fast forward

Χαζευω τα εφηβακια
Με το μαλλι ανακατο, τη σαγιοναρα φλαπα φλαπα και ποδια που σερνονται με βαρεμαρα, χαρουμενα τ-σερτ, φατσα μπλαζε, γυαλι ο,τι πιο χοτ. Λενε χοντραδες και γελανε, κοιταζονται με νοημα και λενε τα μισα (τα αλλα μισα ειναι κωδικοποιημενα). Κοιμουνται μεχρι το μεσημερι, διακοπες. Τσιγαρακι στο παρκο, τα κοριτσια βιαζονται να φαινονται τριαντα, τα αγορια δε βιαζονται γενικα. Κοιτουν με ματι στραβο πολλα και με ματι αισιοδοξο τα υπολοιπα. Η μουσικη παντου, και παντα. Η ζωη ειναι πανεμορφη και ατελειωτη.

Δεν ειναι μακρια απο αυτο ο τετραχρονος και ο διχρονος. Θα ανοιγοκλεισουμε τα ματια και θα ειναι εκει. Εκει που θα μας βαριουνται. Και εμεις θα ανοιγοκλεισουμε τα ματια και θα ειμαστε οι βαρετοι σαρανταπεντε και πενηντα. Πολυ μακρια απο τη ζωη πανεμορφη και ατελειωτη. Ουτε νεα κορμια, ουτε νεα μυαλα.
Με πιανει πανικος. Θλιψη. Ο χρονος τρεχει πιο γρηγορα απο οτι μπορω να παρακολουθησω. Ειμαστε αυτο που θελουμε να ειμαστε σα γονεις, σαν ανθρωποι? Δε παιζει να κανεις λαθη, γιατι δεν εχει rewind για να τα διορθωσεις.  
Παω να κανω ενα καφε. One step at a time.

English post - long due

A post in English, to make this blog for once transparent to my non-Greek speaking friends; I made the choice back in 2008 that I would be blogging in Greek, it was sort of coming more naturally, but I have been playing with the idea since to switch to English, or occasionally write posts in English or... so here is one, a snapshot of my little blogging life

I am a working mum. Which consists of two notions put together, 'working' and 'mum'. Not necessarily contradictory. In fact, this sounds entirely normal in the mum sphere, but it sounds like a hell of a nightmare to the world OUT THERE that has no kids. It sounded like this to me too, back then in the B.C.(Before Children) age. And yes, it was difficult in the beginning, when number One arrived. Logistics. Stress. No sleep. Fever. Logistics. Meetings. Deadlines. Logistics. Then number Two came along. Double that. But you get the hang of it and, before you know it, you have a routine there that fits everything, you build tolerance and you push your fatigue limits to the maximum.'Tired' today equals to 'lying breathless on the floor and need to be taken to hospital' at B.C.age. Yep, you develop superpowers.Sounds amazing actually.

Speed is another thing.If you want to squeeze a working day, family logistics and meaningful play time in 24 hours, you've got to go fast. So fast as if you are being chased. This is something you also learn very quickly, mainly because you've got no choice.Deadlines need to be met.Kids need to be fed.Clothes need to be clean.School and nursery have closing times, you can not negotiate that. Run. But then you also go slow when you read a bedtime book or chill out on the floor with the kids tickling you; and that feels better than yoga.

We don't have a nanny and we don't feel like having one. We don't have grandparents around, they do come and visit us often, but they are not regular childminders. We are conscious of our choice and its consequences, the fact that we rarely go out, and that we have a tiring life. But we love it. Our kids go to school and nursery, and if all we get to see them during the week is between 6-9pm, we 'd better make the most of it.

But still, a friend asked the other day, what is so amazing about having kids? You think you will miss clubbing on Saturday night? Wait, I tell you what. You will enter a different universe you had no idea it existed. You have no idea what you are missing. You go through a huge emotional shake and you come out of it realising that there is much more out there that matters apart from your enormous Ego. Back in BC it was all about your moods, your relationships, your hobbies, your very important self. It was small things that all had to be big. But now, there are real people that matter and need you and you learn to take care of them with amazing devotion, putting your petty selfishness to the side. You do other things, that your usual self would not do, but you find lots of fun in them. All that, I thing, is very healthy.

