Γιατι δε θελω νταντα

Δουλευεις φουλ ταιμ. Δεν εχετε καμια γιαγια κοντα σας. Μα δεν εχεις καμια βοηθεια με τα παιδια? με ρωτανε συχνα.

Πως δεν εχω, λεω, τον παντρευτηκα και τον λενε Κ. Μαζι τα καναμε [τα παιδια], σα να λεμε 'μαζι τα φαγαμε' που ειναι και της μοδας. Οποτε μαζι και τα φροντιζουμε.

Δε θελω μια σταθερη παρουσια νταντας, babysitter, au pair και οπως θες να το ονομασεις. Προτιμω να λιωσω στη κουραση, να γινω Βεγγος για να τα προλαβω ολα. Και θα σου πω γιατι

- Γιατι οι ωρες που θα περασουμε μαζι με τα μικρακια καθε απογεμα ειναι μακραν το καλυτερο, ομορφοτερο και σημαντικοτερο κομματι της ημερας. Για αυτο το απογεμα ζουμε. Δε θα κοψουμε ουτε λεπτο απο αυτο. Σιγα μη χαρισουμε το ομορφοτερο κομματι της ημερας σε μια ασχετη μανταμ.

- Γιατι κανενα μα κανενα μητινγκ, καμια μα καμια δουλεια δεν αξιζει να ανταλλαχθει με αυτο το κομματι της ημερας

- Γιατι δε θελω καμια ασχετη μανταμ να αποκτησει προνομιακη σχεση με τα δικα μας παιδια. Εγωιστικο? Εντελως. Ας κανει δικα της που θα τα αγαπαει και θα την αγαπανε.

- Γιατι οποιαδηποτε μανταμ καθεται παρεα τους συστηματικα, δε θα τους σερβιρει μονο ενα πιατο φαι, εχει και ιδεες, αποψεις, εμπειριες και συνηθειες, που ο,τι και να ειναι, δεν ειναι οι δικες μας. Και δεν ειναι το σχολειο, που στο κατω κατω ειναι ενας φορεας και μια ολοκληρη κοινοτητα. Το αν ειναι γλυκια και ζεστη με τα παιδια δε σημαινει πολλα. Σημασια εχει τι βγαινει απο το στομα της, και αυτο δε μπορεις να το ξερεις. Μπορεις να κανεις μονο damage control. Αξιζει το κοπο?

- Αν ειναι να πληρωσω καποιον να με βοηθησει, προτιμω καποιος να καθαρισει το σπιτι αντι για μενα, παρα να παιξει με τα παιδια μου αντι για μενα.

- Γιατι, πες μου εσυ ποιο πραγματικα σοβαρο επιχειρημα εχεις να πεις στο παιδι σου αν σε ρωτησει γιατι δεν μπορεις να εισαι νωρις στο σπιτι μαζι του, και βαζεις αντικαταστατη. Δεν υπαρχει αληθινο επιχειρημα

- Γιατι αμα σε πιασουν οι ενοχες αργοτερα, ειναι αργα. Δε γυριζει πισω. Η ζωη ειναι τωρα

Αντι-Σουφραζετα

Το διλημμα Εργαζομενη Μαμα vs Μαμα στο Σπιτι σε χτυπαει με το που μπεις στο δευτερο τριμηνο εγκυμοσυνης και σε εγκαταλειπει οταν τα παιδια σου πανε γυμνασιο και αρχιζεις αλλου ειδους φρικες (βλ κλιμακτηριος). Ειναι ιδιαιτερα δημοφιλες θεμα συζητησης, ας πουμε δες εδω και εδω. Ολες οι μαμαδομπλογκινες κονταροχτυπιουνται και ξεδιπλωνουν επιχειρηματα, με κυριαρχη (= politically correct) αυτη της εργαζομενης. Δηλαδη αυτη που μενει στο σπιτι σχεδον πρεπει να απολογηθει, διοτι δε νοειται στη κοινωνια του 2012 που οι γυναικες γινονται πρωθυπουργοι και πανε στο φεγγαρι εσυ να γουσταρεις η να χρειαζεται να κατσεις σπιτι σου. Οοοοχι

Δε θα διαλεξω στρατοπεδο, ο καθενας οπως τη βρισκει, θα σου πω ομως δυο πραγματα που πιστευω οτι ειναι ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ, γιατι νομιζω οτι ολοι βασικα λεμε ψεματα στους εαυτους μας

