Τρυπα

Ο μικρακης κοιταει το αυτι μου

-Μαμα?
-Ναι
-Εχεις τρυπα στο αυτι?
-Ναι αμε, να τη
- Ω. Σε ποναει?
-Οχι
-Και οταν βαζεις ενα σκουλαρικι, δε σε ποναει?
(με κοιταει με ανατριχιλα και τρομο)
-Οχι δε με ποναει

Σιωπη. Με κοιταει με δεος, του στυλ βλεπω μπροστα μου εναν υπερανθρωπο.
Κοιταει και το αλλο αυτι. Μετα χαμογελαει, και μου τσιμπαει με δυναμη τη μυτη
- Αααου
- Τωρα πονεσες?

Η σχολικη του γιορτη και η ταυτοτητα μου

Δέκα παλληκάρια στήσαμε χορό
στου Καραϊσκάκη το κονάκι
πέφταν τα ντουβάρια από το χορό
κι από τις πενιές του Μιχαλάκη

Κι όλη νύχτα λέγαμε τραγούδι για τη λευτεριά
κι όλη νύχτα κλαίγαμε γοργόνα Παναγιά


Κανουμε προβες στο σαλονι τα βραδια για τη σχολικη γιορτη της 25ης Μαρτιου.

Τελευταια φορα που τραγουδησα τετοια τραγουδια ηταν στο λυκειο. Μετα περασαν στη ληθη, τα εφαγε η μαρμαγκα της αποδομησης - μπηκαν στο ραφι ως παραδοσιακα-παρωχημενα, συμβολα μιας ρουτινιασμενης και στερεοτυπικης αναπαραγωγης της 'Ταυτοτητας' και της ΄Ιστοριας'. Στο δημοτικο οι εθνικες εορτες ηταν χαρωπες χωρις ερωτηματικα. Στο γυμνασιο και λυκειο ηταν χαρωπες - βαρετες (ρουτινα), αλλα ευκαιρια για τραλαλα και για να γλιτωσεις μαθηματα με δυο ωρες τραγουδι και χορο. Μετα την αθωα εποχη της απομνημονευσης μαθαμε κι αλλα ενδιαφεροντα, ας πουμε οτι δεν ειναι κακο να θεσεις καποια ερωτηματικα για την ιστορια, οτι δεν ειναι ολα στεγανα, οτι 'ταυτοτητα', 'εθνικοτητα', 'πατριδα' δεν ειναι κουτακια ουτε καπελακια, (ανα)προσδιοριζονται. Και ζουσα ευτυχισμενη με τον εαυτο μου που τα εχει λυσει τα θεματακια του, σνομπαρει τα γραφικα και το βλεπει το ζητημα λιγο πιο large.

Και προχτες επαθα κατι. Ειπε το τραγουδι ο μικρακης και επαθα συγκινηση. Παυση. Μισο, να καταλαβω τι μου γινεται. Αυτο που γινεται ειναι οτι αυτο που νομιζα οτι ελυσα γυριζει πισω και με κυνηγαει. Ο αναπροσδιορισμος που λεγαμε - μαλλον δε το ειχα καταλαβει καλα. Το επεισοδιο που εχασα ειναι οτι επειδη ζω στο εξωτερικο τοσα χρονια και εχω μπει σε ενα συγκεκριμενο τριπακι, δε σημαινει οτι δε κουβαλαω το πριν, και παντα θα το κουβαλαω μεσα μου. Με νεα δεδομενα μεν. Αλλα θα ειναι εκει, θα συγκινει, θα αναστατωνει, θα ποναει, θα ενωνει.

Δεν ειμαστε η ξενιτια του Καζαντζιδη, ειμαστε η ξενιτια του skype. Οι γονεις μας δεν ειναι μυθικα προσωπα που βλεπουμε μια στο τοσο, οταν γυριζουμε στη χωρα του Ηλιου - ειναι στις οθονες μας το απογευμα. Μπορουμε να παμε να τους δουμε για σαβατοκυριακο. Δεν παμε να φαμε σε εστιατορια με μαιανδρους, δε συγκινουμαστε οταν τρωμε φετα. Αυτη η 'πατριδα' - διαολε, φοβασαι να πεις τη λεξη 'πατριδα' και 'πατριωτης' σημερα γιατι καποιοι Εγκληματιες, Παλαβοι, Εμετικοι με βια το παιζουν οτι εχουν το κοπυραιτ, και εκαναν τις λεξεις σφουγγαροπανο. Ναι, αυτη η πατριδα ρε, που δεν την εννοω οπως αυτοι, αλλα ως βιωμα, μυρωδιες, εικονες, αξια, παιδεια, αυτη που χωραει ολο το κοσμο και δεν αποκλειει κανεναν, που μιλαει για ελευθερια και οχι για βια, αυτη η πατριδα ειναι μαζι μου. Μεσα. Δεν ειναι μαγνητακι απο τις Κυκλαδες κολλημενο στο ψυγειο. Δεν ειναι φωτογραφιες διακοπων. Ειναι το πριν, ειναι μεσα στο τωρα που ζουμε καθε μερα και μεσα στο μετα, οπου στο πλανητη και αν βρισκομαστε.

