4

Ειναι τεσσαρων ο μικρακης! Σημερα τα εκλεισε. Μεγαλωσε πολυ, πιο γρηγορα απο οσο προλαβαινω να καταλαβω. Τα ποδια και τα χερια μακρυναν, το προσωπακι λεπτυνε (αν και τα μαγουλα ειναι ακομα φουσκωτα). Λεει συνεχεια διαφορα εξυπνα, ψαχνει μηχανολογικες και αλλες θεμελιωδεις σχεσεις αιτιας αιτιατου απο το πρωι μεχρι το βραδυ. Γκρινιαζει, φωναζει, συνεργαζεται, βοηθαει, ζηλευει, πληγωνεται, κανει πλακες, προστατευει τον αδερφο του. Ειναι ανεξαρτητος αλλα γαντζωνεται στην αγκαλια. Ειναι αεικινητος, του φευγουν χερια και ποδια με δυναμη σε ολες τις κατευθυνσεις. Ποτε δεν ειχα τοσες μελανιες. Πανω στο τσακιρ κεφι μου χωνει κατα λαθος μια μπουνια στο ματι και δυο κλωτσιες στο καλαμι. Και χαμογελαει ολο ευτυχια, ουτε που το πηρε ειδηση. Εχει φιλους στο σχολειο, εχει ιστοριες στα βιβλια και στο κεφαλι του που τις ζει μεσα του μερα νυχτα. Μιλαει για τους κακους, τους λυκους, τους δρακους, τα φαντασματα, τα αεροπλανα και τα αγωνιστικα. Λεμε τις ατακες απο ταινιες και βιβλια. ΠΛεει μεσα στο κοσμο του παιχνιδιου, τη νυχτα βλεπει ονειρα και αν ειναι ασχημα τρεχει στο κρεβατι μας. Ειναι απιστευτα περηφανος που ειναι τεσσαρων, το λεει σε ολους, φιλους, γνωστους, αγνωστους στο σουπερ μαρκετ. Ειναι σα να εφτασε σε ηλικια σταθμο, λες και τωρα αρχιζει να ειναι παιδι. Πηγαμε στη σχολικη γιορτη, το μικρο μου με τη ταξη του χορεψαν ολα μαζι στη παρασταση. Ηταν εκει, τρακαρισμενο και ενθουσιασμενο, πιασμενο με τα αλλα απο το χερακι, κοιταζε συνεχεια να δει αν ειμαι στους θεατες και αν τον βλεπω, τον χαιρετουσα και μου χαμογελουσε σιγουρεμενο. Εστριβα στο πλαι το κεφαλι να μη δει οτι ετρεχαν τα δακρυα και ειχα πλανταξει στο κλαμα απο τη συγκινηση, γραφικη εντελως, τοσο προβλεψιμη. Οπως η δικη μου μαμα πριν 30 χρονια - και παντα θυμαμαι αναρωτιομουν γιατι δακρυζε. Τον εβλεπα να χορευει στη παρασταση και λεω - μεγαλωσε

English post - long due

A post in English, to make this blog for once transparent to my non-Greek speaking friends; I made the choice back in 2008 that I would be blogging in Greek, it was sort of coming more naturally, but I have been playing with the idea since to switch to English, or occasionally write posts in English or... so here is one, a snapshot of my little blogging life

I am a working mum. Which consists of two notions put together, 'working' and 'mum'. Not necessarily contradictory. In fact, this sounds entirely normal in the mum sphere, but it sounds like a hell of a nightmare to the world OUT THERE that has no kids. It sounded like this to me too, back then in the B.C.(Before Children) age. And yes, it was difficult in the beginning, when number One arrived. Logistics. Stress. No sleep. Fever. Logistics. Meetings. Deadlines. Logistics. Then number Two came along. Double that. But you get the hang of it and, before you know it, you have a routine there that fits everything, you build tolerance and you push your fatigue limits to the maximum.'Tired' today equals to 'lying breathless on the floor and need to be taken to hospital' at B.C.age. Yep, you develop superpowers.Sounds amazing actually.

Speed is another thing.If you want to squeeze a working day, family logistics and meaningful play time in 24 hours, you've got to go fast. So fast as if you are being chased. This is something you also learn very quickly, mainly because you've got no choice.Deadlines need to be met.Kids need to be fed.Clothes need to be clean.School and nursery have closing times, you can not negotiate that. Run. But then you also go slow when you read a bedtime book or chill out on the floor with the kids tickling you; and that feels better than yoga.