ΜΥΘΟΣ # 1: Η εργαζομενη, ευτυχισμενη και ισορροπημενη μαμα υπαρχει. Και καταφερνει, λεει, μεσα σε ενα 24 ωρο να α) φερνει βολτα ενα σπιτι β) να φροντισει, ταισει, ποτισει, ξεσκατισει τα παιδια, γ) να περναει ουσιαστικο χρονο ενασχολησης μαζι τους δ) να δουλεψει και να ειναι πετυχημενη ε) να ειναι ωραια - κορμαρα, μαλλι, fashion handbag, και οχι ρουχα δεκαετιας, ζ) να εχει υπερ-αντοχες η) να εχουν χρονο να βλεπονται με τον αντρα της οι δυο τους, θ) να εχει κοινωνικη ζωη φοιτητριας ι) να τα κανει ολα ευκολα, και ολοι να της λενε μπραβο γιατι τα καταφερε και ειναι απιστευτη

Πλακα μου κανετε?

Ε ψιτ, κοινωνια εκει εξω, αυτη η γυναικα δεν υπαρχει, ειναι καρτουν

ΜΥΘΟΣ # 2:  Η γυναικα που εφαγε τα νιατα της να σπουδαζει, πτυχια, μαστερ, διδακτορικα και να κανει σουπερ λαμπρα βηματα καριερας, βλ. συνεδρια, ταξιδια, αναγνωρισεις, προαγωγες και ξερω γω τι, προφανως θα θελει να συνεχισει να το κανει διοτι παντα αυτο ηθελε και παντα αυτο θα θελει. Δε πετας καριερα στα σκουπιδια, γιατι η καριερα αυτη ειναι ταυτοτητα. Το οτι αυτη η τυπισα κανει παιδια μπορει να ειναι απλα και μονο δευτερευον. Θα ειναι κριμα, θα ειναι αδιανοητο, και θα ειναι υπαρξιακο προβλημα να μην θελει να συνεχισει λαμπρη καριερα. Ειναι υποτιμητικο να πεταξεις τις business cards και να βαλεις παντοφλες, μια απλη ταπεινη, μαμα που καθαριζει κακακια και παιζει με Lego. Fail

 Σοβαρα?

Ευχαριστω τις Σουφραζετες, ευχαριστω τους φεμινιστικους αγωνες δεκαετιων που κερδισαν τοσα και τοσα σημερα αυτονοητα, ευχαριστω που μπορουμε να ψηφιζουμε, να σπουδαζουμε, να δουλευουμε, να εχουμε ιση μεταχειριση, να γινουμε πρωθυπουργοι, πυρηνικοι επιστημονες και αστροναυτες. Αυτα τα κεκτημενα αρχιζουν να με σφιγγουν λιγακι ομως γιατι εγιναν υποχρεωσεις - αφου τα κερδισαμε, πρεπει και να τα κανουμε. Ολα.

Το 1930 ηταν ζητημα ταυτοτητας και κοινωνικης απελευθερωσης να πας να δουλεψεις. Οπως ηταν και εικονα απελευθερωσης μια γυναικα που φοραει παντελονια και καπνιζει. Σημερα, με ολα αυτα κεκτημενα, αληθινη απελευθερωση θα επρεπε να ειναι να κανεις αυτο που γουσταρεις και σε ευχαριστει. Να μη νιωθεις οτι γκρεμιζεσαι χωρις business cards. Να μη νιωθεις μειονεκτικα επειδη εσυ θηλαζεις ενω οι φιλες σου κοπανανε τις βοτκες.
Γιατι ετσι. Γιατι μπορεις να κανεις ειτε το ενα ειτε το αλλο αμα θες. Εχεις επιλογη, δεν εχεις 'υποχρεωση'

Ακους κοινωνια? Ναι, εσυ που οριζεις τις ταμπελες που φοραμε.

