Ψησαμε

Αντι-Σουφραζετα

Το διλημμα Εργαζομενη Μαμα vs Μαμα στο Σπιτι σε χτυπαει με το που μπεις στο δευτερο τριμηνο εγκυμοσυνης και σε εγκαταλειπει οταν τα παιδια σου πανε γυμνασιο και αρχιζεις αλλου ειδους φρικες (βλ κλιμακτηριος). Ειναι ιδιαιτερα δημοφιλες θεμα συζητησης, ας πουμε δες εδω και εδω. Ολες οι μαμαδομπλογκινες κονταροχτυπιουνται και ξεδιπλωνουν επιχειρηματα, με κυριαρχη (= politically correct) αυτη της εργαζομενης. Δηλαδη αυτη που μενει στο σπιτι σχεδον πρεπει να απολογηθει, διοτι δε νοειται στη κοινωνια του 2012 που οι γυναικες γινονται πρωθυπουργοι και πανε στο φεγγαρι εσυ να γουσταρεις η να χρειαζεται να κατσεις σπιτι σου. Οοοοχι

Δε θα διαλεξω στρατοπεδο, ο καθενας οπως τη βρισκει, θα σου πω ομως δυο πραγματα που πιστευω οτι ειναι ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ, γιατι νομιζω οτι ολοι βασικα λεμε ψεματα στους εαυτους μας

ΜΥΘΟΣ # 1: Η εργαζομενη, ευτυχισμενη και ισορροπημενη μαμα υπαρχει. Και καταφερνει, λεει, μεσα σε ενα 24 ωρο να α) φερνει βολτα ενα σπιτι β) να φροντισει, ταισει, ποτισει, ξεσκατισει τα παιδια, γ) να περναει ουσιαστικο χρονο ενασχολησης μαζι τους δ) να δουλεψει και να ειναι πετυχημενη ε) να ειναι ωραια - κορμαρα, μαλλι, fashion handbag, και οχι ρουχα δεκαετιας, ζ) να εχει υπερ-αντοχες η) να εχουν χρονο να βλεπονται με τον αντρα της οι δυο τους, θ) να εχει κοινωνικη ζωη φοιτητριας ι) να τα κανει ολα ευκολα, και ολοι να της λενε μπραβο γιατι τα καταφερε και ειναι απιστευτη

Πλακα μου κανετε?

Ε ψιτ, κοινωνια εκει εξω, αυτη η γυναικα δεν υπαρχει, ειναι καρτουν

ΜΥΘΟΣ # 2:  Η γυναικα που εφαγε τα νιατα της να σπουδαζει, πτυχια, μαστερ, διδακτορικα και να κανει σουπερ λαμπρα βηματα καριερας, βλ. συνεδρια, ταξιδια, αναγνωρισεις, προαγωγες και ξερω γω τι, προφανως θα θελει να συνεχισει να το κανει διοτι παντα αυτο ηθελε και παντα αυτο θα θελει. Δε πετας καριερα στα σκουπιδια, γιατι η καριερα αυτη ειναι ταυτοτητα. Το οτι αυτη η τυπισα κανει παιδια μπορει να ειναι απλα και μονο δευτερευον. Θα ειναι κριμα, θα ειναι αδιανοητο, και θα ειναι υπαρξιακο προβλημα να μην θελει να συνεχισει λαμπρη καριερα. Ειναι υποτιμητικο να πεταξεις τις business cards και να βαλεις παντοφλες, μια απλη ταπεινη, μαμα που καθαριζει κακακια και παιζει με Lego. Fail

 Σοβαρα?

Ευχαριστω τις Σουφραζετες, ευχαριστω τους φεμινιστικους αγωνες δεκαετιων που κερδισαν τοσα και τοσα σημερα αυτονοητα, ευχαριστω που μπορουμε να ψηφιζουμε, να σπουδαζουμε, να δουλευουμε, να εχουμε ιση μεταχειριση, να γινουμε πρωθυπουργοι, πυρηνικοι επιστημονες και αστροναυτες. Αυτα τα κεκτημενα αρχιζουν να με σφιγγουν λιγακι ομως γιατι εγιναν υποχρεωσεις - αφου τα κερδισαμε, πρεπει και να τα κανουμε. Ολα.

