευτυχισμενη και ισορροπημενη μαμα υπαρχει. Και καταφερνει, λεει, μεσα σε ενα 24 ωρο να α) φερνει βολτα ενα σπιτι β) να φροντισει, ταισει, ποτισει, ξεσκατισει τα παιδια, γ) να περναει ουσιαστικο χρονο ενασχολησης μαζι τους δ) να δουλεψει και να ειναι πετυχημενη ε) να ειναι ωραια - κορμαρα, μαλλι, fashion handbag, και οχι ρουχα δεκαετιας, ζ) να εχει υπερ-αντοχες η) να εχουν χρονο να βλεπονται με τον αντρα της οι δυο τους, θ) να εχει κοινωνικη ζωη φοιτητριας ι) να τα κανει ολα ευκολα, και ολοι να της λενε μπραβο γιατι τα καταφερε και ειναι απιστευτη

Πλακα μου κανετε?

Ε ψιτ, κοινωνια εκει εξω, αυτη η γυναικα δεν υπαρχει, ειναι καρτουν

ΜΥΘΟΣ # 2:  Η γυναικα που εφαγε τα νιατα της να σπουδαζει, πτυχια, μαστερ, διδακτορικα και να κανει σουπερ λαμπρα βηματα καριερας, βλ. συνεδρια, ταξιδια, αναγνωρισεις, προαγωγες και ξερω γω τι, προφανως θα θελει να συνεχισει να το κανει διοτι παντα αυτο ηθελε και παντα αυτο θα θελει. Δε πετας καριερα στα σκουπιδια, γιατι η καριερα αυτη ειναι ταυτοτητα. Το οτι αυτη η τυπισα κανει παιδια μπορει να ειναι απλα και μονο δευτερευον. Θα ειναι κριμα, θα ειναι αδιανοητο, και θα ειναι υπαρξιακο προβλημα να μην θελει να συνεχισει λαμπρη καριερα. Ειναι υποτιμητικο να πεταξεις τις business cards και να βαλεις παντοφλες, μια απλη ταπεινη, μαμα που καθαριζει κακακια και παιζει με Lego. Fail

 Σοβαρα?

Ευχαριστω τις Σουφραζετες, ευχαριστω τους φεμινιστικους αγωνες δεκαετιων που κερδισαν τοσα και τοσα σημερα αυτονοητα, ευχαριστω που μπορουμε να ψηφιζουμε, να σπουδαζουμε, να δουλευουμε, να εχουμε ιση μεταχειριση, να γινουμε πρωθυπουργοι, πυρηνικοι επιστημονες και αστροναυτες. Αυτα τα κεκτημενα αρχιζουν να με σφιγγουν λιγακι ομως γιατι εγιναν υποχρεωσεις - αφου τα κερδισαμε, πρεπει και να τα κανουμε. Ολα.

Το 1930 ηταν ζητημα ταυτοτητας και κοινωνικης απελευθερωσης να πας να δουλεψεις. Οπως ηταν και εικονα απελευθερωσης μια γυναικα που φοραει παντελονια και καπνιζει. Σημερα, με ολα αυτα κεκτημενα, αληθινη απελευθερωση θα επρεπε να ειναι να κανεις αυτο που γουσταρεις και σε ευχαριστει. Να μη νιωθεις οτι γκρεμιζεσαι χωρις business cards. Να μη νιωθεις μειονεκτικα επειδη εσυ θηλαζεις ενω οι φιλες σου κοπανανε τις βοτκες.
Γιατι ετσι. Γιατι μπορεις να κανεις ειτε το ενα ειτε το αλλο αμα θες. Εχεις επιλογη, δεν εχεις 'υποχρεωση'

Ακους κοινωνια? Ναι, εσυ που οριζεις τις ταμπελες που φοραμε.

Αυτη ειναι η Σουφραζετα του μελλοντος

Η επιστροφη

Η προηγουμενη Δευτερα ηταν η πιο δυσκολη Δευτερα και πρωτη μερα επιστροφης απο διακοπες που υπαρχει.