Και χαιρομαι που το ξερει και ο γιος μου

Things I will (not) tell my pregnant friend

- No, you will not be fat. You will be huge, but you will be beautiful. You will have the 'super hormones that make me glow'-halo. Your hair and nails will be gorgeous. And you will get to wear all the funky, cute and sexy collection of clothes for mums-to-be. Some years ago pregnant women had to look dull, today they have clothes to die for. Perhaps stiletto heels are not exactly matching, but hey

- No you can not pig out on the pregnancy excuse, you can enjoy your food but you should try to avoid putting on 25 Kg that you will regret. Because you will regret

- There is no good food and bad food for the foetus, if you feel like hamburgers that's what you should eat; dont torture yourself with wholemeal and quinoa. No alcohol and no smoking though, that's serious

- Basically, you only realise that you are carrying a baby once half of the time is over, i.e. after month 4-5, and then time flies. It is not that long after all

- Pregnant ladies are queens, and you should pamper yourself. Do the things you feel like. Expect to be treated like one. Expect people to give you their seat in the metro, ask for it.

- Yes it hurts. But I wont tell you how much or for how long, because it doesn't matter. Everyone has a different story to tell, and yours will be a different one too

- Dont let others tell you about miscarriages, or other sad stories, it is like talking about divorces in someone's wedding. No need to ruin your day

- Don't be afraid about how you will look post-birth. You will look just fine, if not better than now

- Mums get all passionate and judgemental about their choices - natural birth or cesarean, birth at home or in hospital, induced or not, with doctor or with 'sage femme', breastfeeding or bottle. There is no right and wrong, it is whatever makes more sense for you, but you should be aware of the consequences and risks involved. Don't choose on the basis of whether that sounds cool, cute, or is in vogue

- Mums-to-be are ready to spend as much as they can. But nobody ever tells you what are the things you absolutely need to buy for the baby, what would be helpful but you could also live without, and what is unnecessary. You definitely don't need to spend thousands of euros. You end up using half of what you buy

- Next time you are about to buy that super expensive fair trade blanket made of organic fabric, remember: babies pee and pooh. All the time. Huge mess. Not worth the 80euros. Some 15 euro cotton blanket made in China would be just fine.

I wrote this post for a non-Greek speaking friend; a similar post in Greek is here 

στο χιονι

Πανικοβλητες Ελληνιδες που τρεχουμε ολες Μη κρυωσει το παιδι!!!!!!, δειτε εδω πως τα μωρα κοιμουνται στα χιονια ολο χαρα και υγεια

Οπως λεει και μια καλη φιλη μου Σουηδεζα, μεχρι τους -15C  καλα ειναι, μετα εχει κρυο