Το 1930 ηταν ζητημα ταυτοτητας και κοινωνικης απελευθερωσης να πας να δουλεψεις. Οπως ηταν και εικονα απελευθερωσης μια γυναικα που φοραει παντελονια και καπνιζει. Σημερα, με ολα αυτα κεκτημενα, αληθινη απελευθερωση θα επρεπε να ειναι να κανεις αυτο που γουσταρεις και σε ευχαριστει. Να μη νιωθεις οτι γκρεμιζεσαι χωρις business cards. Να μη νιωθεις μειονεκτικα επειδη εσυ θηλαζεις ενω οι φιλες σου κοπανανε τις βοτκες.
Γιατι ετσι. Γιατι μπορεις να κανεις ειτε το ενα ειτε το αλλο αμα θες. Εχεις επιλογη, δεν εχεις 'υποχρεωση'

Ακους κοινωνια? Ναι, εσυ που οριζεις τις ταμπελες που φοραμε.

Αυτη ειναι η Σουφραζετα του μελλοντος

The amazing

Πως τον λεν αυτον το μορφονιο με τη μασκα? Αυτον που βρισκεται στις καλτσες, τα παπουτσια, τις μπλουζες, τα βιβλια, τα παιχνιδια, τη τσαντα, τις μποτες, τα μπρατσακια, τις πετσετες, τα ποτηρια, τα πιατα ΚΑΙ τα βρακια ενος μικρου αγοριου? Κουκουλοφορο? Τερατακι?

Μπαζομαν, λεει ο μικρος αδερφος

Οχι, Σπαιντερμαν το λενε! διορθωνει ο γνωστης

Οχι οχι οχι, Μπαζομαν 

Κατι ξερει ο μικρος

Τη βλεπω να ερχεται

Τη βλεπω να ερχεται και η καρδια μου γεμιζει χαρα. Τα μαλλια της ειναι τοσο ομορφα, μαυρα και μακρια. Τα ματια της γλυκα, το χαμογελο της τεραστιο. Με φωναζει με το ονομα μου. Τι ωραια. Η φωνη της ειναι σκετη μελωδια, μου χαιδευει τα αυτια. Σκυβει, απλωνει τα χερια της. Ναι ναι, αγκαλια, αγκαλια αγκαλια. Αυτο θελω μονο, να ειμαι αγκαλια καθισμενος ετσι σα το καγκουρο και να ακουμπαω επανω σου να νιωθω την αναπνοη σου, και μετα ολα ειναι ωραια. Καθε φορα που κλαιω με παιρνει αγκαλια και με φιλαει. Και τοτε περνανε ολα. Ειναι μια οπτασια, ειναι η Μαμαμου, μαμαμμαμαμαμα.

Οταν μου διαβαζει ιστοριες εχει πολλη πλακα, κανει φωνες και γκριματσες, τα βλεπω ολα μπροστα μου να βγαινουν απο το βιβλιο και να χοροπηδανε στα αληθεια.

Θελω να ειμαστε ολη μερα μαζι και να μου κραταει το χερι το βραδυ οταν κοιμαμαι. Θελω να τρωμε παρεα το ιδιο φαι. Να παιζουμε μαζι playmobil. Να με παει αυτη στη παιδικη χαρα το απογεμα.
Αλλα υπαρχουν ενα σωρο εμποδια. Καταρχην ειναι οι αλλοι που της μιλανε, τη ζητανε και την χρειαζονται - αμαν πια, τη μια ο αδερφος μου την αλλη ο Μπαμπαςμας, ολο κατι την θελουν και δεν την αφηνουν να την εχω μονο εγω. Θελουν λεει και αυτοι αγκαλιες και μετα εγω πρεπει να περιμενω και δε μου αρεσει καθολου, μα καθολου. Αφου ειναι δικη μου καταδικη μου. Και οταν κλαιει ο αδερφος μου, του κανει και αυτου αγκαλιτσα και τον κραταει σφιχτα και τον φιλαει, γιατι βεβαια αφου ο κακομοιρης κλαιει θελει τη Μαμαμας, αλλα ομως αυτο σημαινει οτι εγω πρεπει να περιμενω. Οχου.