We don't have a nanny and we don't feel like having one. We don't have grandparents around, they do come and visit us often, but they are not regular childminders. We are conscious of our choice and its consequences, the fact that we rarely go out, and that we have a tiring life. But we love it. Our kids go to school and nursery, and if all we get to see them during the week is between 6-9pm, we 'd better make the most of it.

But still, a friend asked the other day, what is so amazing about having kids? You think you will miss clubbing on Saturday night? Wait, I tell you what. You will enter a different universe you had no idea it existed. You have no idea what you are missing. You go through a huge emotional shake and you come out of it realising that there is much more out there that matters apart from your enormous Ego. Back in BC it was all about your moods, your relationships, your hobbies, your very important self. It was small things that all had to be big. But now, there are real people that matter and need you and you learn to take care of them with amazing devotion, putting your petty selfishness to the side. You do other things, that your usual self would not do, but you find lots of fun in them. All that, I thing, is very healthy.

And then there is the one and only, unconditional, warm and true love that you give and receive, a place you did not know that existed in your and your partners' heart. You find it here. This is the universe I am talking about

παιδικα δικαιωματα

Μια εξαιρετικη πρωτοβουλια,ενας φορεας που λειτουργει απο το 2003 και υπερασπιζεται τα δικαιωματα των παιδιων, οπου μπορουν να απευθυνθουν τα ιδια τα παιδια η οι οικογενειες τους με απολυτη εχεμυθεια αν πιστευουν οτι τα δικαιωματα τους παραβιαζονται. Ο Συνηγορος του Παιδιου μπορει να φερει σε επαφη με αρμοδιους φορεις, να ενημερωσει, ακομα και να παρεμβει αν χρειαστει.

Τα παιδια δεν ειναι απλα χαριτωμενα ανθρωπακια, εχουν δικαιωματα και οι ενηλικες εχουμε υποχρεωσεις απεναντι τους - οχι μονο απεναντι στα δικα μας λατρεμενα καμαρια, αλλα απεναντι σε καθε παιδι.

Παραθετω μερικα απο τα δικαιωματα που ειναι ισως λιγοτερο γνωστα, αφορουν τη καθημερινοτητα μας, αλλα που ενδεχομενως να μη γινονται παντα σεβαστα..

Κανείς δεν μπορεί να επεμβαίνει αυθαίρετα στην ιδιωτική ζωή των παιδιών, στην οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία τους, ούτε να προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή τους.

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα πρόσβασης στα μέσα ενημέρωσης (εφημερίδες, ραδιόφωνο, τηλεόραση, ηλεκτρονικά μέσα) αλλά πρέπει και να προστατεύονται από τις αρνητικές επιδράσεις τους.

Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν δικαίωμα στη δωρεάν ειδική φροντίδα, εκπαίδευση και επιμόρφωση, ώστε να απολαμβάνουν ισότιμη και αξιοπρεπή ζωή.

Τα παιδιά που προέρχονται από ξένη χώρα έχουν δικαίωμα φροντίδας και προστασίας.

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές τους. Το κράτος πρέπει να παίρνει μέτρα ώστε τα παιδιά να γράφονται και να μη διακόπτουν στο σχολείο, να αναπτύσσουν τις ικανότητες και την προσωπικότητά τους. Τα πειθαρχικά μέτρα δεν πρέπει να προσβάλλουν την αξιοπρέπεια των μαθητών.

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην ανάπαυση, στο παιχνίδι και την ψυχαγωγία.

Ολοκληρη η συμβαση των δικαιωματων του παιδιου εδω

Ομφαλοσκοπηση

Θα με μισησει οποιος με διαβαζει ηδη, και οποιος προσγειωθηκε εδω για πρωτη φορα θα με μισησει επισης.