Αρθο του BBC για τα μωρα που κοιμουνται εξω οταν εχει χιονια

Διακοπες στο σπιτι

Τη προηγουμενη εβδομαδα ειχαμε διακοπες στο σχολειο, τις διακοπες του Φεβρουαριου. Ηταν πολυ ωραια γιατι ξυπναγαμε το πρωι ο,τι ωρα θελαμε και το προγραμμα μας ηταν ανω κατω και το δωματιο μας ακομα πιο ανω κατω. Η μαμαμας εμεινε στο σπιτι μαζι μας και παιζαμε και καναμε πολλα πραγματα και δουλευε μαζι.
Τη πρωτη μερα το πρωι παιξαμε παιχνιδια, και πλαστελινη και ζωγραφισαμε με τα πινελα και η μαμα ειχε διπλα της το κομπιουτερ και ελεγε 'κοιτα το ρολογακι, η μαμα θα δουλεψει απο εδω μεχρι εδω και μετα θα παιξουμε'. Οποτε θελαμε τη ρωταγαμε κατι, πηγαιναμε στην αγκαλια της και σταρφαλωναμε πανω της, μετα ελεγε προσεχε θα μου πεσει το λαπτοπ και μετα ξαναφευγαμε. Το μεσημερι πηγαμε στο εμπορικο κεντρο και παιξαμε και φαγαμε μαζι, μονο που το φαι στο εστιατοριο ηταν χαλασμενο και η μαμα ζητησε αλλο. Ακου χαλασμενο, μα ψυγειο δεν εχουνε? Και μετα στο σπιτι φτιαξαμε στολες, η μαμαμας εγινε πασχαλιτσα, ο αδερφος μου σουπερμαν και εγω μπαντμαν με μια μαυρη νυχτεριδα στο προσωπο που ηταν σουπερ, εντελως μαυρη.
Την επομενη μερα παιξαμε παλι σπιτι, και μετα πηγαμε σε φιλους το μεσημερι αλλα στο τελος ο Χ. μου ειπε οτι δεν ειμαι φιλος του και εγω του ειπα οτι δεν ειναι φιλος μου και θυμωσαμε, και μετα οι μαμαδες ειπαν οτι αυτο δεν ειναι ομορφο και να πουμε συγγνωμη.
Τη τριτη μερα η μαμαμας ειχε να παει σε ενα μερος να μιλησει, συνεδριο νομιζω το λενε, και ντυθηκε ομορφα και μειναμε με το μπαμπαμας και πηγαμε στο μουσειο που εχει στολες ΑΛΗΘΙΝΩΝ Ινδιανων και κατι Τοτεμ τεραστια, και μετα το απογευμα πηγαμε στη φιλη μου τη Μ. και τρεχαμε και τσιριζαμε στο σαλονι ολοι μαζι.
Μετα οι γονεις μας εκαναν κι αυτοι διακοπες δυο μερες και ξυπναγαμε ολοι αργααα και τρωγαμε πρωινο αργααα, και πηγαμε βολτες. Πηγαμε να δουμε τους δεινοσαυρους στο μουσειο και πηραμε και δωρα απο το μαγαζι, και την αλλη μερα στο παιδικο μουσειο που εχουμε παει πολλες φορες και θελουμε να παμε παλι και παλι και παλι. Πηγαμε σε μια κλειστη παιδικη χαρα και καναμε μποιγκ μποιγκ μεχρι που ιδρωσαμε, πηγαμε και στο Ατομιουμ, που ειναι πολυ περιεργο πραγμα. Περασαμε απο μαγαζια για να παρουμε παπουτσια στον αδερφο μου και η μαμαμας πηρε και ρουχα για μας, μια πολυ αστεια μπλουζα για τον καθενα μας. Πηγαμε στη δανειστικη βιβλιοθηκη, διαβασαμε βιβλια και ειδαμε τηλεοραση και μετα οι διακοπες τελειωσαν.

Χτες γυρισα στο σχολειο. Η δασκαλα μας ρωτησε πως περασαμε τις διακοπες, και εγω ειπα οτι η μαμα μου πηρε μια μπλουζα. Α, και οτι αυτη δουλευε και εγω επαιζα.
Το απογεμα το ειπα στη μαμα και νομιζω οτι της φανηκε λιγο περιεργο

Ραψιμο

Στην ΙΚΕΑ, περναμε μπροστα απο τα υφασματα που πωλουνται με το μετρο.

- Μαμα θελω να γινεις κομοδιστρια
-Τι θες να γινω αγαπη μου?
-Να γινεις κομοδιστρια, να μου ραβεις πραγματα
-Γιατι θελεις να γινω μοδιστρα?

-Για να μου ραβεις πραγματα που θελω, θα ειναι πολυ ωραιο. Ελα να παρουμε ενα υφασμα απο εδω να μου ραψεις
-Μα δε ξερω να ραβω εγω, καρδια μου, ενα κουμπι μπορω να ραψω αμα ξηλωθει, αλλα δε ξερω να ραβω με τη μηχανη.
-Θελω να μαθεις σημερα!
-Δεν γινεται τοσο γρηγορα, σε μια μερα. Θελει λιγο χρονο. Εγω δε ξερω, η γιαγια ομως ξερει, μπορει να σου φτιαξει οτι θελεις.
-Οχι εγω θελω εσυυυυυ να μου ραψεις
- Και τι να σου φτιαξω?
- Μια πανοπλια. Και ενα καπελο του εργατη, ξερεις αυτα που φορανε οταν κανουν εργα, μια κασκα, και ... και... και... Θελω να γινεις κομοδιστρινα
- Γιατι αγαπη μου, τι σε επιασε με το ραψιμο?
- Για να σε δω που θα παρεις και θα κοψεις το υφασμα τωρα εδω. Να κοιτα, αυτο παρε. Ελα σε παρακαλω

Το απογεμα το λεω στη μητερα μου στο τηλεφωνο. Η οποια με ανεθρεψε στο φεμινιστικο 80 και το 90, τοτε που το ραψιμο και το πλεξιμο ειχαν ξεπεσει σε εκτιμηση ως πολυ χειρωνακτικες και καθολου ιντελλεκτουελ ασχολιες. Οπως και ολα τα χειρωνακτικα ηταν passee (μη κοιτας τωρα που σφιξαν οι κωλοι με τη Kριση και ολοι πλακωθηκαν στο 'φτιαχτο μονος σου' κι εγινε trendy). Ηταν που λετε καθετη στο να χανω το χρονο μου με τετοια, αντι να διαβαζω και να μαζευω γνωση για να στρωσω καριερα. Της το λεω στο τηλεφωνο λοιπον και χλωμιασε. Γιατι καλε το παιδι να θελει να ραψεις. Καταντια μεγαλη. Ειδες κυρια μαμα, που διαβαζεις αυτο το μπλογκ - σου ερχεται απο εκει που δε το περιμενεις