Αυτη ειναι η Σουφραζετα του μελλοντος

Room service

Tις τελευταιες 5 μερες εχω παει δυο ταξιδια. Τεταρτη με Παρασκευη Δουβλινο, διαλειμμα στο σπιτι το σαββατοκυριακο για να ανασυνταχθουμε, και Μαλτα απο αποψε μεχρι τη Τριτη. Το ξενοδοχειο στο Δουβλινο ηταν ενα παλιο καστρο του 1700, το ξενοδοχειο στη Μαλτα ειναι πανω στη θαλασσα με δυο πισινες. Η Ιρλανδεζικη μουσικη ειναι φανταστικο πανηγυρι. Ο ηλιος της Μαλτας στο τελος Οκτωβριου ειναι βαλσαμο. Αυτη ειναι η οψη των πραγματων στην επιφανεια. Ακου να δεις τωρα πως ειναι στα αληθεια

Εχω κοιμηθει λιγες ωρες. Δουλεψα στο αεροπλανο σε ολες τις πτησεις, αγκαλια με το λαπτοπ και κατα τη διαρκεια του συνεδριου. Κοιταω συνεχεια το κινητο για νεα απο το σπιτι. Στο Δουβλινο δεν πηγα, πηγα μονο στο ξενοδοχειο για το συνεδριο, πρεπει να ειναι ωραια χωρα η Ιρλανδια αλλα θα το μαθουμε αλλη φορα. Στη Μαλτα το ιδιο, δε θα δω τιποτα. Το σαββατοκυριακο στο σπιτι μαγειρεψαμε, βαλαμε πλυντηρια, καθαρισαμε τη κουζινα τρεις φορες, πηγαμε τα παιδια σε κλειστη παιδικη χαρα, σε ανοιχτη παιδικη χαρα, στο τσιρκο, παιξαμε, καναμε μπανιο.Τα παιδακια εκαναν τρελλη χαρα που με ξαναειδαν μετα απο δυο τεραστιες μερες απουσιας. Εγω εκανα ακομα πιο τρελλη χαρα που τα ειδα μετα απο δυο ακομα πιο τεραστιες μερες.

Ειναι τοσο μα τοσο ευκολο να ξυπνησω το πρωι μονη μου στο ξενοδοχειο και να ετοιμαστω. Ο χρονος τρεχει απο τα πατζακια. Μπορεις να κανεις ενα τεταρτο αμα θες μονο για το μασκαρα. Το βραδυ ουτε κυνηγητο βαλε τις πυτζαμες σου, πιες το γαλα σου, μα τι θα γινει επιτελους, ασε τα playmobil και πλυνε τα δοντια σου, τιποτα τιποτα τιποτα - χαλαρα, να τωρα σε λιγο θα πανω να πεσω ξερη να κοιμηθω και θα πιασω ολη τη  kingsize κρεβαταρα. Και θα κοιμηθω σερι μεχρι το πρωι. Μονο που εχει μια παγερη ησυχια το δωματιο που δε μου αρεσει καθολου, δεν εχει αγκαλιτσες απο μικρα χερακια που σε σφιγγουν δυνατα, δεν εχει μαμα κατσε κοντα μου να μου κρατησεις το χερακι, μη φυγεις, δεν εχει νυχτερινα καλεσματα γιατι εφυγε η πιπιλα η γιατι βλεπει εναν εφιαλτη και θελει να χωθει στο κρεβατι της μαμας και του μπαμπα. Σε κατι χρονικα διαλειματα βρισκω ενα παλιοτερο εαυτο μου που αυτη τη στιγμη δε με ενδιαφερει. Η μαμα εμεινε πισω στο σπιτι, πηρα το μισο μου εαυτο μαζι στη βαλιτσα.

Δουλειες, χαζομαρες. Ποσο μα ποσο ανουσια ολα, ποσο μα ποσο επιφανειακα και ματαια. Συνεδρια, προτζεκτς, μελετες, μπλα μπλα. Καριερες σου λεει ο αλλος, τι καριερες ρε, εγω δε ξερω τι κανω εδω περα, αντι να ειμαι εκει να τους κραταω το χερακι.