Τα μαμαδομπλογκ φυτρωνουν σα τα μανιταρια, τα μαμαδοforum εξαπλωνονται σαν επιδημια. Τη σημερον ημερα εννια στις δεκα μαμαδες με στοιχειωδη αντιληψη του ιντερνετ εξπλορερ νιωθουν οτι οφειλουν να εχουν ενα πανο που να το διαβαζει ο πλανητης ολος και να γραφουν για το πως ακριβως γεννησαν,λεπτο προς λεπτο,τις αλλαξιες,τα φαγια,τις αρρωστιες,τα κλαματα και τα κατορθωματα (ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθον βαλλετω, μη παρεξηγουμεθα). Ειναι οπως το σλινγκ. Οπως τα βιολογικα φαγητα. Ειναι must, αν θες να θεωρησαι κουλ και συγχρονη μαμα. Επισης ειναι Η ΠΗΓΗ πληροφορησης. Τυφλα να εχουν οι γιατροι, οτι θες να μαθεις θα το ρωτησεις στα forum. Ολες οι μπλογκινες αναρτουν ιατρικα γιατροσοφια και αρθρα με περισση επιμελεια. Μια τεραστια γειτονια, οπου οι σημερινες μαμαδες απλωνουν μαζι τη μπουγαδα (βλεπε βγαζω τα απλυτα μου στη φορα) και λενε ολα αυτα τα οποια ο λοιπος πληθυσμος κοροιδευει ως κλισε (ναι, ακομα και εσυ πριν γινεις μαμα τα κοροιδευες). Αντι να καθονται στη πεζουλα διπλα στο βασιλικο και να πλεκουν, καθονται στο καναπε η στο γραφειο (εγω, τωρα) και ποσταρουν. Και με IPhone αμα λαχει.Μερικες πιο συγκρατημενα, αλλες με φορα, ολα τα προσωπικα χυμα στη μουρη σου.

Η θεματικη κυριαρχειται απο α) τη ΓΛΥΚΟΥΛΙΑΣΗ και β)την ΩΔΗ ΣΤΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ. Απο τις πιο ταλαντουχες συγγραφικα μεχρι τις πιο πεζες, ολες μα ολες οι μαμαδες το φερνουν γυρω τριγυρω απο αυτες τις δυο τασεις, εναλλαξ, συγχρονως η μονοθεματικα.
Ας πουμε οτι τη γλυκουλιαση την κατανοεις και τη χωνευεις πιο ευκολα, καθοτι προκειται για a priori γλυκα και τρυφερα ανθρωπακια που γεννουν αντιστοιχα συναισθηματα και γραφουν ωραια στη καμερα. Και εν τελει ειναι ευχαριστo.

Αλλα την ωδη στη ταλαιπωρια πια? Ποσα και ποσα ποστ που μιλανε για λερωμενες μπλουζες και σεντονια με πιπι, για κλαματα στο θηλασμο, για μαυρους κυκλους στα ματια, για μεταμορφωση της πρωην γυριστρας λαμπερης γυναικας η καταξιωμενης career woman σε σερνομενο υποκειμενο, για υπαρξιακα 'ποια ειμαι' να τα σκισω τα πτυχια μου, οτι τα βρισκω σκουρα, ειναι δυκολο,το αγαπαω τοσο το μωρακι μου αλλα ειμαι ενα ρακος, και θα το βροντοφωναξω για να λαμψει η αληθεια, γιατι προφανως ολες οι μαμαδες αυτο νιωθουν αλλα δε τολμουν να το πουν?

Οχι, δεν ειναι ετσι, σορρυ. Και θυμωνω καθε φορα που βλεπω (αλλο) ενα τετοιο ποστ.
Μηπως να χωνεψουμε οτι το επαγγελμα μαμα ανηκει στα βαρεα και ανθυγιεινα, και να παμε λιγο παρακατω? Oτι ζεις σε πιο αντιξοες συνθηκες, με λιγοτερο εγωκεντρικη θεωρηση. Αλλα βγαινεις επιτελους απο το τουνελ και προχωρας μπροστα. Get your act together, που λενε ευστοχα και οι Αγγλοι και δε μπορω ακριβως να το μεταφρασω. Ενηλικιωση.
Ψυχραιμια.
Μπας και οι γιαγιαδες ηταν ελαφρως πιο ψυχραιμες? Στο κατω κατω εκαναν παιδια μεσα σε πολεμους και πεινες, και το τελευταιο τους προβλημα, πιστεψε με, ηταν αν ειχαν καιρο για τον λαμπερο εαυτο τους.