Εχε το νου σου στο παιδι - του Πετρου Κουμπλη

Θελω κατα καιρους να γραψω ενα ποστ σχετικο με τη δουλεια μου, αλλα καθε φορα το αναβαλλω. Κυριως γιατι σκεφτομαι οτι εδω γραφω πραγματα (κυριως) ευχαριστα και αστεια. Αλλα σημερα νιωθω οτι πρεπει. Γιατι υπαρχουν και κατι αλλα, που πονανε, αλλα ειναι εκει εξω καθε μερα και αφορουν μαναδες και πατεραδες το ιδιο.

Ασχολουμαι με το θεμα των μεταναστων και των προσφυγων. Απο τοτε που εχω δικα μου παιδια ομως εχει λιγο μεταλλαχτει το θεμα, και νομιζω οτι βασικα βλεπω παντου παιδια, μαναδες και πατεραδες. Τιποτε αλλο, ουτε νουμερα, ουτε πολιτικες συζητησεις για δικαιωματα, συνορα, υπηκοοτητες, νομοθεσιες, ρατσισμους και λοιπα. Μονο γονεις, παιδια και ανθρωπους μονους, στο δρομο. Ηθελα να γραψω κατι για αυτο, για τις μαναδες και τους πατεραδες που διαβαζουν το peekaboo, αλλα διαβασα το παρακατω γραμμενο απο το Πετρο Κουμπλη και μου αρεσε. Δεν ειναι ψυχραιμο, δεν ειναι ελαφρυ, αγγιζει τις πιο ευαισθητες χορδες ενος γονιου και γεννα ενστικτωδεις αντιδρασεις. Ειναι ενα κειμενο που θα σε λυγισει και θα σε βαλει κατω. Στη ξενοφοβικη παρανοια που εχει απλωθει σα συννεφο πανω απο το πανελληνιο, νομιζω οτι πλεον μονο αυτα αγγιζουν - φωνες που σε αναγουν σε δικα σου συναισθηματα αγαπης, προστασιας, αυτοσυντηρησης. Πρεπει να το νιωσεις στο πετσι σου

Το παραθετω αυτουσιο - μπραβο Πετρο!

Έχε το νου σου στο παιδί

Ενα αρθρο του Πετρου Κουμπλη 

(δημοσιευτηκε εδω http://www.aixmi.gr/index.php/exe-to-nou-sou-sto-paidi/ )

Σκέψου να είσαι η μάνα, που σιδέρωσε με προσοχή τα ρούχα του απ’ το προηγούμενο βράδυ, για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Εκείνη που πήρε ανήσυχη τηλέφωνο το γιατρό, γιατί το αγοράκι της ανέβασε ξαφνικά πυρετό. Εκείνη που ένα Σάββατο μεσημέρι το καμάρωσε να κάνει ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Εκείνη που το μάλωσε, όταν δεν έφαγε όλο το πιάτο με τις φακές, τη δύναμή του. Σκέψου να είσαι η μάνα… και κάποιος, κάποια μέρα, να σηκώνει κάποιο όπλο και να σκοτώνει το παιδί.

Σκέψου να είσαι η μάνα που έμεινε κρυφά ξάγρυπνη, κοιτώντας το ρολόι με αγωνία. Εκείνη που άκουσε με ανακούφιση την πόρτα και τα βήματά του να το οδηγούν στο εφηβικό δωμάτιο. Εκείνη που άπλωσε όλα τα ρούχα του, έραψε όλα τα κουμπιά του που ξηλώθηκαν. Και κάποια μέρα, κάποια οργή, κάποιο μίσος, κάποια παράνοια να γίνεται κάποια βόμβα και να το σκοτώνει.

Σκέψου να ‘σαι η μάνα που ανοίγει το πορτοφόλι της και βλέπει τη φωτογραφία του. Εκείνη που απλώς θέλει ν’ ακούσει τη φωνή του στο τηλέφωνο. Εκείνη που κάποτε το γέννησε, αλλά το κουβαλάει μέσα της για πάντα. Η μάνα που κάθε σκέψη της έχει υστερόγραφο το πρόσωπό του. Και κάποια μέρα ξαφνικά, κάποιος του μιλά άσχημα, κάποιος θέλει το κακό του, κάποιος θέλει να το πονέσει. Και το πονά.