Ενα πραγμα ειναι που περασαμε απο τον ωραιο καιρο, τη θαλασσα τυρκουαζ με τον ηλιο τον ηλιατορα και τη σαγιοναρα, στη μουνταδα, το μακρυμανικο πανωφορι και ομπρελα στη τσαντα, θα βρεξει-δε θα βρεξει, τι θα γινει πια με αυτο το συννεφο. 
Ενα πραγμα ειναι η ανωμαλη προσγειωση απο το 'δε-κανω-τιποτα-δε-σκεφτομαι-τιποτα-η ζωη μου ειναι η θαλασσα-φαι-υπνος-παιδια' στο 'γραφειο-σπιτι-σουπερ μαρκετ-λογαριασμοι και εξηντα πεντε δουλειες' καθημερινα. Σωριαστηκαμε στο πατωμα απο τη κουραση, το μυαλο μας δε μπορουσε να δουλεψει, καναμε πανω απο μια εβδομαδα να συνελθουμε. Ψαχναμε μανιασμενα να φυγουμε εκδρομη το πρωτο σαβατοκυριακο, να ξεφυγουμε απο το κακο που μας βρηκε που λεγεται επιστροφη, να σπρωξουμε λιγο ακομα το καλοκαιρι. Ο καιρος δε μας εκανε τη χαρη. Οποτε κατσε σπιτι, βαλε πλυντηριΑ, και κανε αναδιοργανωση της ντουλαπας, με τη χειμερινη κολλεξιον πλεον (ελεος).

Και ενα τριτο, το πιο δυσκολο, ειναι να αποχωριστεις τα μικρα το πρωινο της Δευτερας και να τα πας στο δικο τους προγραμμα, διοτι η μαμα και ο μπαμπας πρεπει να γυρισουν στο γραφειο. Ο καθεις μας πηρε απο ενα, εγω πηρα τον μικρο και τον πηγα σε ενα stage που θα εκανε καθε μερα για δυο εβδομαδες, ο μπαμπας πηρε το μικρακι και το πηγε στο σταθμο. Δραμα. Ο μικρος πατησε τα κλαματα, γαντζωθηκε πανω μου με χερια και ποδια σα μαιμου και δε κουναγε. Εκατσα αρκετη ωρα, περιμενα, τα ειπαμε, γνωρισαμε τις δασκαλες και τα αλλα παιδια, μετα μου ειπε 'τωρα φυγε μαμα' και σωπασε αλλα δε κρατηθηκε. Τον εβλεπες οτι παλευε να κανει τον δυνατο. Μεγαλυτερο κλαμα. Ξαναεκατσα. 'Δε θελω να φυγεις, θελω να κατσεις μαζι μου'. Εκατσα κι αλλο, τα ειπαμε ξανα. Αγκαλια ολη την ωρα. 'Μαμα, γεια σου τωρα', με χαιρετησε με φατσα που μονο γεια σου δεν ελεγε. Σιγα σιγα εν τελει αναχωρησα για το γραφειο, καρδια φιογκος και ενα καρο ενοχες με κεφαλαια γραμματα. Πηγα να τον παρω το απογευμα, με περιμενε με το ιδιο θλιμμενο υφος που τον αφησα. Κι αλλες ενοχες. Ο αλλος αποχωρισμος εκτυλιχθηκε παρομοια. Το μικρακι γαντζωθηκε στο μπαμπα και εκλαιγε γοερα. 'Μπαμπα δε θελω δε θελω' ελεγε, 'Μαζι, μαζι'. Ειχε κρυψει το κεφαλι του στον ωμο του μπαμπα για να μη βλεπει τον εξω κοσμο, να κρατησει το μπαμπα εκει.
Οταν πηγα να τον παρω το απογευμα μαζι με τον αδερφο του, το χαμογελο του εφτανε πισω απο τα αυτια. Τσακιστηκε να ερθει τρεχοντας στη πορτα και μας κοιταζε και τους δυο εκστασιασμενος και ανακουφισμενος.

Τωρα που περασαν οι μερες οι πρωινες αναχωρησεις ειναι ευκολες και τα μικρα κελαηδανε για το τι ωραια που περνανε. Αλλα οι ενοχες, ενοχες. Οτι πρεπει για να σου τσακισουν το ηθικο. Οποτε ονειρευομαστε ενα κοσμο οπου δεν εχουμε αναγκη να δουλευουμε και ειμαστε με τα παιδια μας ολη μερα και παιζουμε μαζι στη θαλασσα. Και τρωμε και παγωτο.Με αυτη την ελπιδα ζουμε

Κοινωνια πολιτων

Περιμενω στο φαναρι. Μπροστα μου μια ταξη, 5-6 χρονων, περνανε τη διαβαση πιασμενα χερι χερι ανα δυο, μια δασκαλα μπροστα δειχνει το δρομο και μια πισω κλεινει τη πομπη. Στη κορυφη της πομπης ενα απο τα παιδια με το φωσφοριζε γιλεκο και σημαιακι στο χερι κανει τον οδηγο. Σοβαρος σοβαρος, το προσωπακι του συγκεντρωμενο και φωτισμενο, βλεπεις οτι το εχει παρει πολυ σοβαρα το ρολο. Αισθανεται σπουδαιος, εχει φουσκωσει απο περηφανια, σημερα ειναι ο σταρ της ταξης.