ΥΓ. Επισης μια τριτη ταση των μαμαδων μπλογκερς ειναι η υπεροψια (ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθον βαλλετω)

Μπραβο της

Ιταλιδα ευρωβουλευτης σε συνεδριαση του της ολομελειας του Κοινοβουλιου στο Στρασβουργο με το νεογεννητο μωρο της στο σλινγκ.

Μπραβο για το θαρρος σου, μακαρι και αλλες να ακολουθουσαν το παραδειγμα

Τωρα

Βαφεσαι - μεικ απ, κονσιλερ, μασκαρα, σκιες, ρουζ - σε 90 δευτερα
Διπλωνεις τα πλυμενα ρουχα ενω παραλληλα παιζεις παζλ στο πατωμα
Απαντας σε εμαιλ δουλειας ενω μαγειρευεις
Κανεις μπανιο και στεγνωνεις τα μαλλια σου στις 23:50
Κανεις επαγγελματικο τηλεφωνημα ενω ο μικρος κλαιει και φωναζει στο εναμισι μετρο διπλα σου
Ετοιμαζεις βαλιτσες για οικογενειακο ταξιδι μετα τις 22:00, ολο το βιος να χωρεσει σε δυο βαλιτσες. Παιρνεις τρεις μπλουζες για σενα, και πολλες ειναι.
Δε φτανεις παντα στο meeting στην ωρα σου, αλλα εν τελει η δουλεια γινεται
Πιο πολλη δουλεια, πιο πολλα deadlines, παντα ο ιδιος χρονος για να τα τελειωσεις. τρεξιμο
Δεν υπαρχει ποτε το ενα εξτρα δευτερολεπτο για να φτασεις στο σημειο να ολοκληρωσεις αυτο που θες να σκεφτεις, η να πεις.
Δε γινεται να βαρεθεις ποτε, γιατι δε προλαβαινεις.

Ναι,τσακιζεσαι στη κουραση. Ναι, δεν ειναι οπως παλια. Αλλα το ξερουμε αυτο.
Και ξερεις γιατι δεν ειναι οπως παλια? Οχι γιατι δεν εχεις 15 ολοκληρα λεπτα για να βαφτεις. Αλλα γιατι στο μπανιο, διπλα στα ποδια σου, μπουσουλαει ενας ανθρωπακος με τεραστια φουσκωτα μαγουλα και μεγαλα ματια που απλωνει τα στρουμπουλα χερακια του και λεει 'αγκαλια'. Γιατι για αυτη την αγκαλια ζει, και εκεινη τη στιγμη εισαι τα παντα για αυτον. Γιατι υπαρχει ενας αλλος ανθρωπακος που σφιγγει το μπαμπα στην αγκαλια του και φοβαται μη ερθουν οι κακοι τη νυχτα και θελει να του πει ομορφα πραγματα ο μπαμπακας του για να ισορροπησει ο μικρος του κοσμος.

Και αυτο ειναι το πανεμορφο Τωρα σου.

Τη φετινη χρονια, τερμα η γκρινια. Τερμα τα κουραστηκα, κουραζομαι, τρεχω και δε φτανω. Θα τα βγαλουμε απο το λεξιλογιο μας. Τη φετινη χρονια θα φχαριστηθουμε τη παιδικη μας ζωη μεχρι τελικης πτωσεως. Γιατι το αξιζει

Νευρα!

Εχω ανοιξει δεκαπεντε παραθυρα στο ιντερνετ και ψαχνω μανιωδως να επιμορφωθω επι του θεματος 'τι κανεις με ενα τριχρονο που χτυπιεται και φωναζει και κλωτσαει και δε συνεργαζεται' (tantrums, η πολυ περιεκτικη αγγλικη λεξη)

Ο περι ου ο λογος δεν ειναι ακριβως αυτο που λεμε συνεργασιμος. Περασε η φαση γουτσου γουτσου, εχουμε μπει στη μαχη