Σκέψου να ‘σαι η μάνα. Και να τρέμει η ψυχή σου που έφυγε από κοντά σου. Να θέλεις να γίνεις κάθε πέτρα, κάθε μονοπάτι, κάθε δρόμος που θ’ ακολουθήσει, για να το προσέχεις. Και κάποια μέρα το παιδί να χάνεται σε κάποια θάλασσα. Κι εσύ να μη ξέρεις τίποτα. Ποιος να σε βρει και ποιος να σου πει για κάποιο σάπιο δουλεμπορικό.

Σκέψου να ‘σαι η μάνα που κάθε μέρα ξυπνά με την σκέψη να βρεις φαγητό για το παιδί. Να περπατάς χιλιόμετρα για να βρεις καθαρό νερό. Να παρακαλάς για ένα βρώμικο δολάριο, για να του πάρεις γάλα. Και κάποια μέρα, κάποιος στρατός να το σκοτώνει. Και το παιδί να γίνεται κάποιος αριθμός σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, σε κάποια χώρα.

Σκέψου να είσαι η μάνα και να μη μάθεις ποτέ πως την ώρα που ξεψυχούσε, που άφηνε το σώμα του, σ’ αυτήν την απειροελάχιστη χαραμάδα του χρόνου, σ’ εκείνη την ύστατη στιγμή, σκέφτηκε το πρόσωπό σου.

Σκέψου να σαι η μάνα…

Σκέψου το. Όχι, σκέψου το πραγματικά , μην το προσπεράσεις. Μην πας γρήγορα στην επόμενη γραμμή. Σε παρακαλώ…

Σκέψου το. Γιατί είσαι και είμαι η μάνα. Είσαι και είμαι το παιδί. Είμαστε ο λώρος που μας ενώνει. Όλους μας.

Δε θέλω να πεθάνω για να με αγαπάς. Δε θέλω να γίνω ήρωας για να μ’ αγαπάς. Δε θέλω να γίνω κάτι για να μ’ αγαπάς. Θέλω… θα ‘θελα… να το κάνεις τώρα.

Τώρα που με συναντάς στο δρόμο. Τώρα που δε γνωρίζεις τ’ όνομά μου. Τώρα που μου μιλάς. Που με διαβάζεις. Τώρα που ήσουν έτοιμος να μου φωνάξεις, να με χτυπήσεις. Τώρα, που σου μοιάζω αδύναμος. Τώρα που νόμιζες πως ήμουν ξένος. Τώρα.

Τώρα… που ξέρεις πια…

Το δωματιο

                            Κοιταξτε εδω κατι ωραιες φωτογραφιες, τι ωραια παιδικα δωματια με σκανδιναβικο, μινιμαλιστικο ντιζαιν. Αποπνεουν μια γαληνη, μια ηρεμια...

                                                                                             φωτο απο εδω 

                                                                                               φωτο απο εδω

Τα ειδατε, τα φχαριστηθηκατε? 
Ε, αυτα τα δωματια δεν υπαρχουν. Δε ξερω αν αυτοι που τα σχεδιασαν εχουν παιδια, η εχουν ποτε επισκεφθει ενα αληθινο παιδικο δωματιο. Μηπως ειναι δωματια σε εξοχικο σπιτι που δεν πατανε ποτε? Μηπως ηταν ετσι τη πρωτη μερα, και τα στησανε ομορφα ομορφα για τη φωτογραφιση? Παντως, σε αυτα τα δωματια δε ζουνε παιδια. Γιατι τα παιδια εχουν μια αντιληψη του χωρου που ειναι το αναποδο απο αυτο της φωτογραφιας - μαξιμαλιστικη.