μπιζνες τριπ

Αγαπουλα μου αυριο θα παω στο αεροδρομιο και θα παρω το αεροπλανο και θα παω ενα ταξιδι με τη δουλιτσα μου.
Που θα πας μαμαααα?
Στη Μαλτα.
Χα, τι ονομα ειναι αυτο.
Ναι ειναι μια χωρα που τη λενε Μαλτα, ελα να σου δειξω στο χαρτη.
Και γιατι θα πας μαμααα?
Γιατι ειναι η δουλιτσα μου αγαπη μου, πρεπει να παω
Οχι να μη πας
Δε γινεται αγαπη μου πρεπει να παω. Θα κανω γρηγορα τη δουλιτσα μου και θα γυρισω τη Παρασκευη.
Θελω να ερθω μαζι σου στο αεροπλανο
Οχι καρδουλα μου δε γινεται. Μερικες φορες η μαμα και ο μπαμπας πρεπει να πανε ταξιδι για τη δουλεια τους. Αλλα θα σου φερω εκπληξουλα, οπως παντα
(η φατσα αλλαζει) τιιιι?
δε μπορω να σου πω, ειναι εκπληξουλα

ζοριζομαι
[...]

Την επομενη μερα στο σκαιπ απο το ξενοδοχειο
Τι κανεις αγαπη μου? Πως περνατε ?
Μαμαααα! Ωωωω να η μαμα! Θα ερθεις τωρα μαμα?
Μεθαυριο θα ερθω, οχι ακομα αγαπη μου
Οχι θελω να ερθεις σημερα...
Δε γινεται αγαπη μου, εχω ακομα δουλιτσα εδω
(κατσουφιαζει)
Δε μου αρεσει η δουλιτσα σου
Σου πηρα την εκπληξουλα που σου ελεγα!
(η φατσα αλλαζει)
τιιιι?

μη κλεισεις μαμα το σκαιπ
...

ζοριζομαι, ζοριζομαι πολυ.τ ματια μου γεμιζουν δακρυα.μη κλαψεις τωρα, οχι τωρα

SPEED

Ντριν. οχι ακομα. σηκω σηκω/ ρουχα για το μικρο, ρουχα για τον μεγαλο, οχι αυτη τη μπλουζα ειναι δροσερη θα κρυωνει, καμια αλλη να βρω/ πρεπει οπωσδηποτε να βαλω πλυντηριο το απογεμα/ εγω τι να βαλω σημερα/ μαμα θελω πιπι/ αγκαλιες καλημερα, χουζουρεμα/ μααααμαα/ δευτερες αγκαλιες και καλημερα/ ντυνομαστε/ ετοιμο το γαλα σου/ οοοχι θελω και κον φεικς/ οκ/ κοιτα τον μικρουλη μπορει και κραταει το μπιμπερο μονος του/ γρηγορα παπουτσια και μπουφαν και στο αυτοκινητο/ καλη σας μερα αγαπες μου/ φευγουν με το μπαμπα/ ρουχα, παπουτσια, τσαντα, φρουτα, κλειδια και παω γραφειο/ ποπο ποσα email πρεπει να απαντησω παλι/ meeting 9-11.00/ τσεκαρω νεα εμαιλ, τσαντισμενη συναδελφος λεει βλακειες/ χαρωπη συναδελφος θελει να γιορτασουμε γενεθλια/ οχ αυτο το ρεπορτ ειναι για αυριο ποτε θα το τελειωσω / πρεπει να απαντησω αν θα παω σε αυτο το συνεδριο/ γαμωτο ταξιδι, δε θελω να λειπω απο το σπιτι, μπορω να παω και να ερθω ιταλια αυθημερον?/ οοχ δεν εχει απευθειας πτηση ,πρεπει να περασω και ενα βραδυ εκει/ τι θελει κι αυτος τωρα/ κι αλλο εμαιλ, προθεσμια μεθαυριο/ να το κανουμε αυτο το προτζεκτ/ η να το αφησουμε/ σαντουιτς απο τον απεναντι, φαρμακειο, τηλεφωνο στη παιδιατρο, μπιπ μπιπ η μαμα μου, τι κανεις παιδι μου τι νεα/ meeting 1.30-3/ νεα εμαιλ,πολλα /να κανονισω ποτε θα συναντηθουμε με τους αλλους για να συντονιστουμε/κοιτα να δεις αυτο το αρθρο δε το ειχα δει πως μου ξεφυγε/ μπορεις να ερθεις ενα λεπτο εχουμε ενα προβλημα/ οκ /ποτε θα τελειωσω πρεπει να φυγω να παω να τους παρω, θα προλαβω δε θα προλαβω/ τυπωνω τα χαρτια να τα παρω σπιτι/ βαρεμενος συναδελφος ειναι κομπλεξικος/ τρεχω στο γκαραζ/ στο δρομο παιζει ωραια μουσικη/ βροχη τρελλη/ σταση πρωτη ο σταθμος/ πως περασε σημερα, εκλαιγε? οχι/ μια διαροια, κατα τα αλλα καλα/ αγκαλιτσες φιλακια, μπουφαν και στο αυτοκινητο/ σταση δευτερη το νηπιαγωγειο/ στην αυλη παιζουνε/ μαμαααααααα/ αγαπη μου πως περασες/ τσαντα μπουφαν και στο αυτοκινητο/ στο δρομο ακουμε το πετρο και το λυκο/ βγαλε τα παπουτσια σου/ παμε να φαμε φρουτα και γιαουρτι/ οχι θελω σοκολατα/ παλι? παλι/πλαστελινη/ νερομπογιες/ ιστοριες με το δρακο καρυδα/ ηρθε ο μπαμπας/ μαγειρευω/ κοιταω και εμαιλ στη κουζινα/ φαι/ πλυντηριο ρουχων/μπανιο τα παιδια/ πλυντηριο πιατων/ στεγνωτηριο τα ρουχα/ αγκαλιες και χουζουρι και οι τεσσερεις μαζι/ εμαιλ και πρεπει να αρχισω να γραφω αυτο το αρθρο επιτελους/ με παιρνει ο υπνος δουλευοντας/διπλα μου ο μπαμπας κοιμαται με το στομα ανοιχτο και το λαπτοπ αγκαλια, εμεινε και αυτουνου η δουλεια του στη μεση.