δε θελει να βαλει τα ρουχα του το πρωι, αν του πεις οτι πρεπει, χτυπιεται (σημειωστε οτι ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ να παμε στο γραφειο το πρωι)
δε θελει να παει στο κρεβατι του το βραδυ, αν του πεις οτι πρεπει, φωναζει και κλαιει
τριβει ψωμι με τα χερια και σκορπαει ολο χαρα ολο το χαμο στο πατωμα
κλωτσαει τον αδερφο του στη μουρη για πλακα η καπως ξεφυγε ολοκληρο ποδι και βρεθηκε στο κεφαλι του αλλουνου, ε δε πολυπροσεχει κιολας
θελει παγωτο (γιατι περασαμε μπροστα απο εκει που το πουλανε και του γυαλισε), του λες οχι γιατι μολις εφαγε ενα γιαουρτι και μια σοκολατα και δυο μπισκοτα - χτυπιεται
πας να τον βαλεις στο αυτοκινητο να παμε σπιτι και μπλοκαρει με χερια και με ποδια στη πορτα κλωτσωντας προς ολες τις κατευθυνσεις, αν του ζητησεις να μπει μεσα, λεει οχι, αν επιμεινεις, χτυπιεται
θελει να παρει τα κοφτερα μαχαιρια απο τη κουζινα για να κοψει, του λες οτι ειναι επικινδυνο για τα παιδακια και να το κανει η μαμα, οχι το θελει, κλαιει και χτυπιεται

η λιστα ειναι ατελειωτη. Το 'κλαιει και χτυπιεται' συχνα σημαινει ουρλιαζει σαν αγριμι και ξεχναει οτι μπορει να μιλαει και να μας πει αυτο που θελει

Σχολια της βιβλιογραφιας
- ειναι απολυτα φυσιολογικο (δηλαδη το extreme πως ειναι?)
- σορρυ, αποτυχατε ως γονεας, το παιδι σας θα γινει ενας βιαιος εγκληματιας (εεε, λιγο υπερβολη??)
- δε πρεπει να υποκυπτεις οταν επιμενει και να κανεις αυτο που θελει, γιατι αυτο περναει το μηνυμα οτι 'αν κλαις και χτυπιεσαι και φωναζεις, τοτε θα γινει αυτο που θες'
οκ, και εγω δε θελω να υποκυψω αλλα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΥΚΟΛΟ

- να βρεις τροπο να του αποσπασεις τη προσοχη απο το θεμα που τον απασχολει
ναι αλλα δεν ειναι χαζο το παιδι, θελει το παγωτο λεμε

- να γυρισεις την αρνητικη διαθεση σε θετικη, κανοντας το παιδι να θελει να το κανει μονο του, και οχι να του το επιβαλλεις
αν αυτο δε συμπεριλαμβανει να τον ποτισεις και κατι για να συνεργαστει, δε νομιζω οτι ειναι ρεαλιστικο. εχει ηδη αποφασισει οτι θα κλαψει και θα χτυπηθει γιατι το θελει το θελει το θελει

- να τον αγνοησεις λιγο μεχρι να ηρεμησει
Αποκλειεται, ανεβαινουν τα ντεσιμπελ και ουρλιαζει σα να τον σφαζουν

- να εισαι πιο αυστηρος και ξεκαθαρος με τους κανονες
σχετικα αυστηροι ειμαστε και ξεκαθαροι ειμαστε, και τους ξερει τους κανονες, αλλα οι κανονες δεν ειναι για να τους υπερβαινουμε που λενε?

- να μη χρησιμοποιεις συνεχεια την απειλη αρνητικων συνεπειων, 'αμα κανεις αυτο τοτε δεν εχει εκεινο'
κατανοω γιατι δεν ειναι καλη ιδεα, αλλα ομολογω οτι ειναι ενα απο τα λιγα πραγματα που πιανουν

- να δειχνεις εμπαθεια και κατανοηση για τη κατασταση του, να νιωθει οτι σε εχει διπλα του και οχι απεναντι του
προσπαθω γενικα, αλλα μια κοινη θνητη εχει και αυτη κουραση και νευρα και καποια στιγμη κλαταρει και απλα θελει να δει λιγο συνεργασια απο την αλλη πλευρα, δεν εχει χρονο παντα για μεντιτεισον παρεα

- να επιβραβευεις καλη συμπεριφορα, οταν καταφερνει να ελεγξει τα νευρα του και να πειθαρχησει
ωραιο ειναι αυτο, αλλα δε με βοηθαει τη στιγμη που καιγομαι, αναφερεται στο μεθαυριο