And then there is the one and only, unconditional, warm and true love that you give and receive, a place you did not know that existed in your and your partners' heart. You find it here. This is the universe I am talking about

Τωρα

Βαφεσαι - μεικ απ, κονσιλερ, μασκαρα, σκιες, ρουζ - σε 90 δευτερα
Διπλωνεις τα πλυμενα ρουχα ενω παραλληλα παιζεις παζλ στο πατωμα
Απαντας σε εμαιλ δουλειας ενω μαγειρευεις
Κανεις μπανιο και στεγνωνεις τα μαλλια σου στις 23:50
Κανεις επαγγελματικο τηλεφωνημα ενω ο μικρος κλαιει και φωναζει στο εναμισι μετρο διπλα σου
Ετοιμαζεις βαλιτσες για οικογενειακο ταξιδι μετα τις 22:00, ολο το βιος να χωρεσει σε δυο βαλιτσες. Παιρνεις τρεις μπλουζες για σενα, και πολλες ειναι.
Δε φτανεις παντα στο meeting στην ωρα σου, αλλα εν τελει η δουλεια γινεται
Πιο πολλη δουλεια, πιο πολλα deadlines, παντα ο ιδιος χρονος για να τα τελειωσεις. τρεξιμο
Δεν υπαρχει ποτε το ενα εξτρα δευτερολεπτο για να φτασεις στο σημειο να ολοκληρωσεις αυτο που θες να σκεφτεις, η να πεις.
Δε γινεται να βαρεθεις ποτε, γιατι δε προλαβαινεις.

Ναι,τσακιζεσαι στη κουραση. Ναι, δεν ειναι οπως παλια. Αλλα το ξερουμε αυτο.
Και ξερεις γιατι δεν ειναι οπως παλια? Οχι γιατι δεν εχεις 15 ολοκληρα λεπτα για να βαφτεις. Αλλα γιατι στο μπανιο, διπλα στα ποδια σου, μπουσουλαει ενας ανθρωπακος με τεραστια φουσκωτα μαγουλα και μεγαλα ματια που απλωνει τα στρουμπουλα χερακια του και λεει 'αγκαλια'. Γιατι για αυτη την αγκαλια ζει, και εκεινη τη στιγμη εισαι τα παντα για αυτον. Γιατι υπαρχει ενας αλλος ανθρωπακος που σφιγγει το μπαμπα στην αγκαλια του και φοβαται μη ερθουν οι κακοι τη νυχτα και θελει να του πει ομορφα πραγματα ο μπαμπακας του για να ισορροπησει ο μικρος του κοσμος.

Και αυτο ειναι το πανεμορφο Τωρα σου.

Τη φετινη χρονια, τερμα η γκρινια. Τερμα τα κουραστηκα, κουραζομαι, τρεχω και δε φτανω. Θα τα βγαλουμε απο το λεξιλογιο μας. Τη φετινη χρονια θα φχαριστηθουμε τη παιδικη μας ζωη μεχρι τελικης πτωσεως. Γιατι το αξιζει

RESPECT

Τη προηγουμενη βδομαδα συναντησα ενα καλο φιλο, τον Κ, παλιο μου συναδελφο. Με το Κ. δουλευαμε μαζι το 2004, και ειχαμε πολυ καιρο να συναντηθουμε, γιατι βρισκομασταν τα τελευταια χρονια σε διαφορετικες ηπειρους. Ανταλλασαμε mail συχνα πυκνα με τα νεα μας. Τον βρηκα ιδιο και απαραλλαχτο, ολο ενεργεια και καλη διαθεση, και χαρηκα πολυ.

Ο Κ. ειναι ακαδημαικος και συνεργαζεται με ενα thinktank. Ειναι γνωστο ονομα στο χωρο, εχει πολλες δημοσιευσεις και βιβλια, και ταξιδευει συνεχεια για συνεδρια και αλλα συναφη. Επισης, ο Κ. ειναι μπαμπας μιας τετραχρονης μικρουλας και ζει μονος του με τη μικρη, ειναι δηλαδη single dad. Για διαφορους λογους που δεν εχουν σημασια, η σχεση με τη μαμα της μικρης ειχε διαλυθει ηδη καιρο πριν γεννηθει η μικρη. Και η εγκυμοσυνη που ειχε προκυψει συνεχιστηκε, παρολο που και οι δυο ηξεραν οτι δε θα εμεναν μαζι ως ζευγαρι. Η κοπελα αυτη δεν ηταν ο,τι καλυτερο, ουτε και καποιος που μπορεις να βασιστεις. Συντομα αποδειχθηκε οτι ακομα λιγοτερο μπορουσε να επωμιστει το ρολο της μαμας, με αποτελεσμα μετα απο λιγο να αναλαβει ο Κ. τη μικρη. Και ετσι η μικρη μενει μαζι του. Η μαμα της παιρνει το αεροπλανο (ναι, απο αλλη χωρα) και ερχεται πολυ συχνα για επισκεψη, την παιρνει μαζι της για σαββατοκυριακο κλπ. Εχουν βρεθει διαφορες πρωτοποριακες λυσεις για να μην στερειται η μικρουλα κανεναν απο τους δυο γονεις.