Μετα το αλλο προβλημα ειναι οτι εχει δουλειες και δε μπορει να καθεται μονο με μενα αγκαλια, τη μια πρεπει να μαγειρεψει, την αλλη πρεπει να βαλει πλυντηριο, την αλλη πρεπει να μαζεψει, ολο σηκωνεται και κανει κατι και πρεπει να περιμενω παλι για αγκαλια. Ουτε αυτο μου αρεσει. Οχου.

Μετα εχει και τη δουλιτσα της. Παει καθε μερα στο γραφειο και γυριζει το απογευμα. Τελοσπαντων, εγω ολη αυτη την ωρα ειμαι με τα φιλαρακια μου στο σταθμο οποτε δε το πολυσκεφτομαι. Οταν ερχεται να με παρει το απογευμα μαζι με τον αδερφο μου ειναι φανταστικα γιατι τη ξαναβλεπω.

Τις προαλλες ακουσα τον αδερφο μου να λεει οτι θελει να τη παντρευτει και δε μου αρεσε καθολου μα καθολου αυτο, γιατι και εγω θελω να τη παντρευτω και θα εχουμε προβλημα. Δεν ειπα τιποτα. Αλλα μετα αυτη ειπε οτι δε γινεται κατι τετοιο γιατι ειναι παντρεμενη με το Μπαμπαμας, και οτι εμεις τα παιδια οταν μεγαλωσουμε θα βρουμε μια να παντρευτουμε που θα ειναι ομορφη και θα εχει πλακα (εχω καποια κατα νου, αυτη με τα γυαλακια στο σταθμο, και ο αδερφος μου ξερω οτι εχει μια που παιζουνε μαζι στο σχολειο, αυτη με τα κατσαρα μαλλια).ΟΚ ενταξει. Αλλα θα μας παιρνει αγκαλια και τοτε?

Ο Ναβιντ δεν ηρθε για διακοπες

 

Τον Πανο τον γνωρισα τη προηγουμενη εβδομαδα στο Δουβλινο και μου ειπε οτι γραφει παιδικα βιβλια. Αναμεσα στα διαφορα που εχει εκδωσει με την Αγκυρα και το Κεδρο, και που εχω βαλει στη λιστα να διαβασουμε, ξεχωριζω το  Ο Ναβιντ δεν ηρθε για Διακοπες. Δεν εχω δει πολλα ελληνικα βιβλια με την ιδια θεματικη, και η συμβολη του ειναι πολυτιμη. Ακουστε λοιπον

'Στο σχολείο του Άλκη ήρθε ένας καινούριος μαθητής που δεν κατάγεται από την Ελλάδα. Λέγεται Ναβίντ και έφτασε εδώ με τη μητέρα του, έπειτα από ένα μεγάλο και επικίνδυνο ταξίδι.
Τι ήρθε όμως να κάνει στην Ελλάδα και πού βρίσκεται ο μπαμπάς του; Σίγουρα δεν ήρθε για διακοπές, γιατί, αν ήταν έτσι, δε θα γραφόταν στο σχολείο, θα πήγαινε στα νησιά. Άλλωστε, δεν έχουν σχολεία στη χώρα του; Και, καλά, το σχολείο δεν είναι και τόσο ωραίο πράγμα. Δεν έχουν όμως όλα τα άλλα ωραία που έχουμε κι εδώ, όπως τηλεόραση, μπάλα, μπαμπάδες, ίντερνετ, παγωτά; Και, αν τα έχουν, γιατί έφυγε ο Ναβίντ; Μέσα από τις σχολικές του εκθέσεις ο Άλκης θα προσπαθήσει να βρει απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα και θα ανακαλύψει ότι η χώρα του φίλου του, του Ναβίντ, έχει όλα τα παραπάνω, αλλά και πολλά διαφορετικά από την Ελλάδα. Είναι μια χώρα μαγική, ωστόσο βασανίζεται από ένα μεγάλο πρόβλημα... Ένα βιβλίο για το ρατσισμό και την ξενοφοβία, ένα βιβλίο για όλους τους Ναβίντ που ζουν δίπλα μας.'