Ενα τελευταιο που δε βρηκα στη βιβλιογραφια, αλλα το βρηκε ο μπαμπας, ειναι το γαργαλημα. Θα σε γαργαλησω. Δουλευει παντα προληπτικα. Απιστευτο, δοκιμαστε το

Reality check

Ειναι πολυ ευκολο οταν γραφω χαρωπα για τα κατορθωματα, τι κουκλια ειναι, τι φοβερες ατακες λενε, γουτσου γουτσου και τα λοιπα. Ειναι πολυ ευκολο οταν διαλαλω αποψεις και αφορισμους περι θηλασμου, φαγητου, παμπερς, διαπαιδαγωγησης, φροντιδας, γλωσσομαθειας κλπ κλπ οπως κανουμε ολοι μας με υφος παντογνωστη, τωρα που ειδαμε δυο φορες το εργο τα ξερουμε ολα τρομαρα μας. Ειναι(συνηθως) αστειο να λεω πως τη παλευουμε οι δυο γονεις τρεχοντας με τις δουλειες και τα παιδια. Δεν ειναι καθολου ευκολο να κανω ακτινογραφια του συναισθηματικου τους κοσμου, να καταλαβω να δω λιγο πιο περα, να εχω την πεποιθηση οτι ανταποκρινομαι.
Γιατι δεν ειναι μονο τα λοτζιστικς. Αυτα ειναι πολλα, ειναι ομως ευκολα και ορατα. Τσουλαει αυτοματα η ταινια με το καλημερα - ρουχα καθαρα, πρωινο γαλα, ετοιμασια για το νηπιαγωγειο/σταθμο, πισω στο σπιτι, παιχνιδια, μπανιο, φαι στο τραπεζι, υπνος, και ενδιαμεσα παιδιατρος και φαρμακα. Και φτου και απο την αρχη την αλλη μερα.

Και μετα? Τα αλλα, τα αορατα. Αισθανονται ασφαλεια, πιστευουν στον εαυτο τους? Εχουν απαντησεις στη περιεργεια τους? Εχουν ερεθισματα αρκετα και καλα που να τους σπρωχνουν λιγο πιο περα? Εχουν καλυψη για τους φοβους τους? Μαθαινουν τα ορια και τις δυναμεις τους? Πως να συνυπαρχουν με αλλους πολιτισμενα, πως να υπακουουν σε κανονες, πως να κανουν ονειρα και να τα κυνηγουν? Μαθαινουν την ανθρωπια, την αγαπη, το σεβασμο, τη συμπονοια? Μαθαινουν την αληθεια? Ειμαστε εκει οσο χρειαζονται?Ισορροπουν καλα? Πως αποκωδικοποιειται το κλαμα, η γκρινια, τα νευρα? Μου μου πειτε πειναει, διψαει, ειναι κουρασμενος, νυσταζει. ΟΚ, εννοω τα υπολοιπα.
Τι ειναι οι νορμαλ παιδικες ανησυχιες, και τι ειναι επιπλεον αναγκη?
Δεν εχει κανονες, δεν εχει benchmarks, εχει (πολλα) βιβλια που το καθενα λεει το μακρυ του και το κοντο του, και εχει και αυτο το περιβοητο, καθαγιασμενο 'ενστικτο', που καποιοι το βρηκαν και απο τοτε ειναι καραμελα για ευκολη λυση.

Θα υπερβαλλω τωρα, αλλα το trailer της ταινιας 'We need to talk about Kevin' σου φερνει τετοιο ΣΟΚ και υπαρξιακη ταραχη χωρις επιστροφη, και σου βαζει το ερωτημα 'Και που ξερω εγω οτι αυτα που κανω τα κανω σωστα????'
Το ενστικτο?? Θελω μια πιο σοβαρη απαντηση, για να μη φρικαρουμε ολοι

μπιζνες τριπ

Αγαπουλα μου αυριο θα παω στο αεροδρομιο και θα παρω το αεροπλανο και θα παω ενα ταξιδι με τη δουλιτσα μου.
Που θα πας μαμαααα?
Στη Μαλτα.
Χα, τι ονομα ειναι αυτο.
Ναι ειναι μια χωρα που τη λενε Μαλτα, ελα να σου δειξω στο χαρτη.
Και γιατι θα πας μαμααα?
Γιατι ειναι η δουλιτσα μου αγαπη μου, πρεπει να παω
Οχι να μη πας
Δε γινεται αγαπη μου πρεπει να παω. Θα κανω γρηγορα τη δουλιτσα μου και θα γυρισω τη Παρασκευη.
Θελω να ερθω μαζι σου στο αεροπλανο
Οχι καρδουλα μου δε γινεται. Μερικες φορες η μαμα και ο μπαμπας πρεπει να πανε ταξιδι για τη δουλεια τους. Αλλα θα σου φερω εκπληξουλα, οπως παντα
(η φατσα αλλαζει) τιιιι?
δε μπορω να σου πω, ειναι εκπληξουλα

ζοριζομαι
[...]