Ο Κ. εχει ενα φουλ προγραμμα, ξυπναει απο τα χαραματα και τρεχει ολη μερα, με τρομερη οργανωση για να προλαβει να την ετοιμασει, να την φροντισει, να την παει στο νηπιαγωγειο, να παει στο γραφειο του, να ψωνισει, να παιξει μαζι της. Τα κανει ολα μονος του. Χωρις γιαγια η πεθερα διπλα του, χωρις νταντα. Και χωρις συντροφο. Επισης παιρνει το αεροπλανο να παει να δει το μπαμπα του (ναι, σε αλλη χωρα) σχεδον καθε 1-2 εβδομαδες, που ειναι πλεον ηλικιωμενος και αρρωστος. Και επισης εχει χρονο για να γραψει ολο και ενα νεο αρθρο η να βγαλει καινουριο βιβλιο, και να δει και φιλους

Και οταν πινει μια μπυρα με τους φιλους του εχει καλη διαθεση, χιουμορ και ενα διαπλατο χαμογελο.

Υποκλινομαι

Αυτο για ολους εμας που γκριναζουμε οτι τρεχουμε, λεει...

Σαββατοκυριακο

Πως μαθαινεις σε ενα μωρο να κανει το διαχωρισμο μεταξυ εργασιμης μερας και σαββατοκυριακου? Αν ξερετε κανενα μαγικο η τρυκ πειτε μου να το δοκιμασω. Ολα τα σοφα βιβλια αυτο το θεμα δεν το εχουν προβλεψει, τι στην ευχη δεν απασχολει αλλους γονεις??

Βρε καλο μου βρε χρυσο μου, ενταξει τη Τεταρτη και τη Πεμπτη να ξυπνησω και 6.30 και 7, αλλα το Σαββατο??? Γιατι, γιατι? Αμαρτια απο το Θεο

Baby shopping list

Το εστειλα προχτες σε μια φιλη μου, και σκεφτηκα οτι ειναι καλη ιδεα να το βαλω και εδω. Παραθετω τη λιστα με τα πραγματα που ψωνισαμε για την αρχη, δηλαδη για το νοσοκομειο και το πρωτο μηνα. Να σημειωσω οτι ειχαμε παρει πολυ λιγοτερα ρουχα πριν τη γεννα, και προφανως δεν εφτασαν, οποτε ο μπαμπας ετρεχε και ψωνιζε οσο ημουν ακομα στο νοσοκομειο. Προς αποφυγην λοιπον, παραθετω το συνολο των πραγματων που χρειαστηκαμε.

Τα απολυτως απαραιτητα για το πρωτο μηνα

1. Η τσαντα για το νοσοκομειο

Για τη μαμα

• 3 νυχτικιες (με τιραντες/κουμπια μπροστα, για να διευκολυνουν στο θηλασμο)
• μια ρομπα/ ζακετα μακρια (πως θα βγεις στο διαδρομο...)
• παντοφλες
• λαστιχακια για τα μαλλια
• 3-4 σουτιεν θηλασμου
• πετσετα μεγαλη + πετσετα προσωπου
• επιθεματα στηθους (εκτος αν παρεχονται απο το νοσοκομειο)
• σερβιετες (εκτος αν παρεχονται)
• Εvian σπρευ (χρησιμο αν ζεσταινεσαι/ διψας στο τοκετο)
• βιβλιο/ περιοδικα (ποτε δε ξερεις, μπορει να περιμεεεενεις)

Για το μπαμπα

• αλλαξιες (2-3 T-shirt, εσωρουχα, καλτσες)
• σνακ (ειναι πολλες οι ωρες...)