Ο συγγραφέας έχει παραχωρήσει όλα τα δικαιώματα από την πώληση του βιβλίου στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες. Αγοράζοντάς το, συμβάλλετε στην ενίσχυση και προστασία των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα.
Το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για μεγάλα παιδιά του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ.'

 

Room service

Tις τελευταιες 5 μερες εχω παει δυο ταξιδια. Τεταρτη με Παρασκευη Δουβλινο, διαλειμμα στο σπιτι το σαββατοκυριακο για να ανασυνταχθουμε, και Μαλτα απο αποψε μεχρι τη Τριτη. Το ξενοδοχειο στο Δουβλινο ηταν ενα παλιο καστρο του 1700, το ξενοδοχειο στη Μαλτα ειναι πανω στη θαλασσα με δυο πισινες. Η Ιρλανδεζικη μουσικη ειναι φανταστικο πανηγυρι. Ο ηλιος της Μαλτας στο τελος Οκτωβριου ειναι βαλσαμο. Αυτη ειναι η οψη των πραγματων στην επιφανεια. Ακου να δεις τωρα πως ειναι στα αληθεια

Εχω κοιμηθει λιγες ωρες. Δουλεψα στο αεροπλανο σε ολες τις πτησεις, αγκαλια με το λαπτοπ και κατα τη διαρκεια του συνεδριου. Κοιταω συνεχεια το κινητο για νεα απο το σπιτι. Στο Δουβλινο δεν πηγα, πηγα μονο στο ξενοδοχειο για το συνεδριο, πρεπει να ειναι ωραια χωρα η Ιρλανδια αλλα θα το μαθουμε αλλη φορα. Στη Μαλτα το ιδιο, δε θα δω τιποτα. Το σαββατοκυριακο στο σπιτι μαγειρεψαμε, βαλαμε πλυντηρια, καθαρισαμε τη κουζινα τρεις φορες, πηγαμε τα παιδια σε κλειστη παιδικη χαρα, σε ανοιχτη παιδικη χαρα, στο τσιρκο, παιξαμε, καναμε μπανιο.Τα παιδακια εκαναν τρελλη χαρα που με ξαναειδαν μετα απο δυο τεραστιες μερες απουσιας. Εγω εκανα ακομα πιο τρελλη χαρα που τα ειδα μετα απο δυο ακομα πιο τεραστιες μερες.

Ειναι τοσο μα τοσο ευκολο να ξυπνησω το πρωι μονη μου στο ξενοδοχειο και να ετοιμαστω. Ο χρονος τρεχει απο τα πατζακια. Μπορεις να κανεις ενα τεταρτο αμα θες μονο για το μασκαρα. Το βραδυ ουτε κυνηγητο βαλε τις πυτζαμες σου, πιες το γαλα σου, μα τι θα γινει επιτελους, ασε τα playmobil και πλυνε τα δοντια σου, τιποτα τιποτα τιποτα - χαλαρα, να τωρα σε λιγο θα πανω να πεσω ξερη να κοιμηθω και θα πιασω ολη τη  kingsize κρεβαταρα. Και θα κοιμηθω σερι μεχρι το πρωι. Μονο που εχει μια παγερη ησυχια το δωματιο που δε μου αρεσει καθολου, δεν εχει αγκαλιτσες απο μικρα χερακια που σε σφιγγουν δυνατα, δεν εχει μαμα κατσε κοντα μου να μου κρατησεις το χερακι, μη φυγεις, δεν εχει νυχτερινα καλεσματα γιατι εφυγε η πιπιλα η γιατι βλεπει εναν εφιαλτη και θελει να χωθει στο κρεβατι της μαμας και του μπαμπα. Σε κατι χρονικα διαλειματα βρισκω ενα παλιοτερο εαυτο μου που αυτη τη στιγμη δε με ενδιαφερει. Η μαμα εμεινε πισω στο σπιτι, πηρα το μισο μου εαυτο μαζι στη βαλιτσα.