Οταν εγω πηγαινα σχολειο στην Αθηνα το '80 και '90 δε θυμαμαι ποτε να αναλαμβαναμε ρολους εξυπηρετησης της ομαδας. Τα παιδια συναγωνιζονταν για να ξεχωρισουν σε αλλα πραγματα. Καταρχην, και προφανως, στα μαθηματα Και ποιος θα ειναι απουσιολογος (να κρατας λογαριασμο των απουσιων των αλλων, τι τιμη και χαρα, τι ενδιαφερον, ποσο δημοφιλες με τους φιλους σου). Τις σχολικες γιορτες - τραγουδια, ποιηματα και παραστασεις -  τις παρελασεις, ποιος θα ειναι σημαιοφορος και παραστατης και ποιος ψηλος θα ειναι μπροστα με το γαντι (μα πως το λενε αυτο και δε το θυμαμαι), αν θα εισαι στη πρωτη η δευτερη σειρα. Τις καλλιτεχνικες εκδηλωσεις, για να ξεδιπλωθουν τα ταλεντα στις τεχνες. Τα αθληματα. Τα πενταμελη συμβουλια, εκλογες στη ταξη για να προπονηθουμε στη πολιτικη. Τις καταληψεις, οπου αναδεικνυονταν οι πιο επαναστατες απο ολους.

Συμπερασμα, μπορεις να ξεχωρισεις στον αθλητισμο και στη τεχνη, μπορεις να αναδειχθεις οντας ο πιο διαβαστερος, ο πιο ψηλος και πιο καμαρωτος, ο πιο μαγκας και δημοφιλης. Δε θυμαμαι τιποτα που να αναδεικνυει τον υπεθυνο προς τους αλλους, αυτον που βοηθαει αλλους εθελοντικα, που βαζει το προσωπικο του χρονο για χαρη της ομαδας. Διπλα μας βρισκοταν ενα σχολειο για παιδια με ειδικες αναγκες. Πως ειναι δυνατον να μη τους ειδαμε και να μη μας ειδαν ΠΟΤΕ? Μια επισκεψη, μια κοινη δραστηριοτητα, εθελοντικες ασχολιες για να περασουμε χρονο μαζι.

Και υστερα αναρωτιομαστε γιατι κοιτανε ολοι την παρτη τους, γιατι δεν υπαρχει κοινωνια αληθινων πολιτων που υπευθυνα και αυθορμητα βοηθουν το συνολο, που δε θα κανουν μονο και μονο γιατι τους βολευει αλλα που θα βλαψει τους αλλους.

Αμ, αυτα ξεκινανε απο το νηπιαγωγειο

English post - long due

A post in English, to make this blog for once transparent to my non-Greek speaking friends; I made the choice back in 2008 that I would be blogging in Greek, it was sort of coming more naturally, but I have been playing with the idea since to switch to English, or occasionally write posts in English or... so here is one, a snapshot of my little blogging life

I am a working mum. Which consists of two notions put together, 'working' and 'mum'. Not necessarily contradictory. In fact, this sounds entirely normal in the mum sphere, but it sounds like a hell of a nightmare to the world OUT THERE that has no kids. It sounded like this to me too, back then in the B.C.(Before Children) age. And yes, it was difficult in the beginning, when number One arrived. Logistics. Stress. No sleep. Fever. Logistics. Meetings. Deadlines. Logistics. Then number Two came along. Double that. But you get the hang of it and, before you know it, you have a routine there that fits everything, you build tolerance and you push your fatigue limits to the maximum.'Tired' today equals to 'lying breathless on the floor and need to be taken to hospital' at B.C.age. Yep, you develop superpowers.Sounds amazing actually.