Για το μωρο

• 6-8 kορμακια (bodies) μακρια/ κοντα μανικια, αναλογα την εποχη (50-56cm)
• 6-8 πυτζαμακια (οveralls, 50-56 cm)
• 2-3 πετσετες για το μπανιο
• 3-4 γαντια μπανιου
• 1 ζευγαρι γαντακια για νεογεννητο (mittens)
• 1 σκουφακι μακο για νεογεννητο
• 1 ζακετακι μακο
• 1-2 ζευγαρια καλτσακια
• 1 κουβερτουλα βαμβακερη (fleece/ πικε, για μεταφορα, αγκαλια στο δωματιο κλπ)
• ψαλιδακι μωρου για τα νυχια
• βουρτσα μωρου για τα μαλλια
• θερμομετρο μωρου
• 4-5 πετσετακια για τον ωμο (burp clothes)

Καθισματακι αυτοκινητου για τη μεταφορα απο το νοσοκομειο στο σπιτι !

2. Στο σπιτι

Ρουχα

• επιπλεον 5 κορμακια, μεγεθος 1 μηνα (50-56cm)
• πολλα (!) πετσετακια για τον ωμο και καθε αλλη χρηση
• 6-8 σαλιαρες

Επιπλωση

• κρεβατακι (καλο ειναι να μπορει να ρυθμιζεται σε 2 επιπεδα, επανω μεχρι το 4ο-5ο μηνα και μετα κατω)
• στρωμα καλης ποιοτητας
• 3-4 κατωσεντονα με λαστιχο
• 3-4 πανωσεντονα
• 1-2 μουσαμαδες για προστασια του στρωματος
• 2-3 κουβερτουλες πικε (για ανοιξη/ καλοκαιρι/φθινοπωρο)
• 2 κουβερτουλες fleece (100% cotton) για το κρεβατι. το καροτσι κλπ
• υπνοσακο (για χειμωνα) με αποσπωμενα μανικια (καλυτερα οχι παπλωμα γιατι ειναι επικινδυνο για SIDS)
• αλλαξιερα (αναλογα το διαθεσιμο χωρο, αν γινεται στο μπανιο ειναι πιο ευκολο)
• φωτακι δωματιου για το βραδυ
• πλαστικη μπανιεριτσα
• επιπλεον 1-2 πετσετες
• καλλυντικα για το μπανιο
• κρεμα για το πωπο
• ΠΟΛΛΑ παμπερς
• μπατονετες μωρου για τα αυτια
• θερμομετρου νερου
• γαζες για τον αφαλο
• φροντιδα για τον ομφαλιο λωρο (στα φαρμακεια)
• βαμβακια
• πολλα χαρτομαντιλα διαθεσιμα γυρω γυρω στο σπιτι
  
• Καροτσι για βολτα (ενδεχομενως το συστημα 3 σε 1, καροτσι, πορτ μπεμπε και καθισμα αυτοκινητου... ρωτηστε και θα μαθετε, δε το περιγραφω εδω γιατι θελει 2 σελιδες)
• τσαντα για το δρομο
• Φαγητο - αν θηλαζεις (highly recommended) δε χρειαζεσαι τιποτα ! Μονο επιθεματα στηθους (μιας χρησεως) και αλοιφη για τις θηλες, απο τα φαρμακεια. Αλλιως θες 4-6 μπιμπερα (2 μικρα 125 μλ+ 4 μεγαλα 250 μλ) και αποστειρωτη

Αυτα ! Λιγα δεν ειναι? :-D

Backstopping, backstage

Ποποοοο το παραμελησα το blogακι μου τελευταιως, σημερα που βρηκα χρονο λοιπον θα γραψω δυο posts για να αναπληρωσω.

Καταρχην μολις συνειδητοποιω με ντροπη οτι ο μεγαλος απων στο blog μου μεχρι τωρα ειναι ο μπαμπας! Απαραδεκτο. Αυτος που ειναι εκει σε ολα, απο την πρωτη στιγμη μεχρι την τελευταια, και που ομως τον αδικουμε με το να τον αγνοουμε, μιλωντας συνεχεια για τη μαμα... Ειναι ο ηρωας των παρασκηνιων που κουβαλαει πολλα απο τα καθημερινα βαρη, αλλα παιρνει λιγη απο τη δοξα.
Ειναι εκει στην εγκυμοσυνη και ακουει (με καρτερια και αγαπη!) ολες τις γκρινιες, τις παραξενιες, τις αδιαθεσιες, τα κλαματα, τα νευρα. Ειναι σιγουρο οτι αν εσυ η ιδια ακουγες τον εαυτο σου μερικες φορες θα φρικαρες, και ομως αυτος δε φρικαρει. Ειναι εκει για να σου κανει τη ζωη πιο ευκολη, να παει να φερει ο,τι τραβαει η ορεξη σου να φας μερα η νυχτα. Να κανει το σωφερ, να παει σουπερ μαρκετ, να καθαρισει το σπιτι, να κρατησει το καπακι της τουαλετας για να ξερασεις (ναι, ακομα και αυτο).