Δουλειες, χαζομαρες. Ποσο μα ποσο ανουσια ολα, ποσο μα ποσο επιφανειακα και ματαια. Συνεδρια, προτζεκτς, μελετες, μπλα μπλα. Καριερες σου λεει ο αλλος, τι καριερες ρε, εγω δε ξερω τι κανω εδω περα, αντι να ειμαι εκει να τους κραταω το χερακι.

Μπλογκο βραβεια

Μου ηρθε ενα βραβειο κεραμιδα σημερα, σε ευχαριστω πολυ μανταμ 'Πως Εγινα Μαμα' !!
Ω τι τιμη! Η επιλαχουσα ευχαριστω πολυ το κοινο, τα παιδια μου, τον αντρα μου, τη μαμα μου (ολοι ευχαριστουν παντα τη μαμα τους), το Sony Vaio, το blogspot, και το ευελικτο ωραριο εργασιας.
Οι οδηγιες λενε οτι πρεπει λεει να σας πω εφτα πραγματα για τον εαυτο μου που δε τα ξερετε ηδη, και να παραδωσω το βραβειο σε αλλα μπλογκ. Ωραια λοιπον, ακουσατε ακουσατε ιδου εφτα απιστευτες πληροφοριες

1.Το μυαλο μου δεν ειναι φτιαγμενο για gadgets

2. Εμαθα να οδηγω αυτοκινητο μετα τα 34, μετα απο χρονια φοβου

3. Εχω ζησει σε 6 χωρες μεχρι τωρα - Ελλαδα, Αγγλια, Γερμανια, Ελβετια, Βελγιο, Τυνησια, Μαροκο

4.Ειμαι ανυπομονος ανθρωπος

5. Εχω γραψει ενα βιβλιο, και διαφορα αλλα ψιλα

6. Θελω να αλλαξω καριερα

7. Βλεπω video με συνταγες του Gordon Ramsey για να χαλαρωσω

Το βραβειο το περναω με τη σειρα μου στα εξης μπλογκ

1. the Green Mixer
   γιατι εισαι φοβερη, ποτε θα ανοιξεις μαγαζι επιτελους
2. Chez Kristi
γιατι δεν ειναι μονο πανεμορφα, ειναι και νοστιμα ! (δοκιμασμενο)
3. here, there, everywhere
γιατι αγαπαμε ολη την οικογενεια : )
4. Dont ever read me
 read her!!
5. Mpampakis
μπαμπας φοβερος, τα λεει πολυ ωραια
6. Στη Διονα και στις  mammas work at home
που γραφε παλιοτερα και το mammaka και το ταξιδευοντας με παιδια, ακουραστη και εφευρετικη!


(οι κανονες ειναι οι εξης, εγω τους εφαρμοσα κατα προσεγγιση)
1. Προσθέτουμε το βραβείο στο ιστολόγιο 

2. Ευχαριστούμε το πρόσωπο που μας το χάρισε

3. Αναφέρουμε 7 πράγματα σχετικά με τον εαυτό μας

4. Αναφέρουμε τους κανόνες

5. Χαρίζουμε το βραβείο σε ακόμα επτά ιστολόγια

6. Ενημερώνουμε τα ιστολόγια με ένα σχόλιο για να μπορέσουν να το παραλάβουν

10 πραγματα που εμαθα φετος

1. Δεν εχει σημασια ποσα παιχνιδια εχει στο δωματιο, θα θελουν παντα να παιξουν με το ιδιο παιχνιδι την ιδια στιγμη, και θα πλακωθουν