καληνυχτα

Πρωινος αποχαιρετισμος

Μια βδομαδα πριν τα Χριστουγεννα γυρισα στο γραφειο δουλευοντας μιση μερα.
Η διαφορα με τη προηγουμενη επιστροφη ειναι εντυπωσιακη. Πριν δυο χρονια, γυρισα με χαρα απο την αδεια μητροτητας στη δουλεια μετα απο 5 μηνες. Μαλιστα κατα βαθος ανυπομονουσα να γυρισω, γιατι οσο και αν απολαμβανα τις μερες μου με το μικρακη στο σπιτι, ειχα που και που κατι σαχλες κρισεις ταυτοτητας, 'τι κανω στο σπιτι σα νοικοκυρα΄λες και η επαγγελματικη ταυτοτητα ηταν αυτη που με οριζε σαν ανθρωπο. Επιασα δουλεια και μου αρεσε, και δε το μετανιωσα. Με εκπληξη ανακαλυψα ομως οτι δε με συγκινει καθολου η δουλεια μου πλεον. Κι ας ειναι καλη δουλεια. Αλλα και καμια αλλη δουλεια δε θα με συγκινουσε.

Τωρα που ηρθε η σειρα να αποχωριστω το δευτερο μωρο, δεν ειχα καμια ορεξη να γυρισω στο γραφειο. Απο την αλλη δε θα ηθελα να μεινω και σπιτι γενικοτερα, θα με χαλαγε να μην ειχα δουλεια. Σχιζοφρενεια. Ουτε σπιτι θελω, ουτε γραφειο θελω.

Και ηρθε πλεον σημερα η μεγαλη μερα που το μωρακι πηγε στο σταθμο. Το εντυσα, το φιλησα σταυρωτα, και παει. Πολλοι γονεις ζουν αργοτερα αυτο τον αποχαιρετισμο, οταν παει πρωτη φορα νηπιαγωγειο η σχολειο. Φανταζομαι οτι ειναι τα ιδια συναισθηματα. Θελεις να το κρατησεις πανω σου σφιχτα να μη σου φυγει. Απο την αλλη ξερω οτι ειναι καλα εκει που θα ειναι, δεν εχω αμφιβολια. Χαιρομαι που θα παει. Βλεπω το μικρακη ποσο ομορφα περναει και μου αρεσει. Δε θα ηθελα να μεινει σπιτι. Δευτερη σχιζοφρενεια.