Και μετα ειναι εκει για τη γεννα, εχει πολυ αγχος, φοβαται και αυτος, αλλα τι να πει ο κακομοιρης, ποιος θα ασχοληθει μαζι του, εδω εχουμε ολοκληρη ετοιμογεννη γυναικα, με το μπαμπα θα ασχοληθουμε? Ειναι εκει μετα τη γεννα για να κανει τη νοσοκομα σε σενα και το μωρο σας, γινεται κομματια και για τους δυο.
Στο σπιτι, αλλαζει πανες, ταιζει το μωρο, το κανει μπανιο, το παει βολτες, παιζει μαζι του σα μικρο παιδι. Εχει τις ιδιες αγωνιες με σενα (και λιγο παραπανω ψυχραιμια, ευτυχως), τρεμει το φυλλοκαρδι του για το παιδακι σας. Του λειπει πολυ οταν δε το βλεπει.

Και ομως, σε ολα ειναι πρωτα απο ολα η μαμα. Απαραδεκτο

Σε ευχαριστουμε μπαμπα!

Απο εδω και στο εξης το blog θα λεγεται - on babies, parents and life out there.

Peer pressure

Καθε φορα που μιλαω με μια φιλη μου στο τηλεφωνο, της λεω τι ωραια που περναμε με το μωρο και τι καταπληκτικη εμπειρια που ειναι. Καθε φορα με ακουει με εκπληξη και με ρωταει, μα καλα, δεν εχετε κλαταρει, δεν ειναι ταλαιπωρια? Προς αποφυγη καθε παρεξηγησεως, η φιλη μου αγαπαει πολυ τα μωρα και θα ηθελε να κανει ενα παιδακι συντομα. Αλλα, παθαινει αυτο που λεμε peer pressure. Γιατι μιλαει συχνα και με μια αλλη φιλη της η οποια μερα νυχτα της τριβελιζει το μυαλο με την εξης ευχαριστη περιγραφη:
Ωχ αμαν, πωπω τι παθαμε, τωρα με το μωρο δε μπορουμε να κανουμε αυτο και δε μπορουμε να κανουμε εκεινο, δε βγαινουμε και ειμαστε κλεισμενοι στο σπιτι, το μωρο κλαιει κλαιει κλαιει κλαιει (εμ, τι θα εκανε χρυση μου, μωρο ειναι) και εμεις δε κοιμομαστε, και ασε με τον αντρα μου τωρα εχει αλλαξει η σχεση μας γιατι δεν ειμαστε δυο ειμαστε τρεις και δεν εχουμε χρονο για μας, και οπως καταλαβαινεις ειμαστε συνεχεια στο ποδι και τρεχουμε, γιατι ενα παιδι εχει απαιτησεις.

Ηθικο διδαγμα, αμα κανεις παιδια παει η χαρα της ζωης. Θα σου βγει το λαδι. Babies are not fun. Επισης, κανε παιδια οσο πιο αργα μπορεις γιατι μετα δε θα μπορεις να βγαινεις και να κανεις ο,τι γουσταρεις. Θα εισαι μια χοντρη κυρα κλεισμενη στο σπιτι μαζι με το χοντρο αντρα σου, τα βραδια θα ειστε καρφωμενοι στη τηλεοραση, η κοινωνικη σας ζωη θα συρρικνωθει και θα συναναστρεφεστε το διπτυχο, πεθερικα - φιλοι με μωρα, και γενικα δε θα εχεις χρονο για τιποτα. Στη χωρα του ατελειωτου καφε και clubbing, το να κανεις παιδι και να μη βγαινεις αργα το βραδυ δεν ειναι καθολου, μα καθολου ευχαριστο. Δυο τρεις τετοιες φιλες/φιλους να εχεις σου φτανει για να πεις, ασε να μου λειπει το βυσσινο.