2. Δεν εχει σημασια τι εχουν ορεξη να φανε, μολις θα δουν κατι στο πιατο σου θα θελουν να φανε το ιδιο με σενα

3.  Τη στιγμη που θα υπονοησεις την υπαρξη γλυκου στο σπιτι δεν υπαρχει επιστροφη

4. Τα παιδια εχουν gourmet αισθητηρια, αηδιες ολικης αλεσεως και αλλα φαγωσιμα που ειναι καλα για την υγεια τα φτυνουν

5. Τα παιδια γουσταρουν να φανε λαχανικα και φρουτα αμα τους φανει οτι εχει πλακα και δεν ειναι Μεσανατολικο ζητημα

6. Μεταξυ φαγητου και παιχνιδιου, τα παιδια θα διαλεξουν να παιξουν. Μπορουν να μεινουν νηστικα για να παιξουν. Τοσο πολυ

7. Οταν κανει ενα παιδι μια χαζομαρα, θελουν να την κανουν ολα

8. Η ιδεα οτι μπορουν να κανουν χαζομαρα ειναι μαγευτικη

9. Διχρονα και ανω, τα παιδια ΔΕΝ μπορουν να περιμενουν στην ουρα πανω απο 5 λεπτα

10. Τα οικογενειακα theme parks (ατελειωτη η λιστα στις χωρες της Δυτικης Ευρωπης, βλεπε συνδυασμος τεραστιας παιδικης χαρας-ζωων-παιχνιδιων-φαγητου-παρκου) ειναι η πιο εξοντωτικη και ακριβη απασχοληση που εφευρεθηκε ποτε. Παρολα αυτα θα πας σε ολα, τουλαχιστον μια φορα στο καθενα

Charts

Τα charts των μικρων για το 2011-2012

1. O τεμπελης δρακος και αλλες ιστοριες, ολος ο δισκος σε λουπα στο αυτοκινητο με top hit 'Το ελεφαντακι' του Φοιβου Δεληβορια
2. Η επιστροφη του τεμπελη δρακου, οπως και το προηγουμενο, μουσικη on the road
3. Hey Ho, lets go (Ramones)
4. Daddy Lolo  (Ganim's Asia Minors)
5. Happy Birthday to you/ Joeux Anniversaire (ολες τις ωρες και μερες, ασχετως γενεθλιων)
6. Old MacDonald had a farm 
7. Ενα ομορφο αμαξι με δυο αλογα (Γ.Μπιθικωτσης)
8. Τριγωνα Καλαντα (ολες τις ωρες και μερες, ασχετως Χριστουγεννων)
9. Bateau sur l'eau
10. Un petit canard au bord de l'eau
11. La vie d'un pirate  (Peter Pan)
12. Waka waka (This Time for Africa) (Shakira)
13. La patrouille des elephants (Το βιβλιο της Ζουγκλας)
14. Περνα περνα η μελισσα
15. Γυρω γυρω ολοι

για αγριες ωρες

Τις αγριες ωρες του μεσημεριου, τα καλοκαιρια, τις ωρες που τα τζιτζικια πλανταζουν στο τραγουδι, ο ηλιος λιωνει την ασφαλτο και το μυαλο σου ναρκωνεται και το μονο που θες ειναι μιαν αιωρα, δωστε μου μια αιωρα να κοιμηθω... αυτη την ωρα υπαρχει στην οικογενεια μας ενας που δε νυσταζει ποτε και δε κοιμαται ποτε (γιατι, γιατι, γιατι?). Αυτος ο καποιος ειναι ο μικρακης, ο οποιος χοροπηδαει ολο ενεργεια και ζωτικοτητα, με τρομερη ορεξη για δραση λες και μολις ξυπνησε φρεσκος φρεσκος και ταρακουναει οποιον σερνομενο ενηλικα βρισκεται στο δωματιο για να κανουν ΚΑΤΙ (ιδανικα θα ηθελε να σκαρφαλωσουμε σε δεντρα, να κρεμαστουμε αναποδα απο το ταβανι, να μεταμορφωθει το δωματιο σε καστρο και να γινουμε πολεμιστες, να γινουμε σουπερ ηρωες και να πεταμε στο σαλονι με φτερα και τετοια απλα πραγματα). Αλλα επειδη εγω δεν εχω πιει μαγικο φιλτρο και τα μαγια του καφε δεν επαρκουν κανουμε παιχνιδια πιο ταπεινα και απλα οπως τα κατωθι