Τα παιδια θελουν να κανουν το χωρο δικο τους, να απλωσουν τα χερια τους να τα πιασουν ολα και να τα κανουν αλλιως, οπως θελουν αυτα.
Οταν τα παιδια βλεπουν ενα συρταρι το ανοιγουν και τα βγαζουν ολα εξω.
Οταν βλεπουν ενα κουτι, το αναποδογυριζουν
Τα παιχνιδια ειναι παντα πολλα και ειναι χυμα εξω, μες στη μεση του δωματιου, στις γωνιες, κατω απο τα κρεβατια, στα παραθυρα, και επεκτεινονται και σε αλλα δωματια. Ειδικα τα μικρα και μυτερα, αυτα διασκορπωνται ελευθερα σε ολο το σπιτι. Δε κραταει παιχνιδι μες στο κουτι πανω απο 8 ωρες (=τη νυχτα που κοιμουνται)
Οταν εχει βιβλιοθηκη, τα παιδια ριχνουν ενα ενα τα βιβλια στο πατωμα και πρεπει να πατανε πανω τους για να διαλεξουν ενα να διαβασουν
Οι ζωγραφιες τους ειναι παντου
Οι δαχτυλιες τους ειναι παντου
Η πλαστελινη ειναι πανω στο κομοδινο, και μεσα στο σπιτι των playmobil παντα κρυβονται δυο βρωμικες καλτσες
Τα παιδια χοροπηδανε ευτυχισμενα στα κρεβατια τους (κρεβατι=τραμπολινο) και απολαμβανουν το πολυχρωμο χαος γυρω τους. Δεν πανε στο δωματιο τους για διαλογισμο, δε τους συγκινει ο μινιμαλισμος, τους συγκινει ο χαμος.
Η 'Τακτοποιηση' ειναι μια εμμονη που εχουν οι γυναικες (πχ η μαμα και η δασκαλα), και τους ενοχλει γιατι πρεπει να ξαναβγαζουν παλι ολα τα παιχινιδια εξω, φτου και απο την αρχη (μα γιατι το κανουν, δε τα αφηνουν εκει μες στη μεση να τελειωνουμε). Τα παιδια δε θελουν, και δε βλεπουν το λογο να περασουν ενα δευτερολεπτο απο τη ζωη τους για να μαζεψουν. Οι αντρες παραμενουν παντα παιδια.

(Υποσημειωση)

Επειδη καποια στιγμη τα παιδια μου θα διαβασουν αυτα που γραφονται σε αυτο το μπλογκ, και αυτη η μερα δεν ειναι καθολου μακρια, διευκρινιστικη υποσημειωση προς αυτους:

Αυτο το μπλογκ ειναι ενα ημερολογιο, τιποτε παραπανω τιποτε παρακατω. Δε ξερω πως και γιατι ακριβως το αρχισα. Ειχες μολις γεννηθει εσυ, ο μεγαλος, και ηθελα να καταγραφω καπου αυτα που σκεφτομαι και ζω, απο φοβο μη τα ξεχασω και τα χασω. Για να τα διαβαζω και να θυμαμαι. Για τις μικρες λεπτομερειες που κανουν τη διαφορα.Και να τα μοιραστω για να δω αν αλλες μαμαδες και μπαμπαδες σκεφτονται και ζουν τα ιδια πραγματα.

Eπισης ηθελα να καταγραφω τα μαγικα πραγματα που λετε και σκεφτεστε εσεις, οπως πλαθετε τις λεξεις και τις σκεψεις σας και τις βαζετε σε σειρα. Ηθελα να θυμαμαι τον κοσμο σας, τον κοσμο μας.

Το μπλογκ ειναι προσωπικο και αναφερεται σε εσας τους δυο, εμενα και το μπαμπα. Θα με ρωτησετε, 'γιατι πρεπει να μαθει ο πλανητης ολος ποτε και πως εκανα εγω πιπι, με ρωτησες αν θελω εγω να εκτεθω ετσι'? Ειναι οντως προσωπικες στιγμες, εχετε δικιο. Προσπαθησα ομως να κρατησω την ανωνυμια σας, και να μοιραστω την εμπειρια και τη στιγμη, χωρις να εχει σημασια το προσωπο και το μερος.  Εαν εσεις οταν μεγαλωσετε θελετε να εχετε μπλογκς με τη φατσα σας και το ονοματεπωνυμο σας, ειναι δικη σας επιλογη και αποφαση. Δε θα παρω αυτη την αποφαση πριν απο σας.

Δεν καταγραφω απο ναρκισισμο η επιδειξιομανια, δε προσπαθω να προβαλλω μια περσονα που δεν ειμαι, ουτε να δειξω ενα ψευτικο τελειο κοσμο. Ουτε να διδαξω, να σοκαρω, να προκαλεσω, η να βγαλω λεφτα. Καταγραφω με μονο κριτηριο οσα νομιζω οτι διασκεδαζουν, συγκινουν η αγγιζουν αλλες μαμαδες και μπαμπαδες και εχουν νοημα περαν του προσωπικου χωρου.

Δε γραφω ποτε τιποτα που δε θα αισθανομουν ανετα αν διαβαστει απο εσας η τους φιλους σας, μικρα παιδια, εφηβους η μεγαλους.

Παρακαλω να ειστε επιεικεις μαζι μου. Μπορει σε δεκα χρονια αυτα τα κειμενα να φαινονται πολυ ντεμοντε. Αναφερονται σε αυτη την εποχη που γραφονται. Επισης, ειμαι ανθρωπος με αδυναμιες. Ισως κατι να μη σας αρεσε. Να ξερετε οτι ειχα παντα τις καλυτερες προθεσεις.