Ωχ αμαν, ολο διλημματα ειναι το να εισαι γονιος. Απο την αλλη, ειναι το πιο ομορφο πραγμα στο κοσμο. Ουτε επαγγελματικη ταυτοτητα ουτε τιποτα, αυτα ειναι τριχες κατσαρες. Για να περναει η ωρα. Η ζωη ειναι αλλου

Φεμινιστριες

Να τις προσεχετε τις φεμινιστριες, και ειδικα αυτες που ειναι πολυ μαχητικες, ειναι αγρια πλασματα.
Για να ξεκαθαρισουμε. Εγω δεν ειμαι φεμινιστρια. Την ιση προσβαση σε δικαιωματα και αξιωματα και την ιση μεταχειριση των δυο φυλων τη θεωρω αυτονοητη, οπως θεωρω και αυτονοητη την ισοτητα μεταξυ οποιωνδηποτε δυο ανθρωπων. Δε κανω θεμα, διοτι θεωρω οτι εχει ληξει πλεον στον ανεπτυγμενο κοσμο. Επισης, θεωρω οτι η μητροτητα και πως θελει να τη ζησει η καθεμια εργαζομενη μαμα, ποσο καιρο θελει να κατσει στο σπιτι με το μωρο, ποσο κοντα θελει να ειναι στα παιδια της, ποσο χρονο να περνα μαζι τους κλπ δεν αποτελει δειγμα χειραφετησης. Ειναι εμπειρια ζωης και ας αποφασισει η καθεμια με τον αντρα της μαζι ποσο καιρο θα ειναι στο σπιτι και πως θα οργανωθουνε.

Κατι κολλημενες φεμινιστριες ομως θεωρουν οτι ειναι θεμα 'χειραφετησης'. Και εχω τη χαρα να δουλευω με μια απο αυτες. Η οποια κυρια ψιλοτσαντιστηκε που ειμαι εγκυος, καθοτι δε τη βολευε το timing (η ιδια εχει τρια παιδια). Kαι ψιλοτσαντιζεται καθε φορα που μια απο τις μαμαδες η ενας απο τους μπαμπαδες παιρνει αδεια για να κατσει σπιτι με το αρρωστο μωρο (το οποιο τους χειμερινους μηνες συμβαινει συχνα, διοτι τα μωρα μας πανε στο σταθμο και κολλανε ιωσεις συνεχεια), λεγοντας 'μα δε μπορει να κατσει καποιος αλλος, παρτε μια baby-sitter'. Και διαφορα παρομοια που δειχνουν οτι λιγο πολυ μπουχτιζει οταν ακουει κατι για προσωπικες υποχρεωσεις σχετικα με τα παιδια μας, τα μωρα μας, τις εγκυμοσυνες μας.
Με τα πολλα καταλαβα οτι η αντιληψη της για τη σωστη και 'χειραφετημενη' μητροτητα μιας career woman ειναι να κανεις τα πραγματα οπως τα εκανε αυτη. Αν κανεις αλλες επιλογες σχετικα με τη μητροτητα, τοτε κατι στραβο εχει να πει. Ευχαριστουμε για τη κατανοηση και για τη στηριξη, συναδελφισα μαμα. Πολυ αλληλεγγυο απο μερους σου. Οι κυριοι του γραφειου παντως δειχνουν μεγαλυτερη κατανοηση και σεβασμο στις επιλογες μας. Οχι τιποτε αλλο, να ειμαστε και δικαιοι

Working girl

Ειμαι εργαζομενη. Εχω μια ωραια δουλεια, σε ενα θεμα που με ενδιαφερει και που ειναι η ειδικοτητα μου, και χαιρομαι πολυ για αυτο.
Καθε πρωι, ντυνομαι φτιαχνομαι στολιζομαι, και παω στο γραφειο. Εκει, εχω καθημερινο μου στοχο να μη ξεπερασω το οχταωρο, δηλαδη, 5.30-5.45 μαξιμουμ τα μαζευω και φευγω ο κοσμος να χαλασει. Δε παει να ειναι επειγον, σουπερ επειγον, ας περιμενει μεχρι την επομενη το πρωι πια, δε θα παψει η γη να γυριζει. Για να γινει αυτο ομως και για να προλαβω να φυγω στην ωρα μου, τρεχω πολυ. Απο το ενα meeting στο αλλο, ενδιαμεσα απειρα θεματα, και επιπλεον αλλα της τελευταιας στιγμης, ολα αυτα να χωρεσουν σε μια εργασιμη μερα ειναι δυσκολο. Διαλειμμα για καφε κανω με το ζορι, και δε χαζευω καθολου.
Αλλα - το μεσημερι κανω μεγαλο διαλειμμα, μια - μιαμιση ωρα, και αυτη την πολυτιμη ωρα τη χρησιμοποιω για χιλιαδες πραγματα: γυμναστηριο, μαγαζια, μαθηματα, βολτες, κοινωνικη ζωη. Ειναι η ελευθερη ωρα μου. Η καλυτερη ωρα να ψωνισεις ρουχα, να χαζεψεις σε ενα βιβλιοπωλειο. Ο,τι πρεπει για να πας για φαι με μια φιλη σου.