Αλφαβητο με βοτσαλα 

(βαφω βοτσαλα + μαθαινω γραμματα δυο σε ενα, 

μετα φτιαχνω και λεξεις με τα βοτσαλα) 

photo by peekaboo

                                                                 Σπιτι απο χαρτονι
                (το χαρτονι ειναι ενα κουτι απο σωσιβιο γυρισμενο το μεσα εξω, βαψιμο με νερομπογιες)

photo by peekaboo

Συμβαινει τωρα στο σαλονι

Δε παλευεται σου λεω.  Οσο και να τα αγαπας τα μικρακια σου, το potty-training (για τους εκτος παιδικης ζωνης, ο ορος αναφερεται στο 'μαθαινουμε κακα-πιπι στο γιογιο και στη τουαλετα και βγαζουμε το παμπερς') ειναι απιστευτη αηδια. Σορρυ, αλλα ειναι.

Λερωμα παντου. Πατωματα, χαλια, σκαλες, ρουχα, παιχνιδια. Και ξανα. Και ξανα. Και πλυσιμο. Μεχρι να γινει το μεγαλο ΚΛΙΚ, οτι η αναφωνηση πρεπει να γινεται πριν και οχι μετα το ευτυχες γεγονος, το training ειναι της υπομονης.
Σε πρωτη φαση η αναφωνηση γινεται εν κινησει, 'συμβαινει τωρα στο σαλονι'.
Το κακομοιρο το μικρο παλευει να καταλαβει τι διαολο πρεπει να κανει, τι ειναι αυτο το γνωριμο που συμβαινει στη περιοχη του παχεος εντερου και γιατι η μαμα λεει 'τρεχα τρεχα παμε στο γιογιοοοοοοοοοοο'. Οοο! Τι ειναι αυτο στο πατωμα?  'Μπισκοτο! (ετσι αποφαινεται καθε φορα).
Και ξανα μπουγαδα και καθαρισμα.
Αηδια, ασε
Υπομονη, ολοι μαθαμε καποια στιγμη, σωστα? Ξερεις εσυ κανεναν δεκαπεντε χρονων να τα κανει πανω του, οχι, οποτε...

Υπαρχουν οι εξης στρατηγικες σε περιπτωση που τα πραγματα ζοριζουν πολυ
1.δωροδοκια  - αμα κανεις κακα στο γιογιο, θα φας σοκολατα
2. peer pressure - κοιτα τι κανουν οι αλλοι, κανε το κι εσυ
3. γυμνισμος - τρεχεις ολη μερα γυμνος, οταν σου ερχεται σε βαζω στο γιογιο
4. επαναληψη - σε βαζω στο γιογιο καθε μια ωρα να δουμε τι θα γινει
5. στερηση - μας τελειωσαν τα παμπερς, σορρυ
5. συνδυασμος ολων των παραπανω

Η επιστροφη

Η προηγουμενη Δευτερα ηταν η πιο δυσκολη Δευτερα και πρωτη μερα επιστροφης απο διακοπες που υπαρχει.