Μεγαλος

Σημερα πηγα πρωτη μερα στο σχολειο. Δηλαδη μεχρι πριν τα Χριστουγεννα πηγαινα στο σταθμο και ημουν μικρος, και μετα ημουν με τη μαμα μου και το μπαμπα μου και τον αδερφο μου διακοπες στην Αθηνα, και μετα γυρισα απο τις διακοπες και εγινα Μεγαλος, και πηγα στο σχολειο που παει ο αδερφος μου. Στα ανηλλικά το λενε νομιζω 'προνηπιο', στα γαλλικα maternelle. Η μαμα μου μου πηρε μια σουπερ τσαντα για Μεγαλους με τον Φακατίν*  που μοιαζει με αυτη του αδερφου μου, και cool ποδιτσα για ζωγραφικη, και εραψε το ονομα μου σε ταμπελιτσες στα πραγματα μου, τι ωραιο ονομα που εχω.

Τη πρωτη μερα με πηγαν ολη η οικογενεια σε πομπη μεχρι τη ταξη και χαρηκα, αλλα μετα καταλαβα οτι δε θα κατσουν μαζι μου και θα φυγουν και θα μεινω μονος μου στη καινουρια ταξη με τα παιδια που δε τα ξερω και τη δασκαλα, τη Ριτα, και δε μου αρεσε. Κλαψ. Μετα απο λιγο σταματησα να κλαιω και παιξαμε και φαγαμε. Τα αλλα παιδια δε τα ηξερα, αλλα φαινονται ΟΚ. Καλα θα περασουμε, νταξει. Και η δασκαλα καλη ειναι, μου ειπε να τη παρω αγκαλια σα κοαλα. Μ'αρεσε. Μετα βγηκαμε εξω στην αυλη να παιξουμε. Κανω ετσι και βλεπω τον αδερφο μου να ερχεται τρεχοντας. Ωωωω τι χαρα, αγκαλιαστηκαμε σφιχτα λες και ειχαμε να τα πουμε μερες. Παιξαμε μαζι, γνωρισα και τους φιλους του τους Μεγαλους. Μετα ηρθε μαζι μου μεχρι τη πορτα της ταξης, να με αποχαιρετησει. Πατησαμε τα κλαματα και οι δυο, γιατι επρεπε να αποχωριστουμε παλι. Κλαψ. Ωχου πια.
Μετα παιξαμε κι αλλο στη ταξη και μετα ηρθε η μαμα και με πηρε.
Τη δευτερη μερα εκανα να το αποφυγω, μπας και κατσω σπιτι παρεα της, λεω ΄δε θελω να παω στη Ριτα', αλλα απετυχα και με πηγανε παλι. Εκλαψα, μετα σταματησα να κλαιω και επαιξα στη ταξη και εφαγα και κοιμηθηκα και ηταν οκ. Εκανα και πιπι στη λεκανη σα Μεγαλος, γιατι αφου το αρχισαμε το τροπαριο με το  'Μεγαλος' πρεπει να το ολοκληρωσουμε, ετσι λεει. Οποτε και στο σπιτι θα κανω πιπι, και παει το μπιμπερο (σε κουπα!), και παει και η καρεκλα φαγητου που με δενουνε με ζωνη - μου πηρανε τη λαχανι καρεκλα απο την Ικεα για τα Μεγαλα παιδια, σαν αυτη που εχει ο αδερφος μου, και ανεβοκατεβαινω συνεχεια.
Γενικα οτι κανω λεω το παρασυνθημα 'Μεγαλος'. Πλακα εχει.
Ολοι εχουμε παρασυνθηματα στην οικογενεια, η μαμα λεει Ντεντλάι** και Δουλιτσα μου, ο μπαμπας λεει Μήτιγκ***, ο αδερφος μου εχει πολλα και διαφορα (που τα μαθα και εγω), ας πουμε το Σκρο νιονιό^ και Κακαμπουντάν^^. Κανενα ομως δεν εχει τη γοητεια του δικου μου, λεω 'Μεγαλος' και ολοι χαιρονται (ενω με τα δικα τους συνθηματα δε χαιρεται κανεις, χα!)

* Flash McQueen
** deadline 
*** meeting 
^  scrogneugneu (ουφ/οχου, εκφραζει δυσαρεσκεια και κοροιδια)
^^  caca boudin (=κακα, παιδικη εκφραση για πλακα, κοροιδια)