Την επομενη μερα στο σκαιπ απο το ξενοδοχειο
Τι κανεις αγαπη μου? Πως περνατε ?
Μαμαααα! Ωωωω να η μαμα! Θα ερθεις τωρα μαμα?
Μεθαυριο θα ερθω, οχι ακομα αγαπη μου
Οχι θελω να ερθεις σημερα...
Δε γινεται αγαπη μου, εχω ακομα δουλιτσα εδω
(κατσουφιαζει)
Δε μου αρεσει η δουλιτσα σου
Σου πηρα την εκπληξουλα που σου ελεγα!
(η φατσα αλλαζει)
τιιιι?

μη κλεισεις μαμα το σκαιπ
...

ζοριζομαι, ζοριζομαι πολυ.τ ματια μου γεμιζουν δακρυα.μη κλαψεις τωρα, οχι τωρα

This is not me

This is not me and I dont want to be like that.ever

I dont know how she does it - Trailer

SPEED

Ντριν. οχι ακομα. σηκω σηκω/ ρουχα για το μικρο, ρουχα για τον μεγαλο, οχι αυτη τη μπλουζα ειναι δροσερη θα κρυωνει, καμια αλλη να βρω/ πρεπει οπωσδηποτε να βαλω πλυντηριο το απογεμα/ εγω τι να βαλω σημερα/ μαμα θελω πιπι/ αγκαλιες καλημερα, χουζουρεμα/ μααααμαα/ δευτερες αγκαλιες και καλημερα/ ντυνομαστε/ ετοιμο το γαλα σου/ οοοχι θελω και κον φεικς/ οκ/ κοιτα τον μικρουλη μπορει και κραταει το μπιμπερο μονος του/ γρηγορα παπουτσια και μπουφαν και στο αυτοκινητο/ καλη σας μερα αγαπες μου/ φευγουν με το μπαμπα/ ρουχα, παπουτσια, τσαντα, φρουτα, κλειδια και παω γραφειο/ ποπο ποσα email πρεπει να απαντησω παλι/ meeting 9-11.00/ τσεκαρω νεα εμαιλ, τσαντισμενη συναδελφος λεει βλακειες/ χαρωπη συναδελφος θελει να γιορτασουμε γενεθλια/ οχ αυτο το ρεπορτ ειναι για αυριο ποτε θα το τελειωσω / πρεπει να απαντησω αν θα παω σε αυτο το συνεδριο/ γαμωτο ταξιδι, δε θελω να λειπω απο το σπιτι, μπορω να παω και να ερθω ιταλια αυθημερον?/ οοχ δεν εχει απευθειας πτηση ,πρεπει να περασω και ενα βραδυ εκει/ τι θελει κι αυτος τωρα/ κι αλλο εμαιλ, προθεσμια μεθαυριο/ να το κανουμε αυτο το προτζεκτ/ η να το αφησουμε/ σαντουιτς απο τον απεναντι, φαρμακειο, τηλεφωνο στη παιδιατρο, μπιπ μπιπ η μαμα μου, τι κανεις παιδι μου τι νεα/ meeting 1.30-3/ νεα εμαιλ,πολλα /να κανονισω ποτε θα συναντηθουμε με τους αλλους για να συντονιστουμε/κοιτα να δεις αυτο το αρθρο δε το ειχα δει πως μου ξεφυγε/ μπορεις να ερθεις ενα λεπτο εχουμε ενα προβλημα/ οκ /ποτε θα τελειωσω πρεπει να φυγω να παω να τους παρω, θα προλαβω δε θα προλαβω/ τυπωνω τα χαρτια να τα παρω σπιτι/ βαρεμενος συναδελφος ειναι κομπλεξικος/ τρεχω στο γκαραζ/ στο δρομο παιζει ωραια μουσικη/ βροχη τρελλη/ σταση πρωτη ο σταθμος/ πως περασε σημερα, εκλαιγε? οχι/ μια διαροια, κατα τα αλλα καλα/ αγκαλιτσες φιλακια, μπουφαν και στο αυτοκινητο/ σταση δευτερη το νηπιαγωγειο/ στην αυλη παιζουνε/ μαμαααααααα/ αγαπη μου πως περασες/ τσαντα μπουφαν και στο αυτοκινητο/ στο δρομο ακουμε το πετρο και το λυκο/ βγαλε τα παπουτσια σου/ παμε να φαμε φρουτα και γιαουρτι/ οχι θελω σοκολατα/ παλι? παλι/πλαστελινη/ νερομπογιες/ ιστοριες με το δρακο καρυδα/ ηρθε ο μπαμπας/ μαγειρευω/ κοιταω και εμαιλ στη κουζινα/ φαι/ πλυντηριο ρουχων/μπανιο τα παιδια/ πλυντηριο πιατων/ στεγνωτηριο τα ρουχα/ αγκαλιες και χουζουρι και οι τεσσερεις μαζι/ εμαιλ και πρεπει να αρχισω να γραφω αυτο το αρθρο επιτελους/ με παιρνει ο υπνος δουλευοντας/διπλα μου ο μπαμπας κοιμαται με το στομα ανοιχτο και το λαπτοπ αγκαλια, εμεινε και αυτουνου η δουλεια του στη μεση.