Speed is another thing.If you want to squeeze a working day, family logistics and meaningful play time in 24 hours, you've got to go fast. So fast as if you are being chased. This is something you also learn very quickly, mainly because you've got no choice.Deadlines need to be met.Kids need to be fed.Clothes need to be clean.School and nursery have closing times, you can not negotiate that. Run. But then you also go slow when you read a bedtime book or chill out on the floor with the kids tickling you; and that feels better than yoga.

We don't have a nanny and we don't feel like having one. We don't have grandparents around, they do come and visit us often, but they are not regular childminders. We are conscious of our choice and its consequences, the fact that we rarely go out, and that we have a tiring life. But we love it. Our kids go to school and nursery, and if all we get to see them during the week is between 6-9pm, we 'd better make the most of it.

But still, a friend asked the other day, what is so amazing about having kids? You think you will miss clubbing on Saturday night? Wait, I tell you what. You will enter a different universe you had no idea it existed. You have no idea what you are missing. You go through a huge emotional shake and you come out of it realising that there is much more out there that matters apart from your enormous Ego. Back in BC it was all about your moods, your relationships, your hobbies, your very important self. It was small things that all had to be big. But now, there are real people that matter and need you and you learn to take care of them with amazing devotion, putting your petty selfishness to the side. You do other things, that your usual self would not do, but you find lots of fun in them. All that, I thing, is very healthy.

And then there is the one and only, unconditional, warm and true love that you give and receive, a place you did not know that existed in your and your partners' heart. You find it here. This is the universe I am talking about

παιδικα δικαιωματα

Μια εξαιρετικη πρωτοβουλια,ενας φορεας που λειτουργει απο το 2003 και υπερασπιζεται τα δικαιωματα των παιδιων, οπου μπορουν να απευθυνθουν τα ιδια τα παιδια η οι οικογενειες τους με απολυτη εχεμυθεια αν πιστευουν οτι τα δικαιωματα τους παραβιαζονται. Ο Συνηγορος του Παιδιου μπορει να φερει σε επαφη με αρμοδιους φορεις, να ενημερωσει, ακομα και να παρεμβει αν χρειαστει.

Τα παιδια δεν ειναι απλα χαριτωμενα ανθρωπακια, εχουν δικαιωματα και οι ενηλικες εχουμε υποχρεωσεις απεναντι τους - οχι μονο απεναντι στα δικα μας λατρεμενα καμαρια, αλλα απεναντι σε καθε παιδι.

Παραθετω μερικα απο τα δικαιωματα που ειναι ισως λιγοτερο γνωστα, αφορουν τη καθημερινοτητα μας, αλλα που ενδεχομενως να μη γινονται παντα σεβαστα..

Κανείς δεν μπορεί να επεμβαίνει αυθαίρετα στην ιδιωτική ζωή των παιδιών, στην οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία τους, ούτε να προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή τους.

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα πρόσβασης στα μέσα ενημέρωσης (εφημερίδες, ραδιόφωνο, τηλεόραση, ηλεκτρονικά μέσα) αλλά πρέπει και να προστατεύονται από τις αρνητικές επιδράσεις τους.

Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν δικαίωμα στη δωρεάν ειδική φροντίδα, εκπαίδευση και επιμόρφωση, ώστε να απολαμβάνουν ισότιμη και αξιοπρεπή ζωή.

Τα παιδιά που προέρχονται από ξένη χώρα έχουν δικαίωμα φροντίδας και προστασίας.

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές τους. Το κράτος πρέπει να παίρνει μέτρα ώστε τα παιδιά να γράφονται και να μη διακόπτουν στο σχολείο, να αναπτύσσουν τις ικανότητες και την προσωπικότητά τους. Τα πειθαρχικά μέτρα δεν πρέπει να προσβάλλουν την αξιοπρέπεια των μαθητών.

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην ανάπαυση, στο παιχνίδι και την ψυχαγωγία.

Ολοκληρη η συμβαση των δικαιωματων του παιδιου εδω

Ομφαλοσκοπηση

Θα με μισησει οποιος με διαβαζει ηδη, και οποιος προσγειωθηκε εδω για πρωτη φορα θα με μισησει επισης.