Ενα πραγμα ειναι που περασαμε απο τον ωραιο καιρο, τη θαλασσα τυρκουαζ με τον ηλιο τον ηλιατορα και τη σαγιοναρα, στη μουνταδα, το μακρυμανικο πανωφορι και ομπρελα στη τσαντα, θα βρεξει-δε θα βρεξει, τι θα γινει πια με αυτο το συννεφο. 
Ενα πραγμα ειναι η ανωμαλη προσγειωση απο το 'δε-κανω-τιποτα-δε-σκεφτομαι-τιποτα-η ζωη μου ειναι η θαλασσα-φαι-υπνος-παιδια' στο 'γραφειο-σπιτι-σουπερ μαρκετ-λογαριασμοι και εξηντα πεντε δουλειες' καθημερινα. Σωριαστηκαμε στο πατωμα απο τη κουραση, το μυαλο μας δε μπορουσε να δουλεψει, καναμε πανω απο μια εβδομαδα να συνελθουμε. Ψαχναμε μανιασμενα να φυγουμε εκδρομη το πρωτο σαβατοκυριακο, να ξεφυγουμε απο το κακο που μας βρηκε που λεγεται επιστροφη, να σπρωξουμε λιγο ακομα το καλοκαιρι. Ο καιρος δε μας εκανε τη χαρη. Οποτε κατσε σπιτι, βαλε πλυντηριΑ, και κανε αναδιοργανωση της ντουλαπας, με τη χειμερινη κολλεξιον πλεον (ελεος).

Και ενα τριτο, το πιο δυσκολο, ειναι να αποχωριστεις τα μικρα το πρωινο της Δευτερας και να τα πας στο δικο τους προγραμμα, διοτι η μαμα και ο μπαμπας πρεπει να γυρισουν στο γραφειο. Ο καθεις μας πηρε απο ενα, εγω πηρα τον μικρο και τον πηγα σε ενα stage που θα εκανε καθε μερα για δυο εβδομαδες, ο μπαμπας πηρε το μικρακι και το πηγε στο σταθμο. Δραμα. Ο μικρος πατησε τα κλαματα, γαντζωθηκε πανω μου με χερια και ποδια σα μαιμου και δε κουναγε. Εκατσα αρκετη ωρα, περιμενα, τα ειπαμε, γνωρισαμε τις δασκαλες και τα αλλα παιδια, μετα μου ειπε 'τωρα φυγε μαμα' και σωπασε αλλα δε κρατηθηκε. Τον εβλεπες οτι παλευε να κανει τον δυνατο. Μεγαλυτερο κλαμα. Ξαναεκατσα. 'Δε θελω να φυγεις, θελω να κατσεις μαζι μου'. Εκατσα κι αλλο, τα ειπαμε ξανα. Αγκαλια ολη την ωρα. 'Μαμα, γεια σου τωρα', με χαιρετησε με φατσα που μονο γεια σου δεν ελεγε. Σιγα σιγα εν τελει αναχωρησα για το γραφειο, καρδια φιογκος και ενα καρο ενοχες με κεφαλαια γραμματα. Πηγα να τον παρω το απογευμα, με περιμενε με το ιδιο θλιμμενο υφος που τον αφησα. Κι αλλες ενοχες. Ο αλλος αποχωρισμος εκτυλιχθηκε παρομοια. Το μικρακι γαντζωθηκε στο μπαμπα και εκλαιγε γοερα. 'Μπαμπα δε θελω δε θελω' ελεγε, 'Μαζι, μαζι'. Ειχε κρυψει το κεφαλι του στον ωμο του μπαμπα για να μη βλεπει τον εξω κοσμο, να κρατησει το μπαμπα εκει.
Οταν πηγα να τον παρω το απογευμα μαζι με τον αδερφο του, το χαμογελο του εφτανε πισω απο τα αυτια. Τσακιστηκε να ερθει τρεχοντας στη πορτα και μας κοιταζε και τους δυο εκστασιασμενος και ανακουφισμενος.

Τωρα που περασαν οι μερες οι πρωινες αναχωρησεις ειναι ευκολες και τα μικρα κελαηδανε για το τι ωραια που περνανε. Αλλα οι ενοχες, ενοχες. Οτι πρεπει για να σου τσακισουν το ηθικο. Οποτε ονειρευομαστε ενα κοσμο οπου δεν εχουμε αναγκη να δουλευουμε και ειμαστε με τα παιδια μας ολη μερα και παιζουμε μαζι στη θαλασσα. Και τρωμε και παγωτο.Με αυτη την ελπιδα ζουμε