καληνυχτα

Life is good

Αλλο πραμα τουτος ο μικρουλης*

αλλη φατσα απο το μεγαλυτερο, μαλλια μπουκλακια, μαυρα αντι για καστανα, προσωπο ακομα πιο στρογγυλο, μαγουλα ακομα πιο μεγαλα. Ματια λοξα, Γιαπωνεζος. Και βλεφαρα λιγο βαρια, οταν τον βλεπουν ολοι με ρωτουν αν νυσταζει, οχι ετσι ειναι το ματια του, λεω. Φωνη μπασα. Γλυκας και τσαχπινης φοβερος, ολοι ναζια. Τσαμπουκας που παταει τις φωνες, πλακωνει και κατι σφαλιαρες οταν κατι δε του αρεσει. Τσαντιζεται και το κραταει, θελει λιγη ωρα να του περασει. Τολμηρος, δε φοβαται να κανει διαφορα και να φαει τα μουτρα του. Ανυπακουος. Τρυφερος, μας γεμιζει συνεχεια φιλια. Λεει 'κακα' οταν συμβει το γεγονος, ξερει ηδη τι ειναι αυτο (απιστευτο). Θα τον βαλουμε για εκπαιδευση απο νωρις. Βιαζεται να μεγαλωσει, και δε θελω

Κολλημενος με τη μαμα, χαλκομανια, αμα κανω εμφανιση στο δωματιο δεν υπαρχει κανεις αλλος γυρω, και παταει και ενα κλαμα για να μου ζητησει και τα ρεστα που ημουν εκτος δωματιου. Φωναζει ολη μερα επιτακτικα ΜΠΑΜΠΑ, και ΕΛΑ με θεσσαλονικη προφορα. Μιμειται τους ηχους και τις λεξεις μας, θελει να μιλησει και να τα πει ολα.

Ξεκαρδιζεται με τα κολπα του μικρακη, τον λατρευει, τον κοιταει σα θεο, τον γεμιζει φιλια, του γρατσουναει τη μυτη και του παιρνει τα παιχνιδια. Ο μικρακης τσαντιζεται αλλα το αγαπαει το μωρακι του πολυ.

Ειναι απιστευτο που εχουμε αυτο το δευτερο μικρο ανθρωπακι μας. Οταν τον κραταω αγκαλια, οταν ειμαστε ολοι μαζι στο πατωμα και γελαμε παρεα ειναι που λες, ναι η ζωη εχει νοημα και ειναι ωραια, ειναι πολυ ωραια τελικα

* μικρουλης στο μπλογκ ειναι ο νουμερο 2, ηλικιας 14 μηνων, μικρακης αντιθετα ειναι ο νουμερο ενα, 3,4 ετων