Τα μαμαδομπλογκ φυτρωνουν σα τα μανιταρια, τα μαμαδοforum εξαπλωνονται σαν επιδημια. Τη σημερον ημερα εννια στις δεκα μαμαδες με στοιχειωδη αντιληψη του ιντερνετ εξπλορερ νιωθουν οτι οφειλουν να εχουν ενα πανο που να το διαβαζει ο πλανητης ολος και να γραφουν για το πως ακριβως γεννησαν,λεπτο προς λεπτο,τις αλλαξιες,τα φαγια,τις αρρωστιες,τα κλαματα και τα κατορθωματα (ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθον βαλλετω, μη παρεξηγουμεθα). Ειναι οπως το σλινγκ. Οπως τα βιολογικα φαγητα. Ειναι must, αν θες να θεωρησαι κουλ και συγχρονη μαμα. Επισης ειναι Η ΠΗΓΗ πληροφορησης. Τυφλα να εχουν οι γιατροι, οτι θες να μαθεις θα το ρωτησεις στα forum. Ολες οι μπλογκινες αναρτουν ιατρικα γιατροσοφια και αρθρα με περισση επιμελεια. Μια τεραστια γειτονια, οπου οι σημερινες μαμαδες απλωνουν μαζι τη μπουγαδα (βλεπε βγαζω τα απλυτα μου στη φορα) και λενε ολα αυτα τα οποια ο λοιπος πληθυσμος κοροιδευει ως κλισε (ναι, ακομα και εσυ πριν γινεις μαμα τα κοροιδευες). Αντι να καθονται στη πεζουλα διπλα στο βασιλικο και να πλεκουν, καθονται στο καναπε η στο γραφειο (εγω, τωρα) και ποσταρουν. Και με IPhone αμα λαχει.Μερικες πιο συγκρατημενα, αλλες με φορα, ολα τα προσωπικα χυμα στη μουρη σου.

Η θεματικη κυριαρχειται απο α) τη ΓΛΥΚΟΥΛΙΑΣΗ και β)την ΩΔΗ ΣΤΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ. Απο τις πιο ταλαντουχες συγγραφικα μεχρι τις πιο πεζες, ολες μα ολες οι μαμαδες το φερνουν γυρω τριγυρω απο αυτες τις δυο τασεις, εναλλαξ, συγχρονως η μονοθεματικα.
Ας πουμε οτι τη γλυκουλιαση την κατανοεις και τη χωνευεις πιο ευκολα, καθοτι προκειται για a priori γλυκα και τρυφερα ανθρωπακια που γεννουν αντιστοιχα συναισθηματα και γραφουν ωραια στη καμερα. Και εν τελει ειναι ευχαριστo.

Αλλα την ωδη στη ταλαιπωρια πια? Ποσα και ποσα ποστ που μιλανε για λερωμενες μπλουζες και σεντονια με πιπι, για κλαματα στο θηλασμο, για μαυρους κυκλους στα ματια, για μεταμορφωση της πρωην γυριστρας λαμπερης γυναικας η καταξιωμενης career woman σε σερνομενο υποκειμενο, για υπαρξιακα 'ποια ειμαι' να τα σκισω τα πτυχια μου, οτι τα βρισκω σκουρα, ειναι δυκολο,το αγαπαω τοσο το μωρακι μου αλλα ειμαι ενα ρακος, και θα το βροντοφωναξω για να λαμψει η αληθεια, γιατι προφανως ολες οι μαμαδες αυτο νιωθουν αλλα δε τολμουν να το πουν?

Οχι, δεν ειναι ετσι, σορρυ. Και θυμωνω καθε φορα που βλεπω (αλλο) ενα τετοιο ποστ.
Μηπως να χωνεψουμε οτι το επαγγελμα μαμα ανηκει στα βαρεα και ανθυγιεινα, και να παμε λιγο παρακατω? Oτι ζεις σε πιο αντιξοες συνθηκες, με λιγοτερο εγωκεντρικη θεωρηση. Αλλα βγαινεις επιτελους απο το τουνελ και προχωρας μπροστα. Get your act together, που λενε ευστοχα και οι Αγγλοι και δε μπορω ακριβως να το μεταφρασω. Ενηλικιωση.
Ψυχραιμια.
Μπας και οι γιαγιαδες ηταν ελαφρως πιο ψυχραιμες? Στο κατω κατω εκαναν παιδια μεσα σε πολεμους και πεινες, και το τελευταιο τους προβλημα, πιστεψε με, ηταν αν ειχαν καιρο για τον λαμπερο εαυτο τους.

ΥΓ. Επισης μια τριτη ταση των μαμαδων μπλογκερς ειναι η υπεροψια (ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθον βαλλετω)