Παντα μου αρεσε η δουλεια μου, και παθιαζομουν με αυτο που εκανα. Μπορουσα να κατσω μεχρι το βραδυ, και δε με πειραζε ουτε η κουραση ουτε τιποτα. Δουλευα παντα με ορεξη, και πραγματικο ενδιαφερον. Θεωρουσα οτι αξιζε το κοπο. Απο τοτε που γεννηθηκε ο μικρακης, σα να με βαρεσε κατι στο κεφαλι με μιας, κι δεν με ενδιαφερει. Χαιρομαι που εχω τη δουλεια μου και δε θα ηθελα να ειμαι στο σπιτι, δε το μετανιωνω. Αλλα θεωρω οτι δεν αξιζει το κοπο ουτε ενα λεπτο παραπανω απο τη προσωπικη μου ζωη. Το σημαντικο κομματι της ημερας αρχιζει μετα τις 6 το απογεμα. Ας περιμενουν ολοι. Εχουμε meeting στο σπιτι.

Η μαμα λειπει σε ταξιδι για δουλειες

Τον περασμενο μηνα ελειψα για πεντε μερες απο το σπιτι, πηγα ταξιδι με το γραφειο αρκετα μακρια (στην Αφρικη). Απο αυτα τα της δουλειας που δεν μπορεις να πεις οχι. Πριν παω ελεγα στον εαυτο μου, ενταξει τι ειναι μωρε, πεντε μερες ειναι θα περασουν, ψυχραιμια. Και ο μπαμπας προσπαθουσε να με πεισει οτι δεν ειναι τιποτα, θα παω-θα ερθω και ουτε θα το καταλαβω, αφου θα ειμαι και απασχολημενη ολη μερα. Πλησιαζαν οι μερες και ξεραινοταν το σαλιο στο στομα μου.

Οσο που εφτασε το πρωινο εκεινο, που πηγα στις μυτες των ποδιων μεχρι το κρεβατακι του, το πηρα αγκαλιτσα, το φιλησα χιλιες φορες και του ειπα οτι η μαμα πρεπει να παει σε μια δουλεια και θα γυρισει γρηγορα. Κοιμοταν μακαρια, δε ξερω αν με ακουσε. Βουρκωσα, δαγκωσα τα χειλη, και βγηκα απο το σπιτι.

Οι μερες ηταν ατελειωτες. Εκλαιγα καθε βραδυ. Μου ελειπε το μικρακι μου. Δε με χωραγε ο τοπος. Ορκιστηκα να μη το ξανακανω, παρα αφου περασει καιρος. Επεστρεψα τρεχοντας μολις τελειωσα τη δουλεια. Με το που μπηκα στο σπιτι, ετρεξα να το αγκαλιασω και πατησα ξανα τα κλαματα, απο τη χαρα μου αυτη τη φορα, και απο την ενοχη που το αφησα για πεντε μερες (οχι οτι υπηρχε λογος, αλλα εγω αισθανομουν χαλια). Το κοιταζα, το αγκαλιαζα και δε το χορταινα. Αυτο με κοιταξε και φωτισε το προσωπο του (εκει δυναμωσε το κλαμα). Και μετα κατσαμε στο πατωμα να παιξουμε. Ηταν υπεροχο.

Τωρα προεκυψε παλι ενα συνεδριο στο εξωτερικο. Πολυ ενδιαφερον, απο αυτα που θα πηγαινα τρεχοντας. Δε γινεται, δε μπορω να ξαναπερασω αυτο το λουκι. Α πα πα, δε σφαξανε.

Ασε, να παει πρωτα φανταρος

(ενταξει,ισως λιγο νωριτερα :-)