Δε της εκρυψα ποτε της φιλης μου τη κουραση και τη ταλαιπωρια, αλλα βρε αδερφε, δεν ειναι δα αυτο ο,τι αποκομιζεις απο ολη την ιστορια. Θα μου πεις, εξαρταται απο τη κουραση, γιατι μπορει το δικο σου μωρο κυρια μου να ειναι ευκολο και να την εβγαλες λαδι, αλλα υπαρχουν μωρακια που ειναι πολυ δυσκολα τους πρωτους μηνες και κυριολεκτικα ξεπατωνεσαι. Ακομα και τοτε ομως, ειναι κριμα να συμπυκνωνεις την ολη εμπειρια στην αισθηση της ταλαιπωριας. Εξαλλου, ειναι πολλοι οι μπαμπαδες και οι μαμαδες που δεν καθονται να σκασουν επειδη δε βγαινουν πλεον το βραδυ, και που γουσταρουν πολυ που ειναι γονεις και το φωναζουν. Και βρισκουν χιλιαδες νεα πραγματα να κανουν με τα μωρακια τους κατα τη διαρκεια της ημερας η και το βραδυ για να περασουν ωραια. Ορεξη να εχεις. Οποτε, γιατι να μην ειναι το peer pressure λίγο πιο θετικο? Εκκληση προς τους απανταχου γονεις-φαν του ειδους. Καντε κατι και πειτε ενα καλο λογο γυρω τριγυρω, γιατι χανομαστε, θα μας φαει η μαρμαγκα

π.μ./ μ.μ., η αλλιως προ μωρου και μετα μωρου

Μονο ετσι θα μπορουσα να χαρακτηρισω αυτο που συμβαινει με το που σκαει μυτη το ανθρωπακι σου. Ενα κουτρουβαλιασμα απο γεγονοτα, συναισθηματα, απανωτες δυσκολιες, αποριες, αγωνιες, και απροβλεπτες καταστασεις, που ουτε μπορουσες να φανταστεις οτι υπαρχουν, και που χωριζουν τη ζωη σου με μια γραμμη, στη Πριν και στη Μετα μωρου εποχη. Το Πριν ειναι ολα οσα ξερεις και θεωρεις για τον εαυτο σου ,για το πως περνας τη ζωη σου, τι σου αρεσει και τι δε σου αρεσει να κανεις, κλπ κλπ. Και η εγκυμοσυνη στη Πριν μωρου εποχη ειναι. Εισαι ακομα η ιδια, και ο αντρας σου ειναι και αυτος ακομα ο ιδιος. Το Μετα αρχιζει με το φτου και βγαινω του μωρου και αλλαζει τα παντα. Και δεν ειναι τοσο τα πρακτικα, τα ωραρια σου, η κοινωνικη σου ζωη, αν βγαινεις και που πας. Αυτα ειναι ψιλα γραμματα. Ειναι ολα τα αλλα, ειναι αυτα που νομιζες οτι ηξερες για τον εαυτο σου και νιωθεις οτι δεν ισχυουν πλεον, το ποιος εισαι, τι θες να κανεις σε αυτη τη ζωη και που να την πας, τι αγαπας και τι σε χαλαει, τι ονειρευεσαι και τι αλλαζεις. Σε παιρνει σβαρνα και κατρακυλας με ταχυτητα τρελλη. Και ξαφνικα ενα πρωι ξυπνας και συνειδητοποιεις οτι εισαι μαμα. Επιθετο οδοστρωτηρας, this is the new you. Τhere is no way back now.

Το δικο μου το ανθρωπακι εσκασε μυτη πριν απο δυο μηνες περιπου, και βεβαιως οπως ολοι οι μαμαδες και μπαμπαδες, παθαμε τη πλακα μας. Νομιζω οτι τωρα αρχιζω να βγαινω απο το ληθαργο της post-τοκετου φασης. Οχι οτι εχω παψει να παθαινω τη πλακα μου καθε μερα. Μου ερχεται να τσιριξω και να κανω κωλοτουμπες απο τη χαρα μου, το πνιγω στα φιλια, το κοιταω και δε πιστευω αυτο που βλεπω. Και ο μπαμπας το ιδιο. Και νομιζω οτι αν δε τα γραψω καπου αυτα θα σκασω!