Ψησαμε

Αντι-Σουφραζετα

Το διλημμα Εργαζομενη Μαμα vs Μαμα στο Σπιτι σε χτυπαει με το που μπεις στο δευτερο τριμηνο εγκυμοσυνης και σε εγκαταλειπει οταν τα παιδια σου πανε γυμνασιο και αρχιζεις αλλου ειδους φρικες (βλ κλιμακτηριος). Ειναι ιδιαιτερα δημοφιλες θεμα συζητησης, ας πουμε δες εδω και εδω. Ολες οι μαμαδομπλογκινες κονταροχτυπιουνται και ξεδιπλωνουν επιχειρηματα, με κυριαρχη (= politically correct) αυτη της εργαζομενης. Δηλαδη αυτη που μενει στο σπιτι σχεδον πρεπει να απολογηθει, διοτι δε νοειται στη κοινωνια του 2012 που οι γυναικες γινονται πρωθυπουργοι και πανε στο φεγγαρι εσυ να γουσταρεις η να χρειαζεται να κατσεις σπιτι σου. Οοοοχι

Δε θα διαλεξω στρατοπεδο, ο καθενας οπως τη βρισκει, θα σου πω ομως δυο πραγματα που πιστευω οτι ειναι ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ, γιατι νομιζω οτι ολοι βασικα λεμε ψεματα στους εαυτους μας

ΜΥΘΟΣ # 1: Η εργαζομενη, ευτυχισμενη και ισορροπημενη μαμα υπαρχει. Και καταφερνει, λεει, μεσα σε ενα 24 ωρο να α) φερνει βολτα ενα σπιτι β) να φροντισει, ταισει, ποτισει, ξεσκατισει τα παιδια, γ) να περναει ουσιαστικο χρονο ενασχολησης μαζι τους δ) να δουλεψει και να ειναι πετυχημενη ε) να ειναι ωραια - κορμαρα, μαλλι, fashion handbag, και οχι ρουχα δεκαετιας, ζ) να εχει υπερ-αντοχες η) να εχουν χρονο να βλεπονται με τον αντρα της οι δυο τους, θ) να εχει κοινωνικη ζωη φοιτητριας ι) να τα κανει ολα ευκολα, και ολοι να της λενε μπραβο γιατι τα καταφερε και ειναι απιστευτη

Πλακα μου κανετε?

Ε ψιτ, κοινωνια εκει εξω, αυτη η γυναικα δεν υπαρχει, ειναι καρτουν

ΜΥΘΟΣ # 2:  Η γυναικα που εφαγε τα νιατα της να σπουδαζει, πτυχια, μαστερ, διδακτορικα και να κανει σουπερ λαμπρα βηματα καριερας, βλ. συνεδρια, ταξιδια, αναγνωρισεις, προαγωγες και ξερω γω τι, προφανως θα θελει να συνεχισει να το κανει διοτι παντα αυτο ηθελε και παντα αυτο θα θελει. Δε πετας καριερα στα σκουπιδια, γιατι η καριερα αυτη ειναι ταυτοτητα. Το οτι αυτη η τυπισα κανει παιδια μπορει να ειναι απλα και μονο δευτερευον. Θα ειναι κριμα, θα ειναι αδιανοητο, και θα ειναι υπαρξιακο προβλημα να μην θελει να συνεχισει λαμπρη καριερα. Ειναι υποτιμητικο να πεταξεις τις business cards και να βαλεις παντοφλες, μια απλη ταπεινη, μαμα που καθαριζει κακακια και παιζει με Lego. Fail

 Σοβαρα?

Ευχαριστω τις Σουφραζετες, ευχαριστω τους φεμινιστικους αγωνες δεκαετιων που κερδισαν τοσα και τοσα σημερα αυτονοητα, ευχαριστω που μπορουμε να ψηφιζουμε, να σπουδαζουμε, να δουλευουμε, να εχουμε ιση μεταχειριση, να γινουμε πρωθυπουργοι, πυρηνικοι επιστημονες και αστροναυτες. Αυτα τα κεκτημενα αρχιζουν να με σφιγγουν λιγακι ομως γιατι εγιναν υποχρεωσεις - αφου τα κερδισαμε, πρεπει και να τα κανουμε. Ολα.

Το 1930 ηταν ζητημα ταυτοτητας και κοινωνικης απελευθερωσης να πας να δουλεψεις. Οπως ηταν και εικονα απελευθερωσης μια γυναικα που φοραει παντελονια και καπνιζει. Σημερα, με ολα αυτα κεκτημενα, αληθινη απελευθερωση θα επρεπε να ειναι να κανεις αυτο που γουσταρεις και σε ευχαριστει. Να μη νιωθεις οτι γκρεμιζεσαι χωρις business cards. Να μη νιωθεις μειονεκτικα επειδη εσυ θηλαζεις ενω οι φιλες σου κοπανανε τις βοτκες.
Γιατι ετσι. Γιατι μπορεις να κανεις ειτε το ενα ειτε το αλλο αμα θες. Εχεις επιλογη, δεν εχεις 'υποχρεωση'

Ακους κοινωνια? Ναι, εσυ που οριζεις τις ταμπελες που φοραμε.

Αυτη ειναι η Σουφραζετα του μελλοντος